Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007

Baby one more time

Για πολλοστή φορά ονειρεύτηκα χθες ένα μωρό. Όχι δικό μου. Το έφερε λέει στο σπίτι μία κουμπάρα μας από την Αθήνα (ήταν της κόρης της) και μας το άφησε να το φυλάμε. Το μωρό σούπερ, πανέμορφο και έσκαγε από υγεία. Εγώ το είχα σαν δικό μου. Κολλημένη όλη την ώρα από πάνω του, να σκέφτομαι ότι από τη μια θα μπορούσα να κάθομαι όλη τη μέρα απλώς να το κοιτάζω και από την άλλη ότι εντάξει, καλά είναι για μία μέρα, αλλά αν κάνεις δικό σου παιδί θα πρέπει να σαι σε τέτοια φάση συνεχώς. Το είχε πάρει η μαμά μου σε μία φάση, και έντρομη τρέχω δίπλα της μπροστά από τον ανοιγμένο φούρνο να σώσω το μωρό που ήταν ακουμπισμένο πάνω στην ανοιγμένη του πόρτα, για να συνειδητοποιήσω ότι... δεν ήταν αυτό το μωρό αλλά ένα μεγάλο κομμάτι κρέας, έτοιμο για ψήσιμο. Το μωρό το είχε έξω από το σπίτι μία κοπέλα που δεν ήξερα και το κοιτούσε (λέω γιατί μου το πήρανε;) Αργότερα ανακαλύπτω ότι το μωρό περπατούσε κιόλας. Άσχετο.

Και από τα ξυπνήματα του μητρικού ενστίκτου (αν και λένε ότι το μωρό είναι βάσανο αν το δεις σε όνειρο -σάμπως στη ζωή δεν είναι;) το υποσυνείδητό μου περνάει ακάθεκτο σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Με δύο μέλη της παρέας που είχα πέρυσι πάει στην Κορέα, προχωράμε σε ένα στενό μονοπατάκι-μπεντενάκι (μικρό τοιχάκι για τους μη κρητικούς) γύρω από κάτι φυλλωσιές σαν τετραγωνοκουρεμένα θαμνοδεντρύλλια του Κήπου (πάλι κάπου εκεί στην άπω ανατολή ήμασταν, μεταξύ Κορέας και Αυστραλίας, οκ όνειρο ήταν, μη βαράτε). Έπρεπε να προλάβουμε να το περάσουμε, εγώ ήμουν πρώτη, γιατί ανέβαινε λέει η παλίρροια, στην οποία ταυτόχρονα ο όγκος του νερού ανυψωνόταν καθώς περνούσε η ώρα. Εγώ προλάβαινα κανονικά αλλά τελικά δίστασα και μέχρι να το πάρω απόφαση να πηδήξω στη στεριά είχαμε ανέβει σε ύψος από όπου δεν μπορούσα να κάνω με ασφάλεια το άλμα, θα χτυπούσα (αν δεν σκοτωνόμουν). Και από εκεί συνεχίζει η ανύψωση, το στοιχείο του νερού χάνεται και βρισκόμαστε στον αέρα, να πετάμε με ένα... πώς τα λένε τώρα, delta-plan, αυτά που είναι ένα τρίγωνο και εσύ έχεις μία μπάρα μπροστά σου (ακριβέστατη περιγραφή, επιπέδου δημοτικού και κάτω, τεσπα). Και να προσπαθούμε από το κινητό ενός στην παρέα να πάρουμε τηλέφωνο να έρθει ένα ελικόπτερο να μας μαζέψει γιατί πώς θα κατεβαίναμε από εκεί πάνω; Και εκεί που προσπαθούσαμε να πιάσουμε γραμμή, βρισκόμαστε αίφνης και μυστηριωδώς μέσα σε ένα λεωφορείο στην Αυστραλία μάλλον, από όπου παίρνω τηλέφωνο στην Ελλάδα γιατί συνειδητοποιώ ότι εκείνη την ώρα έχω ραντεβού με την κομμώτρια (για την ακρίβεια την έχω ήδη στήσει 10 λεπτά) και πρέπει να πάρω να το ακυρώσω ή να πω στη μαμά μου αν θέλει να πάει αυτή (έχω όντως ραντεβού για χτένισμα την Παρασκευή και μάλιστα την ώρα που ονειρεύτηκα, προφανώς αγχώνομαι ότι θα το ξεχάσω).

Αυτά ονειρεύτηκα χθες βράδυ. Ουδέν σχόλιον.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007

Όποιος χάνει στην αγάπη κερδίζει στους διαγωνισμούς

Μου φέρνει σήμερα ο ταχυδρόμος ένα συστημένο φάκελο (μεγάλο με φυσαλίδες) με τα στοιχεία γυναικείου περιοδικού στη θέση του αποστολέα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό, κάτι διαφημιστικό ίσως; Το ανοίγω και βρίσκω μέσα ένα... μαγιώ. Τριγωνάκι μπικίνι. Κέρδισα κάποιο διαγωνισμό και δεν το θυμάμαι; Φοράω το μαγιώ, μια χαρά, αυτά τα τριγωνάκια είναι εύκολα στην εφαρμογή. Από πού είναι όμως ρε παιδί μου; Ψάχνω να βρω το τελευταίο τεύχος του περιοδικού αυτού που μπορούσα να βρω. Ήταν το τεύχος Ιουλίου (ταίριαζε να έχουν διαγωνισμό με μαγιώ). Το ξεφυλλίζω διεξοδικά και τελικά το βρίσκω: κερδίστε 10 μαγιώ μάρκας τάδε, συνολικής αξίας 600 ευρώ. Μωρέ μπράβο, ήμουν μία από τις 10 που κέρδισαν; (Τότε σαν να το θυμήθηκα, είχα απαντήσει σε μία ερώτηση που είχαν στο site του περιοδικού στο ίντερνετ, σχετικά με τη Τζούλιαν Μουρ, ούτε που θα το ξαναθυμόμουν ποτέ). Καλά και τώρα θυμήθηκαν να μου το στείλουν; (Θα μου πεις με τέτοιο ηλιόλουστο καιρό που έχει κάποιες μέρες και με τον τόσο απρόθυμο χειμώνα, ευκαιρία να το εγκαινιάσω από τώρα). Άντε και... καλές βουτιές.

ΥΓ: Το power plate που δίνουν τα δημητριακά που τρώω πότε θα το κερδίσω; Μόνο μαγιώ και κασετίνες μακιγιάζ θα παίρνω; (Ναι, έχω κερδίσει και μία κασετίνα μακιγιάζ μία φορά, κάτι που επίσης είχα ξεχάσει, μέχρι που ξεφύλλιζα ένα επόμενο τεύχος του περιοδικού εκείνου στο γυμναστήριο όπου έλεγε: "Διαβάστε το όνομά σας και κερδίστε". Και όντως διαβάζω το όνομά μου, και τηλεφωνώ να μου στείλουν το δώρο μου. Μήπως να πάρω και κανένα λαχείο;

Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007

Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007

Ο μάγος Άιζενχαϊμ vs Τhe Prestige

Μετά τη φόρμουλα πήραμε και ένα dvd να δούμε -είχαμε μία αίσθηση του ανολοκλήρωτου από τις χλιαρές αντιδράσεις του νέου πρωταθλητή. Ο μάγος Άιζενχαϊμ ήξερα ότι έμοιαζε πολύ με την ταινία "The Prestige" που είχα δει το χειμώνα και επίσης μου άρεσε, και ήθελα πολύ να συγκρίνω τις δύο ταινίες. Και οι δύο πολύ καλές, η πρώτη ίσως καλύτερη. Συνοπτικά:

  • Στον Άιζενχαϊμ η ταινία σε αφήνει να πιστεύεις ότι τα "μαγικά" που βλέπεις είναι όντως "μαγεία", και έτσι παρασύρεσαι περισσότερο από την ατμόσφαιρά της, ενώ στο Prestige, όπου σου δείχνει από την αρχή ότι πρόκειται για ταχυδακτυλουργικά κόλπα, μπαίνεις από την αρχή σε μία φάση λογικής ανάλυσης των "μαγικών", που σε κάνει να βλέπεις την ταινία ίσως πιο πολύ σαν σπαζοκεφαλιά και και λιγότερο σαν μία ωραία αναπαράσταση μίας εποχής και μίας ιστορίας -δεν είσαι τόσο από την μεριά του κοινού που αφήνεται να μαγευτεί, αλλά σε πάει πίσω στα παρασκήνια και σε βάζει να σκέφτεσαι πώς γίνεται το ένα και πώς το άλλο.
  • Οι πρωταγωνιστές του Prestige Χιού Τζάκμαν και Κρίστιαν Μπηλ μπορεί είναι απείρως γοητευτικότεροι από τον Έντουαρτ Νόρτον του Άιζενχαϊμ, ο τελευταίος όμως έχει πάντα τον τρόπο να φέρνει μία πραγματικά εξαιρετική όσο και απροσδιόριστη ποιότητα στις ερμηνείες του και να εκπέμπει έναν μαγνητισμό για λογαριασμό του ρόλου του που σε αιχμαλωτίζει. Από ερμηνεία λοιπόν ψηφίζω Νόρτον.
  • Οι κοπελιές... χμ, τι έχει γίνει εδώ. Η Τζέσικα Μπηλ του Άιζενχαϊμ είναι μία κούκλα που όμως δεν της ταιριάζει το στυλ της εποχής της ταινίας. Τα μικρά της μάτια μένουν γυμνά από έντονες γραμμές μακιγιάζ και χάνονται, τα χτενίσματα την αδικούν (χωρίς τίποτα βέβαια να μπορεί να "χαλάσει" ή να πάρει την προσοχή του θεατή από τα σαρκώδη και σπαρακτικά φιλήδονα χείλη της), ενώ
    αδικείται επίσης από την ταινία γιατί είναι γνωστή για το υπέροχο, χυμώδες, καθηλωτικά σέξυ σώμα της, το οποίο αναγκάζεται να κρύψει κάτω από τα φαρδιά φουστάνια της εποχής (κρίμα, πολύ κρίμα). Με τη Σκάρλετ Γιόχανσον του Prestige γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Το "μπόλικο" σώμα της ταιριάζει, γεμίζει και κρύβεται πίσω από τα ρούχα εποχής, και το ραφαηλικό πρόσωπό της μοιάζει φτιαγμένο για το στυλ αυτό. Ένας πόντος για το Prestige στην κατηγορία κάστινγκ γυναικείου ρόλου.
  • Στο Prestige έχουμε ως γεγονός την εξαιρετική (και εκ των προτέρων ενδιαφέρουσα) εμφάνιση του Ντέιβιντ Μπάουι σε έναν ρόλο τον οποίο γεμίζει και μόνο με την αύρα και το δέος που εμπνέει η ίδια η προσωπικότητά του. Από τον Άιζενχαϊμ ξεχωρίζει ο ηθοποιός που παίζει τον γιο του αυτοκράτορα για τα μεγάλα πράσινα μάτια του, το απόλυτα ταιριαστό παρουσιαστικό και την καλή του ερμηνεία.
  • Εκεί που για μένα πάσχουν και οι δύο ταινίες είναι στο τέλος. Πάντα η αποκάλυψη του "κόλπου" στο οποίο στηρίζεται το μαγικό συνοδεύεται με μία απομυθοποίησή του. Στον Άιζενχαϊμ τουλάχιστον αυτό είναι σύντομο, οπότε κυριαρχεί η γεύση της μαγείας, ενώ στο Prestige, το οποίο αντιθέτως επικαλείται ένα υπερφυσικό γεγονός, δίνει μία απογοητευτική για μένα λύση στην σπαζοκεφαλιά της πλοκής.
Γενικά μου άρεσαν και οι δύο ταινίες. Ο μάγος Άιζενχαϊμ περισσότερο, αλλά θα πρότεινα σε κάποιον να τις δει και τις δύο ώστε να μπορεί να κάνει δικές του συγκρίσεις.

Ο τελευταίος αγώνας της φόρμουλα 1

Είδα χθες τον τελευταίο αγώνα της φόρμουλα 1 στο σπίτι των κουμπάρων μου. Με την τεράστια επίπεδη οθόνη νόμιζες ότι έρχονταν κατά πάνω σου τα μονοθέσια. Συνοπτικά τα σχόλιά μου:

  • Ο κουμπάρος μου κόντευε να πάθει εγκεφαλικό από την αγωνία, αντιδρούσε κάθε φορά που η εξέλιξη δεν του άρεσε και μου μετέδωσε μία περιττή ένταση που κάπως μείωσε τη διάθεσή μου να απολαύσω απλά τον αγώνα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.
  • Η κουμπάρα μου, άσχετη από φόρμουλα αλλά με φοβερή ως συνήθως διάθεση, έβγαλε από το χρονοντούλαπο του μυαλού της μία ξεχασμένη από το θεό διαφήμιση παλαιότερων δεκαετιών (ούτε που μου θύμιζε κάτι), συνειρμικά ακούγοντας το όνομα του Χάμιλτον. Η αρχαία αυτή τηλεοπτική διαφήμιση έδειχνε λέει έναν άντρα και μία γυναίκα σε στιγμές ατέλειωτου πάθους με τα σεντόνια μέχρι τη μασχάλη (κλασικά), συνοδευόμενη από το τραγούδι-σλόγκαν που, μέσα στο πνεύμα του αγώνα, η κουμπάρα μου μας τραγουδούσε:
" Την κολώνια που φοράς τη λένε Χάμιλτον,
και σ' αυτήν που αγαπάς χαρίζεις Χάμιλτον,
Χάαααμιλτον, Χάαααμιλτον...."
  • Ο αγώνας συναρπαστικός, με ανατροπές (ανετράπη ακόμη και ο καημένος ο μηχανικός του πιτ-στοπ από τον άσχετο πιλότο Ναγκαζάκι-Ναγκαζίουα-πώς-τον-λέγανε).
  • Ο Χάμιλτον πήρε κάτι από την γκαντεμιά του Ραϊκοννεν και κατάφερε να χάσει ένα πρωτάθλημα που του άνηκε δικαιωματικά μέσα στους δύο τελευταίους αγώνες. Δεν πειράζει, το μέλλον του ανήκει, το ίδιο και οι καλύτερες εντυπώσεις από τη φετινή χρονιά.
  • Ο Ραϊκοννεν έκανε πραγματικά σαν να είχε χάσει (είχα πολλές αμφιβολίες ότι θα χαμογελούσε, έλεγα θέλω να δω τα δοντάκια του), και με έκανε να μετανιώνω που ήθελα να κερδίσει οποιοσδήποτε εκτός από τον αντιπαθή Αλόνσο (αυτός ό,τι και να γινόταν θα χαιρόταν τουλάχιστον αν κέρδιζε, όχι σαν τον φινλανδό παγοπιλότο που μας ξενέρωσε).
  • Η Φερράρι έκανε όλες τις υπόλοιπες ομάδες να δείχνουν "τελευταίες" μπροστά της, με τον τρίτο να έχει 54 δευτερόλεπτα διαφορά από τον πρώτο (οι περισσότεροι είχαν διαφορά γύρου).

Τετάρτη, Οκτωβρίου 17, 2007

Κι οι μέρες θα περνούν χωρίς εσένα... E, και;

Θα μου πάρει λίγο καιρό ακόμη να ξεπεράσω το πόσο αδικημένη και προδομένη νιώθω επειδή κάποιος (ναι και αυτό θα πρέπει να συνειδητοποιήσω, ότι είναι απλώς "κάποιος" και όχι "Αυτός") δεν ήθελε να με κρατήσει κοντά του. Αυτό είναι και το μόνο που με κρατάει από το να απολαύσω πλήρως τις στιγμές που έχει να μου προσφέρει ο χειμώνας που έρχεται (τον οποίο σίγουρα θα περάσω πολύ πιο συναρπαστικά μόνη μου παρά στη ζεστασιά-επαπειλούμενη-από-μούχλα που είχε να μου προσφέρει η σχέση που είχα. Δεν πειράζει, κάποια στιγμή θα το καταλάβω. Το είχα κάνει και στο παρελθόν αυτό το λάθος. Κολλημένη σε έναν έρωτα, δεν έβλεπα τις στιγμές μου ως πολύτιμες και μοναδικές, αλλά ως πάντα ημιτελείς και ψεύτικες γιατί "δεν τον είχα". Όταν αργότερα απέκτησα ξανά τη συναισθηματική μου αυτονομία κατάλαβα πόσα είχα χάσει από τη ζωή μου. Αλλά αυτό δεν θέλω να γίνει ξανά. Ας αφεθώ να ζήσω τις στιγμές που με περιμένουν και ας ακολουθεί στο τέλος κάθε μέρας (ή κάθε νύχτας) και η πικρή επίγευση του χωρισμού. Ας τα δεχθώ πια όλα χωρίς φόβους και δισταγμούς, και τα άσχημα και τα όμορφα. Η ζωή ξετυλίγεται με πολλές διαφορετικές αποχρώσεις και δεν θα πρέπει πια να αφήνω μία σκοτεινή/μαύρη/σκατένια απόχρωση να ακυρώνει όλες τις άλλες, όσο καταθλιπτική/πνιγηρή/εμετική και αν είναι (αντίστοιχα).

Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007

Πώς υπολόγισα ότι ο αντίχριστος γεννήθηκε το 1983

Τίτλος της εκπομπής της Δρούζα τώρα αυτός, τον πήρε το μάτι μου περνώντας μπροστά από την τηλεόραση. Καλά αυτήν την αφήνουν ακόμη να κάνει εκπομπές; Τι περιμένουν για να τη σταματήσουν; Θεωρούν ότι τα όρια του σουρεαλισμού είναι ελαστικότερα και άρα επεκτείνουν τα όρια της ηλιθιότητας; Αφού κανείς δεν την σταματάει ελπίζω τουλάχιστον σύντομα να τη "φτύσει" από μόνο του το τηλεοπτικό σύστημα. Αρκετά.

Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007

The Lady's Reward

από την αγαπημένη μου Dorothy Parker

Lady, lady, never start
Conversation toward your heart;
Keep your pretty words serene;
Never murmur what you mean.
Show yourself, by word and look,
Swift and shallow as a brook.
Be as cool and quick to go
As a drop of April snow;
Be as delicate and gay
As a cherry flower in May.
Lady, lady, never speak
Of the tears that burn your cheek-
She will never win him, whose
Words had shown she feared to lose.
Be you wise and never sad,
You will get your lovely lad.
Never serious be, nor true,
And your wish will come to you-
And if that makes you happy, kid,
You'll be the first it ever did.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007

Κουράστηκα να τρέχω

Είναι δυνατόν ένα μήνα αφού χώρισα να αισθάνομαι χειρότερα από ότι στις δύο βδομάδες πχ; Είναι δυνατόν να αισθάνομαι σαν ο χρόνος να μην με πηγαίνει μπροστά αλλά πίσω, και όσο προχωράει τόσο να πληθαίνουν οι αναμνήσεις και οι επώδυνες σκέψεις αντί να ατονούν και να μειώνονται; Αρχίζω νομίζω να καταλαβαίνω γιατί γίνεται αυτό. Γιατί στην αρχή πρώτον δεν είχα συνειδητοποιήσει στην πλήρη του διάσταση αυτό που έγινε (ή δεν ήθελα) και δεύτερον γιατί είχα βάλει μπροστά τόσο πολλές και ισχυρές άμυνες που δεν επέτρεψα να με αγγίξει τίποτα. Το αποκορύφωμα ήταν το ταξίδι μου στο Λονδίνο για μία εβδομάδα (συν 3 μέρες στην Αθήνα με φίλους και ψώνια, ό,τι πρέπει για να επιστρέψω στα πάτρια εδάφη μόλις κλείσει ένας μήνας και να είμαι ήδη πολύ καλύτερα). Έτσι νόμιζα. Το ταξίδι ήταν όντως ευεργετικό. Όταν έφυγα... έφυγα. Τίποτα δεν υπήρχε εκεί που πήγα που να μου θυμίζει αυτόν ή πράγματα που κάναμε ή μέρη που πήγαμε, τίποτα. Ένιωθα τόσο καλά. Όμως με το που γύρισα... γύρισα. Σε ένα περιβάλλον όπου όλο και κάτι έβρισκε το μυαλό μου για να θυμηθεί (έκανα και την εμπνευσμένη κίνηση να διαβάσω ένα γράμμα που είχε γράψει για μένα και ως τώρα απέφευγα -στα πλαίσια της γενικότερης άρνησης- να διαβάσω, αυτό με πήγε πολύ πίσω). Τώρα έχω κουραστεί όμως να τρέχω. Κάπου μέσα μου λέω, εντάξει, ας τελειώσει αυτό το αστείο, θέλω να είμαι και πάλι σε μία νορμάλ φάση, να τελειώσουν οι σκέψεις, να κλείσουν οι πληγές, να σταματήσει η αυτολύπηση. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να αφήσω να εκδηλωθούν πλήρως όλα μου τα αρνητικά συναισθήματα ή αν αποφεύγοντας ή κρύβοντάς τα -από μένα- θα φύγουν κάποια στιγμή έτσι κι αλλιώς. Δεν έχω καταλήξει σε κάποια γραμμή πλεύσης δηλαδή και αυτό με δυσκολεύει ακόμα πιο πολύ. Προσπαθώ να λέω στον εαυτό μου ότι άντε, λίγο έχει ακόμα, σε λίγο καιρό δεν θα το σκέφτεσαι πια, αλλά μέσα μου δεν ξέρω αν με πιστεύω.

Κάποια στιγμή όμως όσο και να τρέξω θα πρέπει να σταματήσω για να ξαποστάσω. Και τότε όλα όσα αποφεύγω θα με προλάβουν.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

Τι κατάλαβα τελικα από αυτή τη σχέση;

Όταν ήταν τρελά ερωτευμένος μαζί μου δεν το είχα καταλάβει. Όταν ξενέρωσε δεν το κατάλαβα. Το ότι δεν ήταν διατεθειμένος να μείνει σε μία σχέση μετά το πέρας του πρώτου ενθουσιασμού επίσης δεν είχε πέσει στην αντίληψή μου.

Αν το σκεφτώ θα θυμηθώ κάποια σημάδια, αλλά αν με ρωτούσε κανείς τι ένιωθε για μένα δεν θα του έλεγα "καλά, αυτός ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί μου", θα του έλεγα απλώς "με ήθελε", στην καλύτερη, "με ήθελε πραγματικά και συνειδητοποιημένα", ούτε για αργότερα θα έλεγα "είχε ξενερώσει" ή "του είχε τελειώσει", θα έλεγα απλώς "δεν μου άρεσε σε κάποια σημεία η συμπεριφορά του", ή "ήταν πιο ανένδοτος". Λοιπόν αυτό το συνειδητοποιημένα νομίζω με έφαγε. Γιατί νόμιζα ότι ήταν ένα άτομο που σταθερά και "συνειδητοποιημένα" θα επέλεγε ένα αξιόλογο άτομο για να έχει μία σταθερή σχέση μαζί του. Τον εκτίμησα εντελώς λάθος από ό,τι φαίνεται. Όπως θεωρούσα ότι έκανε και αυτός σε μένα (με ενοχλούσε που είχε μία πολύ στατική, μονοδιάστατη άποψη για το πώς είμαι, τη στιγμή που εγώ θεωρούσα πολύ ρευστή και απροσδιόριστη τη φύση μου). Αλλά προφανώς κι εγώ το ίδιο λάθος έκανα. Έμεινα σε μία στατική εικόνα που εμένα με βόλευε και "μου έκανε" ως προς τις απαιτήσεις που είχα, βρήκα (ή νόμιζα ότι είχα βρει) την ηρεμία και τη σταθερότητα που έψαχνα και από κει και πέρα... απλώς δεν το έψαχνα.

Ίσως αυτός δεν είναι τόσο επικοινωνιακός ώστε να δείξει στον άλλον τι πραγματικά αισθάνεται, να μην εκφράζεται αρκετά έντονα ώστε να δώσει σαφή σημεία της συναισθηματικής του κατάστασης, ίσως εγώ να μην ήμουν σε θέση να διακρίνω τι συνέβαινε μέσα του και μέσα μου και μεταξύ μας, δεν ξέρω τι έφταιξε περισσότερο.

Πώς στο καλό έγινε αυτό και δεν πήρα πρέφα τίποτα από αυτή τη σχέση; Κατά κάποιο τρόπο νομίζω ότι μόνο τώρα που τέλειωσε την ανακαλύπτω. Τόσο γκάγκα είμαι πια;

Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2007

Η στιγμή που αφήνομαι

Κουρασμένη, ανόρεχτη (για οποιαδήποτε δραστηριότητα, για φαγητό ποτέ), βαριεστημένη, να θέλω να μιλήσω με κάποιον να πω μία κουβέντα μετά από μία μέρα μοιρασμένη σε λεωφορεία, τραίνα, αεροπλάνα (τα πλοία μού ξέφυγαν), θέλω να τον πάρω τηλέφωνο. Μου λείπει η οικειότητα της βραδυνής συνομιλίας, το ότι κάποιος θα σε ακούσει και θα νοιαστεί για το πώς πέρασες τη μέρα σου, το ότι αφήνεις την πεσμένη σου ενέργεια να φανεί μέσα στη συζήτηση αντί να προσπαθείς να φανείς πρόσχαρος σε κάποιον που έχεις λιγότερο θάρρος, που νιώθεις έναν άνθρωπο κοντά σου. Πήρα τηλέφωνο όλες τις φίλες μου με τις οποίες μπορώ να μιλήσω κάπως έτσι αλλά όλες είναι έξω ή λείπουν. Θέλω πολύ να του τηλεφωνήσω. Ασφαλώς δεν θα το κάνω.

Επιστροφή στην πραγματικότητα

Επέστρεψα σήμερα μετά από μία εβδομάδα στο Λονδίνο. Πήρα τον γηραιοαλβιωνικό αέρα μου, πήγα τις βόλτες μου, είδα τους φίλους μου, βγήκα, έκανα τα φλερτ μου και τώρα... τα κεφάλια μέσα. Ξανά μανά τα ίδια. Να πρέπει να επανέλθω στους ρυθμούς μου στη δουλειά, να συνεχίσω τη διαδικασία προσαρμογής μετά το χωρισμό μου (ένας μήνας πέρασε αλλά μ' αυτά και μ' αυτά μάλλον το παραμέριζα από τη σκέψη μου το θέμα παρά το αντιμετώπιζα -και κυρίως το παραμέριζα συναισθηματικά, πραγματικά ελάχιστα έχω νιώσει από όταν χώρισα, αν και είναι τόσα αυτά που έχω σκεφτεί). Έχει έρθει η ώρα να βρω τι πραγματικά θέλω από τη ζωή μου, να δω πώς θα μπορέσω να το αποκτήσω και πώς θα πορευτώ γενικότερα. Ίσως οι σκέψεις για τη σχέση μου που τελείωσε δεν είναι παρά υπεκφυγές για να μην αντιμετωπίσω τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχω μπροστά μου. Πρέπει να δω ποια είμαι και τι θέλω να κάνω. Στην Αγγλία οι φίλες μου με παροτρύνουν να πάω να ζήσω και εγώ στο Λονδίνο (ωραία σκέψη αλλά άντε να το κάνεις πράξη, και αν το κάνεις θα είναι πράγματι τόσο καλό όσο ήταν σαν σκέψη;). Θέλω να πάω να ζήσω στο Λονδίνο; Θέλω να μείνω εδώ, να παντρευτώ και να κάνω παιδιά;
Είναι αυτή η ηλικία δυστυχώς που σε κάνει να θεωρείς ότι θα πρέπει κάπου να "παρκάρεις" τη ζωή σου, ότι τέρμα οι βόλτες, ως εδώ ήταν. Με τη διαφορά ότι εγώ δεν θέλω να τις σταματήσω. Αλλά μέχρι πότε θα μπορώ να τις συνεχίσω; Θα μου πεις η ζωή είναι μικρή έτσι κι αλλιώς. Συνεπώς δεν έχω πολύ χρόνο. Δεν έχω όμως και καμία καλή ιδέα. Το τέλος της σχέσης που είχα με βρήκε απογοητευμένη γιατί αυτή τη φορά νόμιζα ότι τα έκανα όλα σωστά. Και προφανώς έκανα λάθος. Όχι πως ήξερα μέχρι πού ήθελα να το φτάσω ή ότι είχα πει να, αυτό είναι, τώρα θα συνεχίσω με αυτόν τον άνθρωπο και όπου με βγάλει. Αλλά θεωρούσα ότι από τη μεριά μου είχε κατά κάποιο τρόπο παιχτεί σωστά το παιχνίδι. Βγήκα γελασμένη. Τι να πω πια, νιώθω ότι δεν ξέρω προς τα πού να πορευτώ, δεν ξέρω τι είμαι εγώ πραγματικά, τι με εκφράζει, τι θέλω να είμαι. Ίσως πάλευα πολύ μεγάλο διάστημα με τις δυνάμεις που με απομάκρυναν από αυτό και έμεινα κάπου στη μέση.

Χύμα οι σκέψεις και οι ιδέες σήμερα, χωρίς επεξεργασία και λογοκρισία, χωρίς ειρμό, όπως μου ήρθαν. Καλώς όρισα.