Baby one more time

Για πολλοστή φορά ονειρεύτηκα χθες ένα μωρό. Όχι δικό μου. Το έφερε λέει στο σπίτι μία κουμπάρα μας από την Αθήνα (ήταν της κόρης της) και μας το άφησε να το φυλάμε. Το μωρό σούπερ, πανέμορφο και έσκαγε από υγεία. Εγώ το είχα σαν δικό μου. Κολλημένη όλη την ώρα από πάνω του, να σκέφτομαι ότι από τη μια θα μπορούσα να κάθομαι όλη τη μέρα απλώς να το κοιτάζω και από την άλλη ότι εντάξει, καλά είναι για μία μέρα, αλλά αν κάνεις δικό σου παιδί θα πρέπει να σαι σε τέτοια φάση συνεχώς. Το είχε πάρει η μαμά μου σε μία φάση, και έντρομη τρέχω δίπλα της μπροστά από τον ανοιγμένο φούρνο να σώσω το μωρό που ήταν ακουμπισμένο πάνω στην ανοιγμένη του πόρτα, για να συνειδητοποιήσω ότι... δεν ήταν αυτό το μωρό αλλά ένα μεγάλο κομμάτι κρέας, έτοιμο για ψήσιμο. Το μωρό το είχε έξω από το σπίτι μία κοπέλα που δεν ήξερα και το κοιτούσε (λέω γιατί μου το πήρανε;) Αργότερα ανακαλύπτω ότι το μωρό περπατούσε κιόλας. Άσχετο.

Και από τα ξυπνήματα του μητρικού ενστίκτου (αν και λένε ότι το μωρό είναι βάσανο αν το δεις σε όνειρο -σάμπως στη ζωή δεν είναι;) το υποσυνείδητό μου περνάει ακάθεκτο σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Με δύο μέλη της παρέας που είχα πέρυσι πάει στην Κορέα, προχωράμε σε ένα στενό μονοπατάκι-μπεντενάκι (μικρό τοιχάκι για τους μη κρητικούς) γύρω από κάτι φυλλωσιές σαν τετραγωνοκουρεμένα θαμνοδεντρύλλια του Κήπου (πάλι κάπου εκεί στην άπω ανατολή ήμασταν, μεταξύ Κορέας και Αυστραλίας, οκ όνειρο ήταν, μη βαράτε). Έπρεπε να προλάβουμε να το περάσουμε, εγώ ήμουν πρώτη, γιατί ανέβαινε λέει η παλίρροια, στην οποία ταυτόχρονα ο όγκος του νερού ανυψωνόταν καθώς περνούσε η ώρα. Εγώ προλάβαινα κανονικά αλλά τελικά δίστασα και μέχρι να το πάρω απόφαση να πηδήξω στη στεριά είχαμε ανέβει σε ύψος από όπου δεν μπορούσα να κάνω με ασφάλεια το άλμα, θα χτυπούσα (αν δεν σκοτωνόμουν). Και από εκεί συνεχίζει η ανύψωση, το στοιχείο του νερού χάνεται και βρισκόμαστε στον αέρα, να πετάμε με ένα... πώς τα λένε τώρα, delta-plan, αυτά που είναι ένα τρίγωνο και εσύ έχεις μία μπάρα μπροστά σου (ακριβέστατη περιγραφή, επιπέδου δημοτικού και κάτω, τεσπα). Και να προσπαθούμε από το κινητό ενός στην παρέα να πάρουμε τηλέφωνο να έρθει ένα ελικόπτερο να μας μαζέψει γιατί πώς θα κατεβαίναμε από εκεί πάνω; Και εκεί που προσπαθούσαμε να πιάσουμε γραμμή, βρισκόμαστε αίφνης και μυστηριωδώς μέσα σε ένα λεωφορείο στην Αυστραλία μάλλον, από όπου παίρνω τηλέφωνο στην Ελλάδα γιατί συνειδητοποιώ ότι εκείνη την ώρα έχω ραντεβού με την κομμώτρια (για την ακρίβεια την έχω ήδη στήσει 10 λεπτά) και πρέπει να πάρω να το ακυρώσω ή να πω στη μαμά μου αν θέλει να πάει αυτή (έχω όντως ραντεβού για χτένισμα την Παρασκευή και μάλιστα την ώρα που ονειρεύτηκα, προφανώς αγχώνομαι ότι θα το ξεχάσω).

Αυτά ονειρεύτηκα χθες βράδυ. Ουδέν σχόλιον.

Όποιος χάνει στην αγάπη κερδίζει στους διαγωνισμούς

Μου φέρνει σήμερα ο ταχυδρόμος ένα συστημένο φάκελο (μεγάλο με φυσαλίδες) με τα στοιχεία γυναικείου περιοδικού στη θέση του αποστολέα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό, κάτι διαφημιστικό ίσως; Το ανοίγω και βρίσκω μέσα ένα... μαγιώ. Τριγωνάκι μπικίνι. Κέρδισα κάποιο διαγωνισμό και δεν το θυμάμαι; Φοράω το μαγιώ, μια χαρά, αυτά τα τριγωνάκια είναι εύκολα στην εφαρμογή. Από πού είναι όμως ρε παιδί μου; Ψάχνω να βρω το τελευταίο τεύχος του περιοδικού αυτού που μπορούσα να βρω. Ήταν το τεύχος Ιουλίου (ταίριαζε να έχουν διαγωνισμό με μαγιώ). Το ξεφυλλίζω διεξοδικά και τελικά το βρίσκω: κερδίστε 10 μαγιώ μάρκας τάδε, συνολικής αξίας 600 ευρώ. Μωρέ μπράβο, ήμουν μία από τις 10 που κέρδισαν; (Τότε σαν να το θυμήθηκα, είχα απαντήσει σε μία ερώτηση που είχαν στο site του περιοδικού στο ίντερνετ, σχετικά με τη Τζούλιαν Μουρ, ούτε που θα το ξαναθυμόμουν ποτέ). Καλά και τώρα θυμήθηκαν να μου το στείλουν; (Θα μου πεις με τέτοιο ηλιόλουστο καιρό που έχει κάποιες μέρες και με τον τόσο απρόθυμο χειμώνα, ευκαιρία να το εγκαινιάσω από τώρα). Άντε και... καλές βουτιές.

ΥΓ: Το power plate που δίνουν τα δημητριακά που τρώω πότε θα το κερδίσω; Μόνο μαγιώ και κασετίνες μακιγιάζ θα παίρνω; (Ναι, έχω κερδίσει και μία κασετίνα μακιγιάζ μία φορά, κάτι που επίσης είχα ξεχάσει, μέχρι που ξεφύλλιζα ένα επόμενο τεύχος του περιοδικού εκείνου στο γυμναστήριο όπου έλεγε: "Διαβάστε το όνομά σας και κερδίστε". Και όντως διαβάζω το όνομά μου, και τηλεφωνώ να μου στείλουν το δώρο μου. Μήπως να πάρω και κανένα λαχείο;

Απών...

όνομα και πράγμα...

Ο μάγος Άιζενχαϊμ vs Τhe Prestige

Μετά τη φόρμουλα πήραμε και ένα dvd να δούμε -είχαμε μία αίσθηση του ανολοκλήρωτου από τις χλιαρές αντιδράσεις του νέου πρωταθλητή. Ο μάγος Άιζενχαϊμ ήξερα ότι έμοιαζε πολύ με την ταινία "The Prestige" που είχα δει το χειμώνα και επίσης μου άρεσε, και ήθελα πολύ να συγκρίνω τις δύο ταινίες. Και οι δύο πολύ καλές, η πρώτη ίσως καλύτερη. Συνοπτικά:

• Στον Άιζενχαϊμ η ταινία σε αφήνει να πιστεύεις ότι τα "μαγικά" που βλέπεις είναι όντως "μαγεία", και έτσι παρασύρεσαι περισσότερο από την ατμόσφαιρά της, ενώ στο Prestige, όπου σου δείχνει από την αρχή ότι πρόκειται για ταχυδακτυλουργικά κόλπα, μπαίνεις από την αρχή σε μία φάση λογικής ανάλυσης των "μαγικών", που σε κάνει να βλέπεις την ταινία ίσως πιο πολύ σαν σπαζοκεφαλιά και και λιγότερο σαν μία ωραία αναπαράσταση μίας εποχής και μίας ιστορίας -δεν είσαι τόσο από την μεριά του κοινού που αφήνεται να μαγευτεί, αλλά σε πάει πίσω στα παρασκήνια και σε βάζει να σκέφτεσαι πώς γίνεται το ένα και πώς το άλλο.
• Οι πρωταγωνιστές του Prestige Χιού Τζάκμαν και Κρίστιαν Μπηλ μπορεί είναι απείρως γοητευτικότεροι από τον Έντουαρτ Νόρτον του Άιζενχαϊμ, ο τελευταίος όμως έχει πάντα τον τρόπο να φέρνει μία πραγματικά εξαιρετική όσο και απροσδιόριστη ποιότητα στις ερμηνείες του και να εκπέμπει έναν μαγνητισμό για λογαριασμό του ρόλου του που σε αιχμαλωτίζει. Από ερμηνεία λοιπόν ψηφίζω Νόρτον.
• Οι κοπελιές... χμ, τι έχει γίνει εδώ. Η Τζέσικα Μπηλ του Άιζενχαϊμ είναι μία κούκλα που όμως δεν της ταιριάζει το στυλ της εποχής της ταινίας. Τα μικρά της μάτια μένουν γυμνά από έντονες γραμμές μακιγιάζ και χάνονται, τα χτενίσματα την αδικούν (χωρίς τίποτα βέβαια να μπορεί να "χαλάσει" ή να πάρει την προσοχή του θεατή από τα σαρκώδη και σπαρακτικά φιλήδονα χείλη της), ενώ
  αδικείται επίσης από την ταινία γιατί είναι γνωστή για το υπέροχο, χυμώδες, καθηλωτικά σέξυ σώμα της, το οποίο αναγκάζεται να κρύψει κάτω από τα φαρδιά φουστάνια της εποχής (κρίμα, πολύ κρίμα). Με τη Σκάρλετ Γιόχανσον του Prestige γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Το "μπόλικο" σώμα της ταιριάζει, γεμίζει και κρύβεται πίσω από τα ρούχα εποχής, και το ραφαηλικό πρόσωπό της μοιάζει φτιαγμένο για το στυλ αυτό. Ένας πόντος για το Prestige στην κατηγορία κάστινγκ γυναικείου ρόλου.
• Στο Prestige έχουμε ως γεγονός την εξαιρετική (και εκ των προτέρων ενδιαφέρουσα) εμφάνιση του Ντέιβιντ Μπάουι σε έναν ρόλο τον οποίο γεμίζει και μόνο με την αύρα και το δέος που εμπνέει η ίδια η προσωπικότητά του. Από τον Άιζενχαϊμ ξεχωρίζει ο ηθοποιός που παίζει τον γιο του αυτοκράτορα για τα μεγάλα πράσινα μάτια του, το απόλυτα ταιριαστό παρουσιαστικό και την καλή του ερμηνεία.
• Εκεί που για μένα πάσχουν και οι δύο ταινίες είναι στο τέλος. Πάντα η αποκάλυψη του "κόλπου" στο οποίο στηρίζεται το μαγικό συνοδεύεται με μία απομυθοποίησή του. Στον Άιζενχαϊμ τουλάχιστον αυτό είναι σύντομο, οπότε κυριαρχεί η γεύση της μαγείας, ενώ στο Prestige, το οποίο αντιθέτως επικαλείται ένα υπερφυσικό γεγονός, δίνει μία απογοητευτική για μένα λύση στην σπαζοκεφαλιά της πλοκής.
  

Γενικά μου άρεσαν και οι δύο ταινίες. Ο μάγος Άιζενχαϊμ περισσότερο, αλλά θα πρότεινα σε κάποιον να τις δει και τις δύο ώστε να μπορεί να κάνει δικές του συγκρίσεις.

Ο τελευταίος αγώνας της φόρμουλα 1

Είδα χθες τον τελευταίο αγώνα της φόρμουλα 1 στο σπίτι των κουμπάρων μου. Με την τεράστια επίπεδη οθόνη νόμιζες ότι έρχονταν κατά πάνω σου τα μονοθέσια. Συνοπτικά τα σχόλιά μου:

• Ο κουμπάρος μου κόντευε να πάθει εγκεφαλικό από την αγωνία, αντιδρούσε κάθε φορά που η εξέλιξη δεν του άρεσε και μου μετέδωσε μία περιττή ένταση που κάπως μείωσε τη διάθεσή μου να απολαύσω απλά τον αγώνα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.
• Η κουμπάρα μου, άσχετη από φόρμουλα αλλά με φοβερή ως συνήθως διάθεση, έβγαλε από το χρονοντούλαπο του μυαλού της μία ξεχασμένη από το θεό διαφήμιση παλαιότερων δεκαετιών (ούτε που μου θύμιζε κάτι), συνειρμικά ακούγοντας το όνομα του Χάμιλτον. Η αρχαία αυτή τηλεοπτική διαφήμιση έδειχνε λέει έναν άντρα και μία γυναίκα σε στιγμές ατέλειωτου πάθους με τα σεντόνια μέχρι τη μασχάλη (κλασικά), συνοδευόμενη από το τραγούδι-σλόγκαν που, μέσα στο πνεύμα του αγώνα, η κουμπάρα μου μας τραγουδούσε:
  

" Την κολώνια που φοράς τη λένε Χάμιλτον,
και σ' αυτήν που αγαπάς χαρίζεις Χάμιλτον,
Χάαααμιλτον, Χάαααμιλτον...."

• Ο αγώνας συναρπαστικός, με ανατροπές (ανετράπη ακόμη και ο καημένος ο μηχανικός του πιτ-στοπ από τον άσχετο πιλότο Ναγκαζάκι-Ναγκαζίουα-πώς-τον-λέγανε).
• Ο Χάμιλτον πήρε κάτι από την γκαντεμιά του Ραϊκοννεν και κατάφερε να χάσει ένα πρωτάθλημα που του άνηκε δικαιωματικά μέσα στους δύο τελευταίους αγώνες. Δεν πειράζει, το μέλλον του ανήκει, το ίδιο και οι καλύτερες εντυπώσεις από τη φετινή χρονιά.
  
• Ο Ραϊκοννεν έκανε πραγματικά σαν να είχε χάσει (είχα πολλές αμφιβολίες ότι θα χαμογελούσε, έλεγα θέλω να δω τα δοντάκια του), και με έκανε να μετανιώνω που ήθελα να κερδίσει οποιοσδήποτε εκτός από τον αντιπαθή Αλόνσο (αυτός ό,τι και να γινόταν θα χαιρόταν τουλάχιστον αν κέρδιζε, όχι σαν τον φινλανδό παγοπιλότο που μας ξενέρωσε).
• Η Φερράρι έκανε όλες τις υπόλοιπες ομάδες να δείχνουν "τελευταίες" μπροστά της, με τον τρίτο να έχει 54 δευτερόλεπτα διαφορά από τον πρώτο (οι περισσότεροι είχαν διαφορά γύρου).
  

Κι οι μέρες θα περνούν χωρίς εσένα... E, και;

Θα μου πάρει λίγο καιρό ακόμη να ξεπεράσω το πόσο αδικημένη και προδομένη νιώθω επειδή κάποιος (ναι και αυτό θα πρέπει να συνειδητοποιήσω, ότι είναι απλώς "κάποιος" και όχι "Αυτός") δεν ήθελε να με κρατήσει κοντά του. Αυτό είναι και το μόνο που με κρατάει από το να απολαύσω πλήρως τις στιγμές που έχει να μου προσφέρει ο χειμώνας που έρχεται (τον οποίο σίγουρα θα περάσω πολύ πιο συναρπαστικά μόνη μου παρά στη ζεστασιά-επαπειλούμενη-από-μούχλα που είχε να μου προσφέρει η σχέση που είχα. Δεν πειράζει, κάποια στιγμή θα το καταλάβω. Το είχα κάνει και στο παρελθόν αυτό το λάθος. Κολλημένη σε έναν έρωτα, δεν έβλεπα τις στιγμές μου ως πολύτιμες και μοναδικές, αλλά ως πάντα ημιτελείς και ψεύτικες γιατί "δεν τον είχα". Όταν αργότερα απέκτησα ξανά τη συναισθηματική μου αυτονομία κατάλαβα πόσα είχα χάσει από τη ζωή μου. Αλλά αυτό δεν θέλω να γίνει ξανά. Ας αφεθώ να ζήσω τις στιγμές που με περιμένουν και ας ακολουθεί στο τέλος κάθε μέρας (ή κάθε νύχτας) και η πικρή επίγευση του χωρισμού. Ας τα δεχθώ πια όλα χωρίς φόβους και δισταγμούς, και τα άσχημα και τα όμορφα. Η ζωή ξετυλίγεται με πολλές διαφορετικές αποχρώσεις και δεν θα πρέπει πια να αφήνω μία σκοτεινή/μαύρη/σκατένια απόχρωση να ακυρώνει όλες τις άλλες, όσο καταθλιπτική/πνιγηρή/εμετική και αν είναι (αντίστοιχα).

Πώς υπολόγισα ότι ο αντίχριστος γεννήθηκε το 1983

Τίτλος της εκπομπής της Δρούζα τώρα αυτός, τον πήρε το μάτι μου περνώντας μπροστά από την τηλεόραση. Καλά αυτήν την αφήνουν ακόμη να κάνει εκπομπές; Τι περιμένουν για να τη σταματήσουν; Θεωρούν ότι τα όρια του σουρεαλισμού είναι ελαστικότερα και άρα επεκτείνουν τα όρια της ηλιθιότητας; Αφού κανείς δεν την σταματάει ελπίζω τουλάχιστον σύντομα να τη "φτύσει" από μόνο του το τηλεοπτικό σύστημα. Αρκετά.

The Lady's Reward

από την αγαπημένη μου Dorothy Parker

Lady, lady, never start
Conversation toward your heart;
Keep your pretty words serene;
Never murmur what you mean.
Show yourself, by word and look,
Swift and shallow as a brook.
Be as cool and quick to go
As a drop of April snow;
Be as delicate and gay
As a cherry flower in May.
Lady, lady, never speak
Of the tears that burn your cheek-
She will never win him, whose
Words had shown she feared to lose.
Be you wise and never sad,
You will get your lovely lad.
Never serious be, nor true,
And your wish will come to you-
And if that makes you happy, kid,
You'll be the first it ever did.

Κουράστηκα να τρέχω

Είναι δυνατόν ένα μήνα αφού χώρισα να αισθάνομαι χειρότερα από ότι στις δύο βδομάδες πχ; Είναι δυνατόν να αισθάνομαι σαν ο χρόνος να μην με πηγαίνει μπροστά αλλά πίσω, και όσο προχωράει τόσο να πληθαίνουν οι αναμνήσεις και οι επώδυνες σκέψεις αντί να ατονούν και να μειώνονται; Αρχίζω νομίζω να καταλαβαίνω γιατί γίνεται αυτό. Γιατί στην αρχή πρώτον δεν είχα συνειδητοποιήσει στην πλήρη του διάσταση αυτό που έγινε (ή δεν ήθελα) και δεύτερον γιατί είχα βάλει μπροστά τόσο πολλές και ισχυρές άμυνες που δεν επέτρεψα να με αγγίξει τίποτα. Το αποκορύφωμα ήταν το ταξίδι μου στο Λονδίνο για μία εβδομάδα (συν 3 μέρες στην Αθήνα με φίλους και ψώνια, ό,τι πρέπει για να επιστρέψω στα πάτρια εδάφη μόλις κλείσει ένας μήνας και να είμαι ήδη πολύ καλύτερα). Έτσι νόμιζα. Το ταξίδι ήταν όντως ευεργετικό. Όταν έφυγα... έφυγα. Τίποτα δεν υπήρχε εκεί που πήγα που να μου θυμίζει αυτόν ή πράγματα που κάναμε ή μέρη που πήγαμε, τίποτα. Ένιωθα τόσο καλά. Όμως με το που γύρισα... γύρισα. Σε ένα περιβάλλον όπου όλο και κάτι έβρισκε το μυαλό μου για να θυμηθεί (έκανα και την εμπνευσμένη κίνηση να διαβάσω ένα γράμμα που είχε γράψει για μένα και ως τώρα απέφευγα -στα πλαίσια της γενικότερης άρνησης- να διαβάσω, αυτό με πήγε πολύ πίσω). Τώρα έχω κουραστεί όμως να τρέχω. Κάπου μέσα μου λέω, εντάξει, ας τελειώσει αυτό το αστείο, θέλω να είμαι και πάλι σε μία νορμάλ φάση, να τελειώσουν οι σκέψεις, να κλείσουν οι πληγές, να σταματήσει η αυτολύπηση. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να αφήσω να εκδηλωθούν πλήρως όλα μου τα αρνητικά συναισθήματα ή αν αποφεύγοντας ή κρύβοντάς τα -από μένα- θα φύγουν κάποια στιγμή έτσι κι αλλιώς. Δεν έχω καταλήξει σε κάποια γραμμή πλεύσης δηλαδή και αυτό με δυσκολεύει ακόμα πιο πολύ. Προσπαθώ να λέω στον εαυτό μου ότι άντε, λίγο έχει ακόμα, σε λίγο καιρό δεν θα το σκέφτεσαι πια, αλλά μέσα μου δεν ξέρω αν με πιστεύω.

Κάποια στιγμή όμως όσο και να τρέξω θα πρέπει να σταματήσω για να ξαποστάσω. Και τότε όλα όσα αποφεύγω θα με προλάβουν.

Τι κατάλαβα τελικα από αυτή τη σχέση;

Όταν ήταν τρελά ερωτευμένος μαζί μου δεν το είχα καταλάβει. Όταν ξενέρωσε δεν το κατάλαβα. Το ότι δεν ήταν διατεθειμένος να μείνει σε μία σχέση μετά το πέρας του πρώτου ενθουσιασμού επίσης δεν είχε πέσει στην αντίληψή μου.

Αν το σκεφτώ θα θυμηθώ κάποια σημάδια, αλλά αν με ρωτούσε κανείς τι ένιωθε για μένα δεν θα του έλεγα "καλά, αυτός ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί μου", θα του έλεγα απλώς "με ήθελε", στην καλύτερη, "με ήθελε πραγματικά και συνειδητοποιημένα", ούτε για αργότερα θα έλεγα "είχε ξενερώσει" ή "του είχε τελειώσει", θα έλεγα απλώς "δεν μου άρεσε σε κάποια σημεία η συμπεριφορά του", ή "ήταν πιο ανένδοτος". Λοιπόν αυτό το συνειδητοποιημένα νομίζω με έφαγε. Γιατί νόμιζα ότι ήταν ένα άτομο που σταθερά και "συνειδητοποιημένα" θα επέλεγε ένα αξιόλογο άτομο για να έχει μία σταθερή σχέση μαζί του. Τον εκτίμησα εντελώς λάθος από ό,τι φαίνεται. Όπως θεωρούσα ότι έκανε και αυτός σε μένα (με ενοχλούσε που είχε μία πολύ στατική, μονοδιάστατη άποψη για το πώς είμαι, τη στιγμή που εγώ θεωρούσα πολύ ρευστή και απροσδιόριστη τη φύση μου). Αλλά προφανώς κι εγώ το ίδιο λάθος έκανα. Έμεινα σε μία στατική εικόνα που εμένα με βόλευε και "μου έκανε" ως προς τις απαιτήσεις που είχα, βρήκα (ή νόμιζα ότι είχα βρει) την ηρεμία και τη σταθερότητα που έψαχνα και από κει και πέρα... απλώς δεν το έψαχνα.

Ίσως αυτός δεν είναι τόσο επικοινωνιακός ώστε να δείξει στον άλλον τι πραγματικά αισθάνεται, να μην εκφράζεται αρκετά έντονα ώστε να δώσει σαφή σημεία της συναισθηματικής του κατάστασης, ίσως εγώ να μην ήμουν σε θέση να διακρίνω τι συνέβαινε μέσα του και μέσα μου και μεταξύ μας, δεν ξέρω τι έφταιξε περισσότερο.

Πώς στο καλό έγινε αυτό και δεν πήρα πρέφα τίποτα από αυτή τη σχέση; Κατά κάποιο τρόπο νομίζω ότι μόνο τώρα που τέλειωσε την ανακαλύπτω. Τόσο γκάγκα είμαι πια;

Η στιγμή που αφήνομαι

Κουρασμένη, ανόρεχτη (για οποιαδήποτε δραστηριότητα, για φαγητό ποτέ), βαριεστημένη, να θέλω να μιλήσω με κάποιον να πω μία κουβέντα μετά από μία μέρα μοιρασμένη σε λεωφορεία, τραίνα, αεροπλάνα (τα πλοία μού ξέφυγαν), θέλω να τον πάρω τηλέφωνο. Μου λείπει η οικειότητα της βραδυνής συνομιλίας, το ότι κάποιος θα σε ακούσει και θα νοιαστεί για το πώς πέρασες τη μέρα σου, το ότι αφήνεις την πεσμένη σου ενέργεια να φανεί μέσα στη συζήτηση αντί να προσπαθείς να φανείς πρόσχαρος σε κάποιον που έχεις λιγότερο θάρρος, που νιώθεις έναν άνθρωπο κοντά σου. Πήρα τηλέφωνο όλες τις φίλες μου με τις οποίες μπορώ να μιλήσω κάπως έτσι αλλά όλες είναι έξω ή λείπουν. Θέλω πολύ να του τηλεφωνήσω. Ασφαλώς δεν θα το κάνω.

Επιστροφή στην πραγματικότητα

Επέστρεψα σήμερα μετά από μία εβδομάδα στο Λονδίνο. Πήρα τον γηραιοαλβιωνικό αέρα μου, πήγα τις βόλτες μου, είδα τους φίλους μου, βγήκα, έκανα τα φλερτ μου και τώρα... τα κεφάλια μέσα. Ξανά μανά τα ίδια. Να πρέπει να επανέλθω στους ρυθμούς μου στη δουλειά, να συνεχίσω τη διαδικασία προσαρμογής μετά το χωρισμό μου (ένας μήνας πέρασε αλλά μ' αυτά και μ' αυτά μάλλον το παραμέριζα από τη σκέψη μου το θέμα παρά το αντιμετώπιζα -και κυρίως το παραμέριζα συναισθηματικά, πραγματικά ελάχιστα έχω νιώσει από όταν χώρισα, αν και είναι τόσα αυτά που έχω σκεφτεί). Έχει έρθει η ώρα να βρω τι πραγματικά θέλω από τη ζωή μου, να δω πώς θα μπορέσω να το αποκτήσω και πώς θα πορευτώ γενικότερα. Ίσως οι σκέψεις για τη σχέση μου που τελείωσε δεν είναι παρά υπεκφυγές για να μην αντιμετωπίσω τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχω μπροστά μου. Πρέπει να δω ποια είμαι και τι θέλω να κάνω. Στην Αγγλία οι φίλες μου με παροτρύνουν να πάω να ζήσω και εγώ στο Λονδίνο (ωραία σκέψη αλλά άντε να το κάνεις πράξη, και αν το κάνεις θα είναι πράγματι τόσο καλό όσο ήταν σαν σκέψη;). Θέλω να πάω να ζήσω στο Λονδίνο; Θέλω να μείνω εδώ, να παντρευτώ και να κάνω παιδιά;
Είναι αυτή η ηλικία δυστυχώς που σε κάνει να θεωρείς ότι θα πρέπει κάπου να "παρκάρεις" τη ζωή σου, ότι τέρμα οι βόλτες, ως εδώ ήταν. Με τη διαφορά ότι εγώ δεν θέλω να τις σταματήσω. Αλλά μέχρι πότε θα μπορώ να τις συνεχίσω; Θα μου πεις η ζωή είναι μικρή έτσι κι αλλιώς. Συνεπώς δεν έχω πολύ χρόνο. Δεν έχω όμως και καμία καλή ιδέα. Το τέλος της σχέσης που είχα με βρήκε απογοητευμένη γιατί αυτή τη φορά νόμιζα ότι τα έκανα όλα σωστά. Και προφανώς έκανα λάθος. Όχι πως ήξερα μέχρι πού ήθελα να το φτάσω ή ότι είχα πει να, αυτό είναι, τώρα θα συνεχίσω με αυτόν τον άνθρωπο και όπου με βγάλει. Αλλά θεωρούσα ότι από τη μεριά μου είχε κατά κάποιο τρόπο παιχτεί σωστά το παιχνίδι. Βγήκα γελασμένη. Τι να πω πια, νιώθω ότι δεν ξέρω προς τα πού να πορευτώ, δεν ξέρω τι είμαι εγώ πραγματικά, τι με εκφράζει, τι θέλω να είμαι. Ίσως πάλευα πολύ μεγάλο διάστημα με τις δυνάμεις που με απομάκρυναν από αυτό και έμεινα κάπου στη μέση.

Χύμα οι σκέψεις και οι ιδέες σήμερα, χωρίς επεξεργασία και λογοκρισία, χωρίς ειρμό, όπως μου ήρθαν. Καλώς όρισα.

Του χωρισμού ο πόνος είναι υποχρεωτικός;

Από όταν χώρισα, πριν δύο βδομάδες, προσπαθώ να δω θετικά το όλο θέμα, να αποφύγω τον πόνο (από δειλία θες, από άρνηση θες, πες το όπως να'ναι), να διδαχθώ από όσα έγιναν κατά τη διάρκεια της σχέσης, τα λάθη, τα σωστά. Η ιδέα του πόνου με φοβίζει, με απωθεί. Έχω πονέσει πολύ στο παρελθόν και κατά κάποιον τρόπο μέσα μου θεωρώ ότι έχω "ξεχρεώσει" (ενώ στην πραγματικότητα μάλλον έχω υπερευαισθητοποιηθεί). Τρέμω στη σκέψη του τι θα κάνω όταν βρεθεί μπροστά μου κάτι πολύ χειρότερο από το τέλος μίας σχέσης που κράτησε ενάμιση χρόνο (και για την οποία είχα κι εγώ άλλωστε τις αμφιβολίες μου πέραν της αφορμής που επέφερε το χωρισμό). Ξέρω όμως τι θέλω να κάνω, ή μάλλον τι δεν θέλω να κάνω τώρα. Να γυρνάω σαν χαμένη, να νιώθω συνεχώς άσχημα, να μισώ τον εαυτό μου και τον άλλον, να μου βγαίνει πικρία, στέρηση, απόγνωση, εγκατάλειψη. Θα μου πεις και τα καταφέρνεις; Ναι τα καταφέρνω. Να νιώθω οκ. Να αποφεύγω-αντιμετωπίζω-διαχειρίζομαι τα αρνητικά συναισθήματα. Να βλέπω πίσω από αυτά το θετικό. Να βλέπω πίσω από την πικρία, την απογοήτευση και την ανασφάλεια την προσπάθεια που κάνει ο συναισθηματικός μου κόσμος να με προστατεύσει από άλλα λάθη, να βλέπω πώς προσπαθεί να μου επιστήσει την προσοχή σε αυτά που πρέπει να μάθω από αυτό που έγινε για να προχωρήσω πιο σωστά στη μετέπειτα ζωή μου. Είναι απαραίτητο δηλαδή να χτυπιέμαι σαν το αυτοκοπανιζόμενο χταπόδι; Για ποιο λόγο;

Μία φίλη μου μου είπε ότι αν καταπνίξεις τον πόνο θα τον βρεις μπροστά σου, θα τον αντιμετωπίσεις σε κάποια άλλη φάση, θα σου βγει αλλιώς... κοινώς δεν γλιτώνεις. Θα συμφωνήσω στην περίπτωση ατελούς και ατυχούς συγκάλυψης των αρνητικών συναισθημάτων. Όταν όμως καταφέρεις να ψάξεις πιο βαθειά και να δεις πίσω από τον κυκεώνα των συναισθημάτων, να τα ερμηνεύσεις και να τα καταλάβεις, τότε μπορείς πράγματι να τα κάνεις να λειτουργήσουν προς όφελός σου και να σου δώσουν τα δεδομένα που χρειάζεσαι για να προσαρμοστείς στη νέα κατάσταση.

Εν πάσει περιπτώσει εγώ και από φόβο και από πεποίθηση δεν πάω τώρα να βάλω τα χεράκια μου να βγάλω τα ματάκια μου. Να πάω να πέσω από μόνη μου στο βούρκο της κατάθλιψης δεν το κάνω με το ζόρι, αφού δεν μου βγαίνει. Και αν τη γλιτώσω τη γλίτωσα. Αν δεν τη γλιτώσω πες τα πληρώνω αργότερα ούτως ή άλλως. Έτσι κι αλλιώς το να αναμασάς αρνητικές σκέψεις, από άποψη νευροβιολογική είναι λάθος. Οι νευρικές συνάψεις στον εγκέφαλο (τα ηλεκτρικά κυκλώματα που αντιστοιχούν στις σκέψεις μας και σε κάθε διεργασία του εγκεφάλου) ενισχύονται με την επανάληψη. Θα κάτσω εγώ να σκέφτομαι ξανά και ξανά όλα τα αρνητικά, να ξαναζώ μέσα μου όλα τα άσχημα συναισθήματα; Με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά μαθαίνεις στον εαυτό σου να είναι δυστυχισμένος.

Ειλικρινά συγνώμη αλλά δεν θα πάρω. Όποιος γενναίος θέλει να βουτήξει στον πόνο χωρίς αναισθητικό ας το πιει το ποτήριον τούτο. Για μένα απελθέτω please.

10 μέρες μετά το χωρισμό

Πριν 10 μέρες χώρισα. Τίνος απόφαση ήταν (κοινώς ποιος το είπε); Ας πούμε ότι το είπαμε και οι δύο αλλά η απόφαση ήταν ουσιαστικά δική του. Εγώ τον έβλεπα το τελευταίο διάστημα να οδηγείται προς τα εκεί, μετά από μία φάση αμφιβολίας και αβεβαιότητας σχετικά με τη σχέση (από την πλευρά του) και απλώς έθεσα το θέμα επί τάπητος μία ώρα αρχίτερα, επισπεύδοντας την απόφασή του. Βέβαια κι εγώ από τη μεριά μου δεν θα ήμουν έτοιμη -και ίσως από τον δρόμο αυτό που βαδίζαμε να μην ήμουν ποτέ έτοιμη- για να προχωρήσω μαζί του και να πάμε για σοβαρά. Και ίσως τη φάση που πέρασε αυτός τώρα, προτού γίνει κάτι τέτοιο, να την περνούσα εγώ αν αργότερα γινόταν, και η κατάληξη να ήταν η ίδια, με τη διαφορά ότι θα έφευγα εγώ πρώτη. Οπότε ίσως καλύτερα που έγινε έτσι γιατί τουλάχιστον δεν μπερδεύτηκαν περισσότερο τα πράγματα και δεν είχα εγώ το δίλημμα, που είμαι και τόσο κακή στην αντιμετώπιση των διλημμάτων. Απλά εγώ αν τώρα είχα επιλογή δεν θα τελείωνα αυτή τη σχέση, αν όλα ήταν καλά δηλαδή. Γιατί από τη στιγμή που έβλεπα τον άλλον να αμφιβάλλει για το αν θέλει να είναι μαζί μου δεν μπορούσα να λειτουργήσω, γι'αυτό και επέσπευσα τις διαδικασίες.
Συζητώντας για το θέμα πριν τρεις-τέσσερις μέρες με έναν φίλο μου τον ακούω να μου λέει: "όταν μία σχέση χαλάει φταίνε και οι δύο, εσύ λοιπόν πού έφταιξες;" "Α," του λέω, "δεν κατάλαβες καλά. Εγώ δεν έφταιξα πουθενά. Απλά του άλλου του τη βάρεσε και με μοναδικό ουσιαστικό λόγο το ότι δεν είναι πια ερωτευμένος και δεν είναι σε φάση να παντρευτεί αυτή τη στιγμή -λες και τον πίεζα εγώ να παντρευτούμε αυτή τη στιγμή, καμία σχέση, πολύ πιο αβέβαιη από αυτόν ήμουν- θέλει να χωρίσουμε. Εγώ δεν έκανα κάτι λάθος, άλλωστε όταν μιλήσαμε για τελευταία φορά τη μέρα που χωρίσαμε δεν μου είπε ΤΙΠΟΤΑ μα τίποτα αρνητικό για μένα ή για τη συμπεριφορά μου μέσα στη σχέση".
Τι εύκολο ε; Και τι βολικό! Εγώ είμαι η καλή, η τέλεια, αυτή που δεν έκανε τίποτα λάθος και αυτός είναι ο κακός που ενώ ήταν με κάποια από την οποία δεν είχε κανένα παράπονο ούτε σαν γυναίκα ούτε σαν χαρακτήρα ούτε σαν συμπεριφορά, πετάει την ωραιότατη σχέση του στα σκουπίδια με αχαριστία. Ίσως και να μην είναι τόσο βολικό. Γιατί έτσι ναι μεν εγώ βγαίνω "λάδι", κοινώς δεν φταίω σε τίποτα, αλλά είμαι και το κορόιδο της υπόθεσης (στα δωσα όλα και ποια η ανταμοιβή;) και με πνίγει και το άδικο και δεν καταλαβαίνω ΠΩΣ έγινε, δεν καταλαβαίνω πώς μπορώ να διδαχθώ από το χωρισμό αυτό για να συνεχίσω παρακάτω στη ζωή μου.
Το σκέφτηκα πιο καλά. Και τώρα συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ποιο ήταν το δικό μου το λάθος. Και στον φίλο μου που με ρώτησε το είχα πει μέσες άκρες, αλλά τότε το θεωρούσα πιο πολύ ως μία λεπτομέρεια, ή μία σειρά από λεπτομέρειες που δεν έχουν τόση σημασία. Τώρα συνειδητοποιώ ότι τα περισσότερα από τα πράγματα που συνιστούν τη ζωή μας και κυρίως που καθορίζουν τις σχέσεις μας είναι μία σειρά από λεπτομέρειες.

Το λάθος το δικό μου λοιπόν ήταν ότι επέτρεψα να αλλοιωθεί η προσωπικότητά μου από τη σχέση. Ότι δεν έδειξα τον εαυτό μου όπως ήταν αλλά από ένα σημείο και μετά όπως νόμιζα ότι με ήθελε εκείνος. Με αποτέλεσμα μέχρι το τέλος να έχω μεταμορφωθεί σε ένα πλάσμα «που έχει σχεδόν όλα από όσα ψάχνει σε μία σχέση», όπως έλεγε, αλλά που δεν τον προσέλκυε πια γιατί είχε χάσει τη μοναδικότητά του.

Η αρχή των σφαλμάτων μου ήταν όταν στην αρχή της σχέσης προσκρούσαμε πάνω σε μία διάσταση απόψεων για ένα θέμα που ο ίδιος θεωρούσε ότι δεν θα μπορούσε να κάνει συμβιβασμό (όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ποιο είναι το θέμα αυτό, αλλά από σεβασμό προς το θέμα περισσότερο νιώθω ότι δεν θέλω να το δημοσιοποιήσω περαιτέρω, δεν έχει άλλωστε και τόσο μεγάλη σημασία). Το πρώτο λάθος μου ίσως λοιπόν ήταν ότι προσπάθησα να αρνηθώ τις δικές μου θέσεις και να έρθω πιο κοντά στις δικές του. Έφτασα όπου μπορούσα, αλλά και πάλι όχι μέχρι εκεί που ήθελε αυτός. Τότε μου είπε «δεν έχει νόημα αν εγώ είμαι ένα άτομο τύπου α και εσύ τύπου δ να προσπαθήσω να σε κάνω κι εσένα α και να σε φτάσω με το ζόρι ως το γ ή το β, βρίσκω από την αρχή ένα α». Το λάθος μου ήταν που δεν διαφώνησα με την πρόταση αυτή. Έπρεπε τότε να του πω ότι "όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα, εγώ δεν μπορώ ο άλλος να με βλέπει σαν μία περίπτωση που περιγράφεται από ένα γράμμα ή έναν αριθμό ή μία λεζάντα ή μία επικεφαλίδα. Δεν δέχομαι να με βλέπει ο σύντροφός μου σαν μία περίπτωση τάδε γιατί είμαι ένας μοναδικός άνθρωπος και θέλω να με εκτιμούν και να με θέλουν για τη μοναδικότητά μου αυτή και όχι για το πόσο αρεστή ή συμβατή είναι με κάποιον η κατηγορία στην οποία ανήκω." Αυτό δεν το έκανα. Συνέχισα να προσπαθώ. Με κάθε εκτίμηση από την πλευρά του για την προσπάθεια μεν, αλλά μη φτάνοντας στο επιθυμητό αποτέλεσμα (την επαρκή σύμπτωση με τις προδιαγραφές του). Αυτό πιστεύω συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της σχέσης, επικράτησε σαν πρότυπο συμπεριφοράς. Κάτι αυτό το προηγούμενο ανασφάλειας και ο φόβος «μήπως δεν του κάνω και τον χάσω», κάτι ο κάπως απότομος τρόπος που είχε να διαφωνεί (σε αντίθεση με την ευγένεια που μου άρεσε αρχικά σε αυτόν), κάτι αυτό το ανυποχώρητο "εγώ έτσι είμαι και δεν αλλάζω, βρες έναν άλλον που να είναι όπως θες" που μου πετούσε κάθε φορά που τολμούσα κάτι να του προσάψω, είχα χωρίς να το καταλάβω γίνει υποτακτική μέσα στη σχέση. Δεν με καταδυνάστευε, δεν μου φερόταν άσχημα, δεν με περιόριζε με κάποιο τρόπο. Όλα γίνονταν σε ένα επίπεδο ανεπαίσθητο, μέσα από τις λεπτομέρειες.

Το αποτέλεσμα ήταν ενάμιση χρόνο μετά εγώ να συμβαδίζω πλέον με την πλειονότητα των «προδιαγραφών» του, χωρίς να έχω δείξει όμως τον μοναδικό-ανεπανάληπτο-γι’αυτό-και-ερωτεύσιμο εαυτό μου. Και έτσι ο έρωτάς του έπαψε από σιγά σιγά να υπάρχει. Και θα πρέπει να αναγνωρίσω το λάθος αυτό που έκανα για να μην το επαναλάβω.

Στις δέκα μέρες που πέρασαν από το χωρισμό αλλά και στις μέρες που προηγήθηκαν (και που γνώριζα ότι θα συνέβαινε), είχα εξάρσεις άκρατης αισιοδοξίας. Λες και το μόνο που έβλεπα στο τέλος αυτής της καλής σε πολλά επίπεδα σχέσης ήταν οι προοπτικές που μου ανοίγονταν και η δυνατότητα να δράσω χωρίς όρια και να κατακτήσω τον κόσμο. Ξέρω ότι σε κάποιο βαθμό ήταν αντίδραση, δεν παύω όμως να αναγνωρίζω σε αυτήν ένα αυθεντικό στοιχείο: το ότι έβλεπα την ευκαιρία να δράσω ανεμπόδιστη ως αυτή που είμαι, να κάνω ό,τι θέλω χωρίς να σκέφτομαι την έγκριση κάποιου άλλου, να εκφράζομαι αυθεντικά σε όλες μου τις αποχρώσεις (I’m a bitch, I’m a lover, I’m a child, I’m a mother, I’m a sinner I’m a saint και τα λοιπά και τα λοιπά όπως λέει και το άσμα), και όχι μόνο σε αυτές που τυγχάνουν της επιδοκιμασίας του. Τόσο καιρό τύλιγα την προσαρμοστικότητά μου γύρω από το καλούπι που είχε αυτός στο μυαλό του (για να μου έρθει στο τέλος το καλούπι στο κεφάλι). Τώρα ήδη άρχισα μέσω μίας φίλης μου να μπαίνω σε μία παρέα με άτομα που δεν ξέρω αν θα ήθελε να συναναστρέφεται και χαίρομαι που δεν χρειάζεται να κάθομαι να υπολογίζω αν θα ήθελε και πώς θα του φαίνονταν.

Πολλοί φίλοι/φίλες με ρωτάνε αν θα τα ξαναβρούμε και μου λένε το γνωστό «εγώ πιστεύω ότι θα τα ξαναβρείτε», λες και αυτό είναι το ζητούμενο, ή η λύση στο πρόβλημα. (Εμ, δεν πρέπει να το ξεπεράσω μόνο εγώ αυτό που έγινε, πρέπει και οι φίλες μου να το ξεπεράσουν, με πήρε χθες μία που είχαμε να μιλήσουμε από την επομένη του χωρισμού και μου μιλούσε τόσο χαμηλόφωνα, λες και με την ένταση της φωνής της θα μπορούσε να με πληγώσει.) Με ρωτάει λοιπόν χθες μια άλλη φίλη μου (η οποία είχε περάσει πρόσφατα παρόμοια κατάσταση αλλά σε πολύ έντονο βαθμό με πολλές ασχημοσύνες) αν θα συνέχιζα μαζί του τώρα εφόσον γινόταν. Και της λέω «όχι, τώρα μέσα μου έχει ξεκινήσει μία άλλη διαδικασία, αρχίζω να εξετάζω, να βλέπω πράγματα, δεν θα μπορούσα τώρα, αν και έχουν περάσει μόνο λίγες μέρες, να επιστρέψω και να συνεχίσω από εκεί που τα άφησα. Έχω αρχίσει να προχωρώ». Αυτό το τελευταίο δεν ήταν απόλυτα αληθές, όπως προέκυψε στην μετέπειτα συζήτησή μας. Τι προχώρησα δηλαδή; Και πού πήγα μέσα σε λίγες μέρες; Πουθενά. Πουθενά ακόμα. Απλά η διαφορά ήταν ότι δεν θα ήθελα πια να επιστρέψω σε μία σχέση όπου δεν θα φερόμουν όπως θέλω εγώ να βλέπω τον αυτό μου να φέρεται. Και μέχρι να το προσδιορίσω απόλυτα αυτό, και να είμαι σε θέση να το εφαρμόσω, δεν μπορώ να είμαι σε καμία σχέση.

Το καλοκαίρι έλεγα ότι ήθελα στο τέλος του, τον Σεπτέμβριο, να κάτσω να σκεφτώ τι θέλω πραγματικά στη ζωή μου και να αποκτήσω «αυτογνωσία» (κορόιδευα τον εαυτό μου για την αφέλειά μου ακόμη και τότε, λέγοντας ότι έκανα λες και η αυτογνωσία είναι κάτι που το πουλάνε στο σούπερ-μάρκετ, κι εγώ θα πήγαινα απλώς να το αγοράσω). Καταλάβαινα βέβαια μέσα μου ότι το να έχω μία συγκεκριμένη σχέση δεν με βοηθούσε να βρω τη θέση της ζωής μου σε ένα γενικότερο πλαίσιο, δεν σκόπευα όμως ασφαλώς να κάνω κάτι γι’αυτό (τουλάχιστον όχι μέχρι να βρω με βεβαιότητα το επόμενό μου βήμα). Και να που ήρθαν έτσι τα πράγματα και μου δόθηκε μία τεράστια και σημαντική ευκαιρία για να αποκτήσω μέρος έστω από την αυτογνωσία αυτή. Πράγματι τον Σεπτέμβρη με περίμενε ένα μεγάλο, οδυνηρό μάθημα.

(Και επειδή λένε ότι κάτι που σε βοηθά να προχωρήσεις μετά το χωρισμό είναι να κάνεις αλλαγές στη ζωή σου όσο μικρές και αν είναι αυτές, άλλαξα την εμφάνιση του blog, ελπίζω να μην μπέρδεψα τους -πάμπολλους είμαι σίγουρη- φανατικούς αναγνώστες μου).

Light of dim mornings...

445. To Duty

By Thomas Wentworth Higginson

LIGHT of dim mornings; shield from heat and cold;
Balm for all ailments; substitute for praise;
Comrade of those who plod in lonely ways
(Ways that grow lonelier as the years wax old);
Tonic for fears; check to the over-bold;	5
Nurse, whose calm hand as strong restriction lays,
Kind but resistless, on our wayward days;
Mart, where high wisdom at vast price is sold;
Gardener, whose touch bids the rose-petals fall,
The thorns endure; surgeon, who human hearts	10
Searchest with probes, though the death-touch be given;
Spell that knits friends, but yearning lovers parts;
Tyrant relentless o’er our blisses all;—
Oh, can it be, thine other name is Heaven?

Η γέννα και η κηλίδα

Όνειρο. Είμαι ετοιμόγεννη λέει (να δω πόσα όνειρα θα δω με αυτό το μοτίβο, ότι γεννάω, ότι μόλις έχω γεννήσει κλπ) αλλά δεν έχω κανένα άγχος, ψάχνω να βρω πού θα γεννήσω (όπως η γάτα στο σκρίνιο), νομίζω δεν είναι η ώρα μου ακόμη αλλά λέω άντε να τελειώνουμε (και για πότε πέρασαν οι μήνες τις εγκυμοσύνης; ούτε που το κατάλαβα... κοιμισμένη καθώς ήμουν). Νιώθω τους πρώτους πόνους και ότι το παιδί θέλει να βγει, θα πρέπει να το σπρώξω κι εγώ, δεν κάνει να σφιχτών και να το εμποδίσω... και εκεί ξυπνάω.

Καλό το όνειρο, αλλά γιατί στον ξύπνιο μου έχω μια μικρή αιμορραγία χωρίς να είναι η ώρα μου για να έχω περίοδο;

Debate πολιτικών αρχηγών-Και που το είδαμε τι καταλάβαμε;

Επειδή ο καθένας σήμερα λέει το μακρύ του και το κοντό του για το χθεσινό debate, ας δώσω κι εγώ συνοπτικά τις εντυπώσεις μου σε bullets:

• Ο Καραμανλής ήταν ο καλύτερος "τροχονόμος" από όλους. Δασκαλεμένος από τους επικοινωνιολόγους του, κουνούσε χέρια πέρα δώθε (με νταηλίστικο στυλ καμιά φορά), σπάζοντας ελαφρά την στατική εικόνα που ήμασταν αναγκασμένη επί τόση ώρα να παρακολουθούμε (τόση ώρα χωρίς διαφημίσεις, χωρίς κάτι φανταχτερό το μάτι του συνηθισμένου σε βομβαρδισμούς εικόνων θεατή πραγματικά ήρθε και "γλάρωσε" με το debate, κοιτούσαμε την καρφίτσα της Στάη σαν όαση στην έρημο). Σε μικρότερο βαθμό το ίδιο έκανε και ο Παπανδρέου.
• Οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων έχασαν πόντους από το ξύλινο καλούπι από το οποίου αρνήθηκαν να αποκλίνουν. Ο Καραμανλής λέγοντας όσα φαινόταν να έχει προετοιμάσει από το σπίτι και ο Παπανδρέου αποφεύγοντας να απαντήσει άμεσα σε ερωτήσεις που του έκαναν (μία πάγια τακτική πολιτικού η οποία όμως στα συγκεκριμένα πλαίσια φάνηκε πραγματικά όσο ανούσια είναι, η κενολογία και η κοινολογία έχασαν σε αυτό το debate γιατί ήταν τόσο βαρετές που μόνο όποιος τόλμησε να πει κάτι πρωτότυπο ή ουσιαστικό κέρδισε τις εντυπώσεις).
  
• Να απαντήσει όταν τον ρωτάγανε δεν ήξερε, ήξερε όμως να πει στον Καραμανλή ότι δεν είναι δυνατόν να έχεις πρώτη προτεραιότητα την παιδεία και μετά να μην την ενισχύεις (τι τα θέλει και τα λέει και αυτός; μην πεις πρώτη καλέ μου άνθρωπε, δεν το καταλαβαίνεις ότι αντιφάσκεις εμφανέστερα από ό,τι θα ήθελες;)
• Δεν ξέρω τι θα καταλάβει η μικρή Αναστασία για το τζάκι από το οποίο θα πρέπει να είσαι για να γίνεις πρωθυπουργός σύμφωνα με τον Καρατζαφέρη , πάντως πρόσεξα ότι όλοι του ΛΑΟΣ ξέρουν απέξω τις χρονολογίες έναρξης διακυβέρνησης των διάφορων Παπανδρέου και Καραμανλήδων, καλύτερα ίσως και από τους ίδιους τους Παπανδρέου και Καραμανλήδες, και έχουν να λένε αυτό το ποιηματάκι κάθε φορά που θέλουν να κερδίσουν τηλεοπτικό χρόνο και κατά τη γνώμη τους εντυπώσεις.
  
• Ο Αλαβάνος ήταν αυτός που μίλησε πιο ουσιαστικά από όλους και έδωσε την εντύπωση του πιο "ξύπνιου" από τους πολιτικούς (ξύπνιος με την έννοια του δεν κοιμάμαι, βλ. Παπαθεμελής), με ανησύχησε όμως κάπως μία αίσθηση αδιαλλαξίας, πείσματος και εκρηκτικής διάθεσης που εισέπραξα, κάτι σαν αδύνατος μουσάτος Πάγκαλος, ευφυής μεν, ωρολογιακή βόμβα δε. Έχεις την αίσθηση ότι ακόμη και αν βρεθεί λύση στο πρόβλημα για το οποίο ωρύεται, αυτός θα εξακολουθεί να ωρύεται επειδή του αρέσει τόσο.
  
• Η Παπαρήγα ήταν αρκετά συνεπής σε όσα είπε και αν είχε δείξει λίγη από την μαχητικότητα του Αλαβάνου (την κέρδισε και αυτήν το στυλ Παπαθεμελή) θα είχε αφήσει πολύ καλύτερες εντυπώσεις. Ωραία βαμμένη πάντως, φαινόταν δροσερό το μουτράκι της (μπράβο στην μακιγιέζ), αν και θα έπρεπε να μάθει να κάθεται πάνω στην άκρη του σακακιού της για να μην γυρίζουν οι ώμοι του μπροστά.
• Εντυπωσιακός επίσης στη συνέπεια προς τα χρονικά όρια ο Αλαβάνος. Ήταν πάντα πάνω στο δευτερόλεπτο! Και κατάλαβα πώς το πέτυχε. Μπορεί να βάλει τελεία όποτε θέλει μέσα σε ελάχιστο χρόνο γιατί ο καταληκτικός τόνος της ομιλίας του είναι βραχύς και κοφτός. Εκεί που άλλοι ολοκληρώνουν με ρυθμό "τατατάν, τατατάν, τατατάνταν", και χρειάζονται χρόνο για να ξετυλίξουν την κατάληξη, αυτός όπου και να βρίσκεται νοηματικά, κάνει ένα μόνο "τατάν" και κλείνει. Οι περισσότεροι ξεπερνούσαν το όριο, με εξαίρεση τον Παπαθεμελή που ολοκλήρωνε γρηγορότερα για να μην το έχει άγχος, και να επιστρέψει στο λήθαργό του μια ώρα αρχίτερα.
  
• Από τους δημοσιογράφους καλύτερη αίσθηση του περιορισμένου χρόνου είχε ο Παπαχελάς, ο οποίος μιλούσε γρηγορότερα από ό,τι συνήθως, σε εμφανές μειονέκτημα ο Χατζηνικολάου αλλά και η Στάη που το έχει στυλάκι να μιλάει αργά (για να προλαβαίνει να αυτοθαυμάζεται) και δυσκολεύτηκε να μιλήσει πιο γρήγορα. Δεν τους ένοιαζε και πολύ βέβαια, απλώς παραβίαζαν το όριο. Η Τρέμη ζάλισε την κάμερα με το ανοικτόχρωμο σακάκι της που πρέπει να έσπασε τα νεύρα στους εικονολήπτες (τα λευκά και υπόλευκα χρώματα αντανακλούν ασύγκριτα παραπάνω από τα υπόλοιπα), με αποτέλεσμα πότε να φαίνεται να ακτινοβολεί το λευκό του Ρολ με υπερφυσικό σχεδόν τρόπο και πότε υπερβολικά μαυρισμένη από την προσπάθεια των τεχνικών να φτιάξουν το κοντράστ). Επίσης καλύτερο ήχο σαν κανάλι, με λιγότερο θόρυβο, νομίζω ότι είχε το Mega.

Αυτές ήταν οι επιφανειακές μου παρατηρήσεις. Αν σκεφτώ και κάτι άλλο θα επανέλθω.

Fountain-Η πηγή της ζωής

Νοίκιασα το dvd αυτής της ταινίας γιατί με προσέλκυσαν οι γοητευτικοί πρωταγωνιστές, βρέθηκα όμως να παρακολουθώ μία ταινία με πολυδιάστατη αφήγηση, φιλοσοφικές νύξεις και άφθονο λυρισμό. Θέμα της η αναζήτηση της αθανασίας, μέσα από τις τρεις κύριες οδούς απ' τις οποίες την έχει κυνηγήσει ο άνθρωπος: τον μύθο, την επιστήμη και τον πνευματισμό. Ο πρωταγωνιστής παλεύει αναζητώντας το δέντρο της ζωής για να χαρίσει την αθανασία στην αγαπημένη του, ως επιστήμονας, ως γενναίος πολεμιστής και ως πνευματιστής. Οι αλλεπάλληλοι συμβολισμοί της ταινίας μοιάζουν με την ομοιοκαταληξία ενός ποιήματος και δένουν την αρμονία του έργου. Εικαστικά η ταινία προσφέρει αισθητική, περνά όμως και πέρα από αυτήν καθώς τη χρησιμοποιεί ως όχημα και ερέθισμα για συλλογισμό πάνω στο θέμα της.
Οι τρεις της διαστάσεις εκτοξεύουν τις σκέψεις από το ένα επίπεδο στο άλλο, διατηρώντας το κεντρικό θέμα της ταινίας ως ενοποιό στοιχείο. Τελικά το θέμα αυτό γίνεται ο πυρήνας μίας πολύπλευρης αναζήτησης και ο θεατής μένει στο τέλος να συσχετίζει και να αποκωδικοποιεί συμβολισμούς και νοήματα συνθέτοντας μόνος του τον ανάμεικτο αντίκτυπο που θα του αφήσει η ταινία.

Η ασφυκτική κουκουβάγια περιμένει τις νέες νύμφες

Όλοι όσοι είναι στα Χανιά αυτή τη στιγμή θα γνωρίζουν καλά το τι γίνεται κάθε βράδυ στην Κουκουβάγια από τότε που έκλεισαν οι Νύμφες. Κοινώς πρέπει να έχεις μεγάλο μέσον (ή μεγάλη τύχη) για να βρεις τραπέζι να κάτσεις από μια ώρα και μετά. Πήγα χθες και ήταν γεμάτο μέσα έξω και τελικά καθίσαμε κάτω και μέσα. Όταν εγκλωβίσεις όμως σε τέσσερις τοίχους την εκκωφαντική φρενίτιδα που πιάνει τους περισσότερους -και κυρίως κάτι σπαστικά πιτσιρίκια- το καλοκαίρι, το αποτέλεσμα είναι ανυπόφορο. Συν την κάπνα (αυτό το είχα ξεχάσει, όλο το καλοκαίρι ξεσυνήθισα να μετράω τα πάφα πούφα του κάθε καπνιστή που βρίσκεται στο οπτικό μου πεδίου και να ασθμαίνω από τον δηλητηριασμένο αέρα, με έπιασε δύσπνοια κανονική, σηκώθηκα κι έφυγα -δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνεται το χειμώνα). Όσοι ήταν έξω τουρτούριζαν από το κρύο γιατί φυσούσε πολύ, όσοι ήταν μέσα δεν ξέρω πάντως εγώ ξεκουφάθηκα από τη βαβούρα και γκρούφτηκα από την κάπνα κοινώς χάλια μου φάνηκε, και παρόλα αυτά το μαγαζί πήχτρα.

Γιατί έκλεισαν οι Νύμφες; (Ρητορικά το ρωτάω αυτό, δεν έχει τόση σημασία ο κανονικός λόγος). Και καλά πες έκλεισαν, ήταν ανάγκη να τις γκρεμίσουν κιόλας; Δεν μπορούσε να τις πάρει ένας άλλος να τους αλλάξει όνομα (ας τις έλεγε Νηριήδες, δεν ξέρω), να τους κάνει αν ήθελε και μία ανακαίνιση, να μπορούμε κι εμείς να πηγαίνουμε σαν άνθρωποι για ένα καφέ; Μέχρι πέρυσι και τα δύο ήταν φουλ γεμάτα έτσι κι αλλιώς. Αλλά φέτος δεν παλεύεται η κατάσταση. Θα πρέπει βέβαια να τους αναγνωρίσω ότι δεν συνώστισαν τραπέζια για να βγάλουν περισσότερα, απλά χρησιμοποιούν και το μέσα και όποιου του αρέσει.

Ένα κτίσμα που ετοιμάζεται λίγο πιο κάτω από τις (πρώην, φευ) Νύμφες λέτε να είναι τίποτα σχετικό; Γνωρίζει κανείς τίποτα;

Ένας μήνας χωρίς ADSL! Πώς άντεξα Θεέ μου;

Όχι απλά ένας μήνας χωρίς ADSL αλλά ένας μήνας με εκνευριστικά χάλια έως καθόλου σύνδεση μέσω τηλεφώνου. Τις πρώτες μέρες έκανα τα πάντα για να έχω σύνδεση, πήγαινα στη βιβλιοθήκη του Πολυτεχνείου, μετά έκλεισε και αυτή (βλ. ο νόμος του Μέρφυ για τις βιβλιοθήκες και τη σύνδεση στο νετ), μετά άρχισα μέσω dial-up να αφιερώνω 40 λεπτά την ημέρα για να κάνω δουλειά που ήθελε κανονικά 5 λεπτά με τη γρήγορη σύνδεση (να βλέπω τα mail μου και να απαντάω σε αυτά), μετά εμφανίστηκε πρόβλημα στη σύνδεση το νετ ολόκληρης της πόλης (βλ. ο νόμος του Μέρφυ για τη dial-up όταν δεν έχεις adsl) ώσπου σιγά σιγά συνήθισα την κατάσταση του... πρωτόγονου, όπως στη διαφήμιση. Πάνω που είχα αρχίσει να αγανακτώ και να παραιτούμαι από τα συχνά τηλεφωνήματα στην Tellas (αρχικά "τη λάβατε την αίτησή μου;" "μήπως να σας την ξαναστείλω" και μετά "πότε θα ενεργοποιηθεί η σύνδεσή μου" και τα λοιπά) ανακαλύπτω σήμερα ότι η σύνδεσή μου είχε ενεργοποιηθεί από προχθές και ότι κανείς στην εταιρεία δεν φιλοτιμήθηκε να με πάρει τηλέφωνο να μου το πει. Thanks guys. Μετά από μία οδύσσεια ασυνεννοησίας με τον "ειδικό" της τεχνικής υποστήριξης, (αγανάκτησα τόσο από τις καθυστερήσεις του και τις εμφανείς αδυναμίες του να με βοηθήσει που βρήκα δικαιολογία για να του το κλείσω! Τελικά όμως αφού τον έκλεισα και έκανα restart στον υπολογιστή όπως μου είπε συνδέθηκα άμεσα. Τον αδίκησα λίγο ίσως. Ότι δεν είναι και πολύ συνεννοήσιμος πάντως δεν είναι). Τεσπάν, τέλος καλό όλα καλά.