Εγγυημένος τρόπος για να κρυολογήσετε (σε μένα πάντως έπιασε)

Επιλέγετε μία βροχερή και ανεμοδαρμένη μέρα για να κάνετε τις δουλειές σας στο κέντρο της πόλης. Αφήνετε το αυτοκίνητο αρκετά μακρυά από εκεί όπου θέλετε να πάτε (μην ψάχνετε και εκατό ώρες για πάρκινγκ) και κατεβαίνετε από αυτό σε μία φάση που βρέχει ήδη αρκετά. Κρατάτε μία μικρή ομπρέλα που ίσα ίσα προστατεύει το πρόσωπο, με αποτέλεσμα από τη μέση και κάτω τουλάχιστον, εξ αιτίας και του αέρα, να βραχείτε σαν να έχετε κατουρηθεί με ανάποδη φορά (από κάτω προς τα πάνω). Αντί να κάνετε τις δουλειές σας γρήγορα γρήγορα και να επιστρέψετε στο αυτοκινητάκι σας και από εκεί στο σπιτάκι σας, βολοδέρνετε άσκοπα ή σκόπιμα πάνω κάτω στο κέντρο της πόλης και αφήνετε (αναγκαστικά) το παντελόνι να στεγνώσει πάνω σας, ώστε να αποσπάσει από τα πόδια σας όλη τη θερμότητα κατά τη διαδικασία αυτή. Μπαίνετε σε ένα μαγαζί με φουλ καλοριφέρ, ζεσταίνεστε και αρχίζετε να ιδρώνετε. Βγαίνετε ξανά έξω στο κρύο για να ενισχυθεί η κρυολογηματοποιητική προσπάθεια. Επιστρέφετε σπίτι μετά από ώρα και επειδή ιδρώσατε, βραχήκατε κλπ κλπ, κάνετε ένα μπανάκι χωρίς όμως να έχετε ανοίξει κάποιο θερμαντικό σώμα στο μπάνιο, με τη σκέψη ότι θα κάνετε γρήγορα, δεν πειράζει.

Και voila! Δεν έτυχε, πέτυχε! Την ίδια μέρα μπορεί να μη δείτε συμπτώματα (μην σας απελπίζει αυτό), από την επόμενη όμως θα ξυπνήσετε με ξυράφια στο λαιμό, ζαλούρα, σιγά σιγά θα αρχίσει καταρροή και βήχας που θα κρατήσει για μέρες. Με τις υγείες σας! (Που λέει ο λόγος).

Υπαρξιακά...

Γιατί κάποιοι άνθρωποι φαίνεται να ζουν τόσο όμορφα τη ζωή τους αξιοποιώντας κάθε στιγμή και άλλοι φαίνεται να πνίγονται σε μία κουταλιά νερό; Τι είναι αυτό που φαίνεται να ξέρουν όσοι εκμεταλλεύονται την κάθε τους στιγμή και τι αγνοούν αυτοί που όλο παιδεύονται, βασανίζονται και στο τέλος δεν πετυχαίνουν και τίποτα; Είναι η αυτοπεποίθηση που κάνει τη διαφορά, είναι η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του σύμπαντος που θα σε βοηθήσουν να πετύχεις αυτό που θέλεις πολύ, είναι το ότι το θέλουν πολύ και η λαχτάρα σε καθοδηγεί και σε εμψυχώνει, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτές τις μέρες νιώθω σαν να είμαι στην πλευρά των χαμένων, αυτών που αφήνουν το μυστικό της ζωής να περνάει πίσω απ’ την πλάτη τους γιατί δεν ήξεραν πότε να γυρίσουν και να το κοιτάξουν, έτσι πέρασε και έφυγε. Προσπαθώ στο μυαλό μου να ξαναπλάσω το σενάριο της ζωής μου κάνοντας προκαταβολικά για τον εαυτό μου στις καλύτερες δυνατές επιλογές (έτσι νομίζω δηλαδή, ποτέ δεν μπορείς να πεις με βεβαιότητα αν είχα κάνει αυτό θα είχε συμβεί το άλλο, νομίζεις ότι ξέρεις) αλλά και πάλι δεν μπορώ καν υποθετικά και φανταστικά να τοποθετήσω τον εαυτό μου στις βέλτιστες συνθήκες. Αν δεν μπορώ καν να φανταστώ τι θα ήταν το ιδανικό για μένα στη ζωή μου, πόσα (εξ ορισμού πολύ λιγότερα) μπορώ λοιπόν να πετύχω;

You light the skies up above me...

...a star so bright, you blind me...

...don't close your eyes, don't fade away...

ήταν τα λόγια του τραγουδιού που έπαιζε στους τίτλους τέλους του Stardust (που ναι πήγα και δεύτερη φορά να δω το ομολογώ, αν δεν το έβγαζε το σινεμά μια φορά τη βδομάδα θα πήγαινα σίγουρα για να νιώσω το feelgood της ταινίας -ήδη διαβάζω και το βιβλίο, εξάρτηση κανονική). Ήθελα να το ακούσω ολόκληρο και να δω στους τίτλους ποιο είναι αλλά το κόψανε μετά τα πρώτα δευτερόλεπτα και τις δύο φορές (δεν είναι σωστό αυτό νομίζω, οι τίτλοι έχουν πληροφορίες που τον άλλον μπορεί να τον ενδιαφέρουν -καληώρα- και εν πάσει περιπτώσει είναι μία αναγνώριση για τους αφανείς συντελεστές της ταινίας). Αν το άκουγα ξανά από τη μέση και μετά δεν θα το αναγνώριζα. Ώσπου χθες βράδυ, περασμένες τρεις, γυρνώντας με το αυτοκίνητο στο σπίτι, ακούω στο σταθμό που αδιάφορα είχα επιλέξει την ίδια φωνή να μπαίνει συλλαβιστά σχεδόν, λέξη λέξη στο τραγούδι: "You light the skies up above me..." Αυτό ήταν! Λέω να κρατήσω τα λόγια στο μυαλό μου να τα ψάξω στο google να βρω ποιο είναι. Το rds του σταθμού με έβγαλε από τον κόπο πληροφορώντας με: Now playing -Take that- Rule the world. Ομολογώ ότι το υπόλοιπο τραγούδι αν και είναι ωραίο δεν με ενθουσίασε όσο η εισαγωγή του, που είχε κάτι από τη μαγεία και το αίσθημα της ταινίας (ίσως το είχα συνδέσει συνειρμικά και με την ευχαρίστηση που ένιωσα στο τέλος της). Επίσης δεν θα φανταζόμουν ότι ήταν των Τake that (υπάρχουν ακόμη οι Take that?Είμαι άσχετη από boys bands), αν έπρεπε να μαντέψω θα έλεγα ότι είναι το καινούριο των Duran Duran. Ωραίο πάντως, ακούστε το, δείτε και το video (σαν clip το μόνο που αξίζει είναι οι σκηνές από την ταινία, άντε και κάτι από την ατμόσφαιρα της ηχογράφησης με τα τόσα βιολιά μέσα στο στούντιο, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο όμως).

Φίλοι και (πρώην) εραστές

Πότε μπορούν δύο πρώην να είναι φίλοι και πότε όχι; Πολλοί πιστεύουν ότι φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει. Από την άλλη πάλι εγώ έχω δει φιλίες πραγματικές ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου, αν και θα πρέπει να πω ότι είναι λίγο δύσκολο. Από τη μία είχα άνδρες φίλους που εγώ τους θεωρούσα φίλους ενώ αυτοί είχαν άλλες βλέψεις (πάντα απογοητευτικό αυτό), από την άλλη με τους πρώην μου (με εξαίρεση έναν που είναι το στυλ του να είναι έτσι άνετος με αυτά) δεν έχω καμία επικοινωνία και επαφή. Με τον μεγάλο μου έρωτα που για χρόνια και χρόνια με είχε ταλαιπωρήσει, αφού είδα κι έπαθα να τον ξεπεράσω δεν θέλω πια ούτε να τον ξαναδώ ούτε να έχω νέα του (και από φόβο μην ξαναπέσω στην παγίδα αλλά και γιατί ποιο το νόημα; Να ξέρω τι κάνει; Αν έχει κάνει παιδιά και πόσα; Αν μοιάζουν σε αυτόν ή στη γυναίκα του; Αν πάνε σχολείο και αν είναι καλοί μαθητές; Τι χρησιμότητα έχουν για μένα οι πληροφορίες αυτές;). Θα μου πεις οκ εκεί κάηκες και γι'αυτό. Και με άλλη πρώην σχέση μου όμως, όπου εγώ... έκαψα, δεν ήθελα να υπάρχει από ένα σημείο και μετά (συγκεκριμένα όταν ήρθε ο επόμενος) κάποια επαφή από σεβασμό στα συναισθήματα του άλλου. Εγώ μπορεί να έχω προχωρήσει και να μην τον βλέπω πλέον ερωτικά, πού ξέρω όμως ο άλλος αν είναι σε θέση να με δει φιλικά. Και αν δεν είναι δεν έχω δικαίωμα να του επιβάλλω κάτι τέτοιο και να τον κάνω να νιώθει άσχημα, ή ακόμη χειρότερα να τρέφει ελπίδες. Και στη μία περίπτωση δηλαδή και στην άλλη δεν νομίζω ότι είναι εύκολο να κρατήσεις μία φιλία, παρόλο που και η δεύτερη περίπτωση ήταν μετεξέλιξη φιλίας και η πρώτη ήταν περίπτωση ατόμου που έλεγα, εκτιμώντας τόσο το μυαλό του όσο και τον τρόπο που στέκεται στους φίλους του, ότι μακάρι να μπορούσαμε να ήμασταν φίλοι, να βρισκόμαστε και να μιλάμε με τη νηφαλιότητα του να μην σου εμπνέει ο άλλος ερωτικά τίποτα. Αλλά αυτό δεν γίνεται με το συγκεκριμένο άτομο και ούτε θα γίνει ποτέ, μόνο αν ανήκαμε στο ίδιο φύλο θα γινόταν (για να μη σου πω ότι θα υπήρχε κίνδυνος ακόμη και τα όρια των ορκισμένων ετεροφυλοφιλικών επιλογών μας να υπερβαίναμε με τέτοια χημεία).

Πότε μπορείς να είσαι φίλος με έναν πρώην; Υπάρχει συγκεκριμένη "πάστα" ανθρώπου που μπορεί να περάσει από τον έρωτα στη φιλία χωρίς πρόβλημα; Είναι θέμα νοοτροπίας; Συνήθειας; Υπάρχουν περιπτώσεις ζευγαριών που μπορούν να περάσουν από τον έρωτα στη φιλία ενώ άλλα δεν μπορούν; Τα ζευγάρια αυτά έχουν λιγότερη χημεία από ό,τι άλλα δηλαδή, ήταν ούτως ή άλλως κάτι σαν "φίλοι που βρίσκονται και ερωτικά" ακόμη και κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, ή απλώς κατάφεραν να την αφήσουν εντελώς πίσω τους αφού χώρισαν και να μετουσιώσουν όλα τους τα εναπομένοντα συναισθήματα σε φιλικά;

Όπως και να έχει είμαι σίγουρη ότι εγώ με τον πρώην μου φίλη δεν μπορώ να είμαι και ούτε με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.

Adding insult to injury

Όταν μια γυναίκα τη θέλεις, την κυνηγάς.
Όταν δεν τη θέλεις, την αφήνεις στην ησυχία της.

Γι' αυτό άσε μας ρε φίλε που θες να δεις και τι κάνω. Το ανθρώπινο ενδιαφέρον σε μάρανε.

Ο σύντεκνος

Ακούω το πρωί στο ραδιόφωνο τον παραγωγό να μιλάει για μία πολύ πετυχημένη γελοιογραφία που δημοσιεύεται στην σελ. 6 της εφημερίδας Τα Νέα σήμερα, και αναφέρεται στην όλη υπόθεση με τα Ζωνιανά (ο παραγωγός δεν έδωσε λεπτομέρειες, λέει πρέπει να τη δείτε). Επειδή να πάω να πάρω την εφημερίδα πρωί πρωί δεν πρόκειται, μπαίνω στο site της εφημερίδας να δω αν μπορώ να ξεχωρίσω σε ποια γελοιογραφία αναφερόταν. Έχει πολύ δίκιο και η γελοιογραφία είναι σίγουρα αυτή (του Δημήτρη Χατζόπουλου):

Αφορμή για να γίνει κανείς χορτοφάγος

Και έλεγα κι εγώ γιατί μύριζε τόσο άσχημα η κρεατόσουπα που βρήκα στην κατσαρόλα χθες και από τι είναι φτιαγμένη. Η απάντηση ήταν στη διπλανή κατσαρόλα, και όπως βλέπετε είναι ικανή να κάνει ακόμη και τους λάτρεις του κρέατος να το απαρνηθούν, τουλάχιστον μέχρι να ξεπεραστεί το τραύμα και το σοκ του παραπάνω θεάματος.

Εγώ σήμερα λέω να φάω κάτι σε λαχανικό. Εσείς;

Stardust

Ναι, λοιπόν, είμαι μια χαζο-παραμυθο-ονειροπαρμένη και μου άρεσε τόσο που θα πάω μάλλον να το δω και δεύτερη φορά (με δύο παρέες είχα κανονίσει, τελικά πήγα με τη μία αλλά με βλέπω να πηγαίνω και με την άλλη -μην παρεξηγήσουν και τα παιδιά ε;). Πάντως εκτός από τις ρομαντικές ψυχές (ευφημισμός του προηγούμενου χαρακτηρισμού), η ταινία μπορεί επίσης να αρέσει σε κάποιον που θέλει να δει (ΣτΜ: αν είναι να δείτε την ταινία ίσως καλύτερα μη διαβάσετε παρακάτω, μη σας προϊδεάσω και σας χαλάσω την αγωνία):

-τη Μισέλ Πφάιφερ ως μία αηδιαστικά γερασμένη κακιά μάγισσα (αλλά και πανέμορφη όσο είναι ακόμη "στα καλά της" -γιατί γερνάει κάθε φορά που κάνει μάγια- να επιβαίνει περήφανα σε ένα άρμα που σέρνουν δύο... κατσικούλες)
-τον Ρόμπερτ ντε Νίρο σε ρόλο κρυφο-ομοφιλόφιλου πειρατή ντυμένο χορεύτρια του κανκαν
-μία από τις σπάνιες περιπτώσεις μεταμόρφωσης (ελληνιστί makeover) του πρωταγωνιστή και όχι της πρωταγωνίστριας (ο συμπαθέστατος Τρίσταν από γλυκός αλλά αγαθός νεαρός γίνεται πολύ ελκυστικός και γοητευτικός άνδρας -από την αρχή φαίνεται αξιαγάπητος, στη συνέχεια όμως τον ερωτεύεσαι, εγώ τουλάχιστον αυτό έπαθα, ομολογώ)
-μία όμορφη ψηλομύτα (Sienna Miller) να τρώει χυλόπιτα
-μία απολαυστική παρέα από νεκρούς πρίγκηπες-φαντάσματα (όλοι ασπρόμαυροι και διαφανο-αόρατοι και ακριβώς στην κατάσταση που βρίσκονταν τη στιγμή του θανάτου τους)
-πώς θα ήταν ένα πεφταστέρι αν ήταν γυναίκα
-μία περιπέτεια φαντασίας με ξέφρενο ρυθμό, υπέροχα εφέ, γοητευτικούς πρωταγωνιστές και πολλά ηθικά διδάγματα...

...τώρα που είπα ηθικά διδάγματα να σταθώ λίγο σε αυτό γιατί θα πρέπει να διδαχθώ και η ίδια από την ιστορία: ο γλυκύτατος Τρίσταν είναι ερωτευμένος με την όμορφη Βικτόρια, μία ελαφρόμυαλη εγωίστρια που του φέρεται σαν να ήταν σκυλάκι (και φυσικά δεν είναι ποτέ ευχαριστημένη ό,τι και να της προσφέρει γιατί θεωρεί ότι δεν είναι αρκετά καλός για κείνη -το ακούς αυτό; Ακούω να λες -Sorry, στον εαυτό που απευθυνόμουν). Πηγαίνει για χάρη της να πιάσει ένα πεφταστέρι (το οποίο έχει τη μορφή της Claire Danes) και συνειδητοποιεί ότι ο πραγματικός έρωτας και η αληθινή ευτυχία είναι δίπλα σε κάποιον με τον οποίο μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και που θα σε θέλει για αυτό που είσαι αντί να υπολογίζει κάθε στιγμή και ώρα πόσο πολύ απέχεις από το ιδανικό του (το ακούς αυτό; Ακούω να λες- και πάλι μετά συγχωρήσεως).

Με άλλα λόγια θα σας πρότεινα να δείτε την ταινία (αν δεν φάνηκε ως τώρα ότι είμαι ευνοϊκά προσκείμενη προς αυτήν), έχει κάτι για όλους, και περιπέτεια, και χιούμορ, και εφέ, και λαμπερούς πρωταγωνιστές, και έρωτα και παραμύθι και απ'όλα. Για τον χαζο-παραμυθο-ονειροπαρμένο που έχουμε όλοι μέσα μας και όχι μόνο.

Alanis Morissette-Uninvited

Όλα τελικά συμβαίνουν για κάποιο λόγο...

...μόνο που δεν τον ξέρουμε από την αρχή. Θα μπορούσα να παραπονεθώ για το χλιαρό σαβ/κο που πέρασα, κατά το οποίο δεν πολυβγήκα παρά μόνο για φαγητό το σάββατο το μεσημέρι και για ένα καφέ την Κυριακή το πρωί. Θα ήμουν άδικη όμως. Χαζεύοντας βαριεστημένα στο ίντερνετ την Κυριακή το απόγευμα αντιλαμβάνομαι ότι ένα mail με κείμενα προς μετάφραση, δεν περιείχε 5 attachments, όπως νόμιζα, αλλά γύρω στα... 145 (οκ, 11, και πάλι πολύ περισσότερα από ό,τι είχα προγραμματίσει να κάνω μέσα στη βδομάδα). Ξεκούραστη από τον μεσημεριανό ύπνο της Κυριακής, το οκτάωρο προς εννιάωρο ύπνου το Σάββατο το το βράδυ, και φορτισμένη από το άγχος στη θέα της επιπλέον δουλειάς, πέφτω με τα μούτρα στα νέα κείμενα και τα κατατροπώνω... ή τουλάχιστον τα φέρνω σε λογαριασμό σε σχέση με το πρόγραμμα της τρέχουσας εβδομάδας ώστε να μην τρέχω και δεν φτάνω για να τα προλάβω όλα μετά. Τα πάντα εν σοφία τελικά... (ελπίζω το ίδιο να ισχύει και για κάποια δυσάρεστα γεγονότα που συνέβησαν πρόσφατα στην προσωπική μου ζωή, να υπάρχει πίσω από αυτά κάποιος καλός λόγος που δεν έχω δει ακόμη).

Baby one more time

Για πολλοστή φορά ονειρεύτηκα χθες ένα μωρό. Όχι δικό μου. Το έφερε λέει στο σπίτι μία κουμπάρα μας από την Αθήνα (ήταν της κόρης της) και μας το άφησε να το φυλάμε. Το μωρό σούπερ, πανέμορφο και έσκαγε από υγεία. Εγώ το είχα σαν δικό μου. Κολλημένη όλη την ώρα από πάνω του, να σκέφτομαι ότι από τη μια θα μπορούσα να κάθομαι όλη τη μέρα απλώς να το κοιτάζω και από την άλλη ότι εντάξει, καλά είναι για μία μέρα, αλλά αν κάνεις δικό σου παιδί θα πρέπει να σαι σε τέτοια φάση συνεχώς. Το είχε πάρει η μαμά μου σε μία φάση, και έντρομη τρέχω δίπλα της μπροστά από τον ανοιγμένο φούρνο να σώσω το μωρό που ήταν ακουμπισμένο πάνω στην ανοιγμένη του πόρτα, για να συνειδητοποιήσω ότι... δεν ήταν αυτό το μωρό αλλά ένα μεγάλο κομμάτι κρέας, έτοιμο για ψήσιμο. Το μωρό το είχε έξω από το σπίτι μία κοπέλα που δεν ήξερα και το κοιτούσε (λέω γιατί μου το πήρανε;) Αργότερα ανακαλύπτω ότι το μωρό περπατούσε κιόλας. Άσχετο.

Και από τα ξυπνήματα του μητρικού ενστίκτου (αν και λένε ότι το μωρό είναι βάσανο αν το δεις σε όνειρο -σάμπως στη ζωή δεν είναι;) το υποσυνείδητό μου περνάει ακάθεκτο σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Με δύο μέλη της παρέας που είχα πέρυσι πάει στην Κορέα, προχωράμε σε ένα στενό μονοπατάκι-μπεντενάκι (μικρό τοιχάκι για τους μη κρητικούς) γύρω από κάτι φυλλωσιές σαν τετραγωνοκουρεμένα θαμνοδεντρύλλια του Κήπου (πάλι κάπου εκεί στην άπω ανατολή ήμασταν, μεταξύ Κορέας και Αυστραλίας, οκ όνειρο ήταν, μη βαράτε). Έπρεπε να προλάβουμε να το περάσουμε, εγώ ήμουν πρώτη, γιατί ανέβαινε λέει η παλίρροια, στην οποία ταυτόχρονα ο όγκος του νερού ανυψωνόταν καθώς περνούσε η ώρα. Εγώ προλάβαινα κανονικά αλλά τελικά δίστασα και μέχρι να το πάρω απόφαση να πηδήξω στη στεριά είχαμε ανέβει σε ύψος από όπου δεν μπορούσα να κάνω με ασφάλεια το άλμα, θα χτυπούσα (αν δεν σκοτωνόμουν). Και από εκεί συνεχίζει η ανύψωση, το στοιχείο του νερού χάνεται και βρισκόμαστε στον αέρα, να πετάμε με ένα... πώς τα λένε τώρα, delta-plan, αυτά που είναι ένα τρίγωνο και εσύ έχεις μία μπάρα μπροστά σου (ακριβέστατη περιγραφή, επιπέδου δημοτικού και κάτω, τεσπα). Και να προσπαθούμε από το κινητό ενός στην παρέα να πάρουμε τηλέφωνο να έρθει ένα ελικόπτερο να μας μαζέψει γιατί πώς θα κατεβαίναμε από εκεί πάνω; Και εκεί που προσπαθούσαμε να πιάσουμε γραμμή, βρισκόμαστε αίφνης και μυστηριωδώς μέσα σε ένα λεωφορείο στην Αυστραλία μάλλον, από όπου παίρνω τηλέφωνο στην Ελλάδα γιατί συνειδητοποιώ ότι εκείνη την ώρα έχω ραντεβού με την κομμώτρια (για την ακρίβεια την έχω ήδη στήσει 10 λεπτά) και πρέπει να πάρω να το ακυρώσω ή να πω στη μαμά μου αν θέλει να πάει αυτή (έχω όντως ραντεβού για χτένισμα την Παρασκευή και μάλιστα την ώρα που ονειρεύτηκα, προφανώς αγχώνομαι ότι θα το ξεχάσω).

Αυτά ονειρεύτηκα χθες βράδυ. Ουδέν σχόλιον.

Όποιος χάνει στην αγάπη κερδίζει στους διαγωνισμούς

Μου φέρνει σήμερα ο ταχυδρόμος ένα συστημένο φάκελο (μεγάλο με φυσαλίδες) με τα στοιχεία γυναικείου περιοδικού στη θέση του αποστολέα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό, κάτι διαφημιστικό ίσως; Το ανοίγω και βρίσκω μέσα ένα... μαγιώ. Τριγωνάκι μπικίνι. Κέρδισα κάποιο διαγωνισμό και δεν το θυμάμαι; Φοράω το μαγιώ, μια χαρά, αυτά τα τριγωνάκια είναι εύκολα στην εφαρμογή. Από πού είναι όμως ρε παιδί μου; Ψάχνω να βρω το τελευταίο τεύχος του περιοδικού αυτού που μπορούσα να βρω. Ήταν το τεύχος Ιουλίου (ταίριαζε να έχουν διαγωνισμό με μαγιώ). Το ξεφυλλίζω διεξοδικά και τελικά το βρίσκω: κερδίστε 10 μαγιώ μάρκας τάδε, συνολικής αξίας 600 ευρώ. Μωρέ μπράβο, ήμουν μία από τις 10 που κέρδισαν; (Τότε σαν να το θυμήθηκα, είχα απαντήσει σε μία ερώτηση που είχαν στο site του περιοδικού στο ίντερνετ, σχετικά με τη Τζούλιαν Μουρ, ούτε που θα το ξαναθυμόμουν ποτέ). Καλά και τώρα θυμήθηκαν να μου το στείλουν; (Θα μου πεις με τέτοιο ηλιόλουστο καιρό που έχει κάποιες μέρες και με τον τόσο απρόθυμο χειμώνα, ευκαιρία να το εγκαινιάσω από τώρα). Άντε και... καλές βουτιές.

ΥΓ: Το power plate που δίνουν τα δημητριακά που τρώω πότε θα το κερδίσω; Μόνο μαγιώ και κασετίνες μακιγιάζ θα παίρνω; (Ναι, έχω κερδίσει και μία κασετίνα μακιγιάζ μία φορά, κάτι που επίσης είχα ξεχάσει, μέχρι που ξεφύλλιζα ένα επόμενο τεύχος του περιοδικού εκείνου στο γυμναστήριο όπου έλεγε: "Διαβάστε το όνομά σας και κερδίστε". Και όντως διαβάζω το όνομά μου, και τηλεφωνώ να μου στείλουν το δώρο μου. Μήπως να πάρω και κανένα λαχείο;

Απών...

όνομα και πράγμα...

Ο μάγος Άιζενχαϊμ vs Τhe Prestige

Μετά τη φόρμουλα πήραμε και ένα dvd να δούμε -είχαμε μία αίσθηση του ανολοκλήρωτου από τις χλιαρές αντιδράσεις του νέου πρωταθλητή. Ο μάγος Άιζενχαϊμ ήξερα ότι έμοιαζε πολύ με την ταινία "The Prestige" που είχα δει το χειμώνα και επίσης μου άρεσε, και ήθελα πολύ να συγκρίνω τις δύο ταινίες. Και οι δύο πολύ καλές, η πρώτη ίσως καλύτερη. Συνοπτικά:

• Στον Άιζενχαϊμ η ταινία σε αφήνει να πιστεύεις ότι τα "μαγικά" που βλέπεις είναι όντως "μαγεία", και έτσι παρασύρεσαι περισσότερο από την ατμόσφαιρά της, ενώ στο Prestige, όπου σου δείχνει από την αρχή ότι πρόκειται για ταχυδακτυλουργικά κόλπα, μπαίνεις από την αρχή σε μία φάση λογικής ανάλυσης των "μαγικών", που σε κάνει να βλέπεις την ταινία ίσως πιο πολύ σαν σπαζοκεφαλιά και και λιγότερο σαν μία ωραία αναπαράσταση μίας εποχής και μίας ιστορίας -δεν είσαι τόσο από την μεριά του κοινού που αφήνεται να μαγευτεί, αλλά σε πάει πίσω στα παρασκήνια και σε βάζει να σκέφτεσαι πώς γίνεται το ένα και πώς το άλλο.
• Οι πρωταγωνιστές του Prestige Χιού Τζάκμαν και Κρίστιαν Μπηλ μπορεί είναι απείρως γοητευτικότεροι από τον Έντουαρτ Νόρτον του Άιζενχαϊμ, ο τελευταίος όμως έχει πάντα τον τρόπο να φέρνει μία πραγματικά εξαιρετική όσο και απροσδιόριστη ποιότητα στις ερμηνείες του και να εκπέμπει έναν μαγνητισμό για λογαριασμό του ρόλου του που σε αιχμαλωτίζει. Από ερμηνεία λοιπόν ψηφίζω Νόρτον.
• Οι κοπελιές... χμ, τι έχει γίνει εδώ. Η Τζέσικα Μπηλ του Άιζενχαϊμ είναι μία κούκλα που όμως δεν της ταιριάζει το στυλ της εποχής της ταινίας. Τα μικρά της μάτια μένουν γυμνά από έντονες γραμμές μακιγιάζ και χάνονται, τα χτενίσματα την αδικούν (χωρίς τίποτα βέβαια να μπορεί να "χαλάσει" ή να πάρει την προσοχή του θεατή από τα σαρκώδη και σπαρακτικά φιλήδονα χείλη της), ενώ
  αδικείται επίσης από την ταινία γιατί είναι γνωστή για το υπέροχο, χυμώδες, καθηλωτικά σέξυ σώμα της, το οποίο αναγκάζεται να κρύψει κάτω από τα φαρδιά φουστάνια της εποχής (κρίμα, πολύ κρίμα). Με τη Σκάρλετ Γιόχανσον του Prestige γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Το "μπόλικο" σώμα της ταιριάζει, γεμίζει και κρύβεται πίσω από τα ρούχα εποχής, και το ραφαηλικό πρόσωπό της μοιάζει φτιαγμένο για το στυλ αυτό. Ένας πόντος για το Prestige στην κατηγορία κάστινγκ γυναικείου ρόλου.
• Στο Prestige έχουμε ως γεγονός την εξαιρετική (και εκ των προτέρων ενδιαφέρουσα) εμφάνιση του Ντέιβιντ Μπάουι σε έναν ρόλο τον οποίο γεμίζει και μόνο με την αύρα και το δέος που εμπνέει η ίδια η προσωπικότητά του. Από τον Άιζενχαϊμ ξεχωρίζει ο ηθοποιός που παίζει τον γιο του αυτοκράτορα για τα μεγάλα πράσινα μάτια του, το απόλυτα ταιριαστό παρουσιαστικό και την καλή του ερμηνεία.
• Εκεί που για μένα πάσχουν και οι δύο ταινίες είναι στο τέλος. Πάντα η αποκάλυψη του "κόλπου" στο οποίο στηρίζεται το μαγικό συνοδεύεται με μία απομυθοποίησή του. Στον Άιζενχαϊμ τουλάχιστον αυτό είναι σύντομο, οπότε κυριαρχεί η γεύση της μαγείας, ενώ στο Prestige, το οποίο αντιθέτως επικαλείται ένα υπερφυσικό γεγονός, δίνει μία απογοητευτική για μένα λύση στην σπαζοκεφαλιά της πλοκής.
  

Γενικά μου άρεσαν και οι δύο ταινίες. Ο μάγος Άιζενχαϊμ περισσότερο, αλλά θα πρότεινα σε κάποιον να τις δει και τις δύο ώστε να μπορεί να κάνει δικές του συγκρίσεις.

Ο τελευταίος αγώνας της φόρμουλα 1

Είδα χθες τον τελευταίο αγώνα της φόρμουλα 1 στο σπίτι των κουμπάρων μου. Με την τεράστια επίπεδη οθόνη νόμιζες ότι έρχονταν κατά πάνω σου τα μονοθέσια. Συνοπτικά τα σχόλιά μου:

• Ο κουμπάρος μου κόντευε να πάθει εγκεφαλικό από την αγωνία, αντιδρούσε κάθε φορά που η εξέλιξη δεν του άρεσε και μου μετέδωσε μία περιττή ένταση που κάπως μείωσε τη διάθεσή μου να απολαύσω απλά τον αγώνα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.
• Η κουμπάρα μου, άσχετη από φόρμουλα αλλά με φοβερή ως συνήθως διάθεση, έβγαλε από το χρονοντούλαπο του μυαλού της μία ξεχασμένη από το θεό διαφήμιση παλαιότερων δεκαετιών (ούτε που μου θύμιζε κάτι), συνειρμικά ακούγοντας το όνομα του Χάμιλτον. Η αρχαία αυτή τηλεοπτική διαφήμιση έδειχνε λέει έναν άντρα και μία γυναίκα σε στιγμές ατέλειωτου πάθους με τα σεντόνια μέχρι τη μασχάλη (κλασικά), συνοδευόμενη από το τραγούδι-σλόγκαν που, μέσα στο πνεύμα του αγώνα, η κουμπάρα μου μας τραγουδούσε:
  

" Την κολώνια που φοράς τη λένε Χάμιλτον,
και σ' αυτήν που αγαπάς χαρίζεις Χάμιλτον,
Χάαααμιλτον, Χάαααμιλτον...."

• Ο αγώνας συναρπαστικός, με ανατροπές (ανετράπη ακόμη και ο καημένος ο μηχανικός του πιτ-στοπ από τον άσχετο πιλότο Ναγκαζάκι-Ναγκαζίουα-πώς-τον-λέγανε).
• Ο Χάμιλτον πήρε κάτι από την γκαντεμιά του Ραϊκοννεν και κατάφερε να χάσει ένα πρωτάθλημα που του άνηκε δικαιωματικά μέσα στους δύο τελευταίους αγώνες. Δεν πειράζει, το μέλλον του ανήκει, το ίδιο και οι καλύτερες εντυπώσεις από τη φετινή χρονιά.
  
• Ο Ραϊκοννεν έκανε πραγματικά σαν να είχε χάσει (είχα πολλές αμφιβολίες ότι θα χαμογελούσε, έλεγα θέλω να δω τα δοντάκια του), και με έκανε να μετανιώνω που ήθελα να κερδίσει οποιοσδήποτε εκτός από τον αντιπαθή Αλόνσο (αυτός ό,τι και να γινόταν θα χαιρόταν τουλάχιστον αν κέρδιζε, όχι σαν τον φινλανδό παγοπιλότο που μας ξενέρωσε).
• Η Φερράρι έκανε όλες τις υπόλοιπες ομάδες να δείχνουν "τελευταίες" μπροστά της, με τον τρίτο να έχει 54 δευτερόλεπτα διαφορά από τον πρώτο (οι περισσότεροι είχαν διαφορά γύρου).
  

Κι οι μέρες θα περνούν χωρίς εσένα... E, και;

Θα μου πάρει λίγο καιρό ακόμη να ξεπεράσω το πόσο αδικημένη και προδομένη νιώθω επειδή κάποιος (ναι και αυτό θα πρέπει να συνειδητοποιήσω, ότι είναι απλώς "κάποιος" και όχι "Αυτός") δεν ήθελε να με κρατήσει κοντά του. Αυτό είναι και το μόνο που με κρατάει από το να απολαύσω πλήρως τις στιγμές που έχει να μου προσφέρει ο χειμώνας που έρχεται (τον οποίο σίγουρα θα περάσω πολύ πιο συναρπαστικά μόνη μου παρά στη ζεστασιά-επαπειλούμενη-από-μούχλα που είχε να μου προσφέρει η σχέση που είχα. Δεν πειράζει, κάποια στιγμή θα το καταλάβω. Το είχα κάνει και στο παρελθόν αυτό το λάθος. Κολλημένη σε έναν έρωτα, δεν έβλεπα τις στιγμές μου ως πολύτιμες και μοναδικές, αλλά ως πάντα ημιτελείς και ψεύτικες γιατί "δεν τον είχα". Όταν αργότερα απέκτησα ξανά τη συναισθηματική μου αυτονομία κατάλαβα πόσα είχα χάσει από τη ζωή μου. Αλλά αυτό δεν θέλω να γίνει ξανά. Ας αφεθώ να ζήσω τις στιγμές που με περιμένουν και ας ακολουθεί στο τέλος κάθε μέρας (ή κάθε νύχτας) και η πικρή επίγευση του χωρισμού. Ας τα δεχθώ πια όλα χωρίς φόβους και δισταγμούς, και τα άσχημα και τα όμορφα. Η ζωή ξετυλίγεται με πολλές διαφορετικές αποχρώσεις και δεν θα πρέπει πια να αφήνω μία σκοτεινή/μαύρη/σκατένια απόχρωση να ακυρώνει όλες τις άλλες, όσο καταθλιπτική/πνιγηρή/εμετική και αν είναι (αντίστοιχα).

Πώς υπολόγισα ότι ο αντίχριστος γεννήθηκε το 1983

Τίτλος της εκπομπής της Δρούζα τώρα αυτός, τον πήρε το μάτι μου περνώντας μπροστά από την τηλεόραση. Καλά αυτήν την αφήνουν ακόμη να κάνει εκπομπές; Τι περιμένουν για να τη σταματήσουν; Θεωρούν ότι τα όρια του σουρεαλισμού είναι ελαστικότερα και άρα επεκτείνουν τα όρια της ηλιθιότητας; Αφού κανείς δεν την σταματάει ελπίζω τουλάχιστον σύντομα να τη "φτύσει" από μόνο του το τηλεοπτικό σύστημα. Αρκετά.

The Lady's Reward

από την αγαπημένη μου Dorothy Parker

Lady, lady, never start
Conversation toward your heart;
Keep your pretty words serene;
Never murmur what you mean.
Show yourself, by word and look,
Swift and shallow as a brook.
Be as cool and quick to go
As a drop of April snow;
Be as delicate and gay
As a cherry flower in May.
Lady, lady, never speak
Of the tears that burn your cheek-
She will never win him, whose
Words had shown she feared to lose.
Be you wise and never sad,
You will get your lovely lad.
Never serious be, nor true,
And your wish will come to you-
And if that makes you happy, kid,
You'll be the first it ever did.

Κουράστηκα να τρέχω

Είναι δυνατόν ένα μήνα αφού χώρισα να αισθάνομαι χειρότερα από ότι στις δύο βδομάδες πχ; Είναι δυνατόν να αισθάνομαι σαν ο χρόνος να μην με πηγαίνει μπροστά αλλά πίσω, και όσο προχωράει τόσο να πληθαίνουν οι αναμνήσεις και οι επώδυνες σκέψεις αντί να ατονούν και να μειώνονται; Αρχίζω νομίζω να καταλαβαίνω γιατί γίνεται αυτό. Γιατί στην αρχή πρώτον δεν είχα συνειδητοποιήσει στην πλήρη του διάσταση αυτό που έγινε (ή δεν ήθελα) και δεύτερον γιατί είχα βάλει μπροστά τόσο πολλές και ισχυρές άμυνες που δεν επέτρεψα να με αγγίξει τίποτα. Το αποκορύφωμα ήταν το ταξίδι μου στο Λονδίνο για μία εβδομάδα (συν 3 μέρες στην Αθήνα με φίλους και ψώνια, ό,τι πρέπει για να επιστρέψω στα πάτρια εδάφη μόλις κλείσει ένας μήνας και να είμαι ήδη πολύ καλύτερα). Έτσι νόμιζα. Το ταξίδι ήταν όντως ευεργετικό. Όταν έφυγα... έφυγα. Τίποτα δεν υπήρχε εκεί που πήγα που να μου θυμίζει αυτόν ή πράγματα που κάναμε ή μέρη που πήγαμε, τίποτα. Ένιωθα τόσο καλά. Όμως με το που γύρισα... γύρισα. Σε ένα περιβάλλον όπου όλο και κάτι έβρισκε το μυαλό μου για να θυμηθεί (έκανα και την εμπνευσμένη κίνηση να διαβάσω ένα γράμμα που είχε γράψει για μένα και ως τώρα απέφευγα -στα πλαίσια της γενικότερης άρνησης- να διαβάσω, αυτό με πήγε πολύ πίσω). Τώρα έχω κουραστεί όμως να τρέχω. Κάπου μέσα μου λέω, εντάξει, ας τελειώσει αυτό το αστείο, θέλω να είμαι και πάλι σε μία νορμάλ φάση, να τελειώσουν οι σκέψεις, να κλείσουν οι πληγές, να σταματήσει η αυτολύπηση. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να αφήσω να εκδηλωθούν πλήρως όλα μου τα αρνητικά συναισθήματα ή αν αποφεύγοντας ή κρύβοντάς τα -από μένα- θα φύγουν κάποια στιγμή έτσι κι αλλιώς. Δεν έχω καταλήξει σε κάποια γραμμή πλεύσης δηλαδή και αυτό με δυσκολεύει ακόμα πιο πολύ. Προσπαθώ να λέω στον εαυτό μου ότι άντε, λίγο έχει ακόμα, σε λίγο καιρό δεν θα το σκέφτεσαι πια, αλλά μέσα μου δεν ξέρω αν με πιστεύω.

Κάποια στιγμή όμως όσο και να τρέξω θα πρέπει να σταματήσω για να ξαποστάσω. Και τότε όλα όσα αποφεύγω θα με προλάβουν.

Τι κατάλαβα τελικα από αυτή τη σχέση;

Όταν ήταν τρελά ερωτευμένος μαζί μου δεν το είχα καταλάβει. Όταν ξενέρωσε δεν το κατάλαβα. Το ότι δεν ήταν διατεθειμένος να μείνει σε μία σχέση μετά το πέρας του πρώτου ενθουσιασμού επίσης δεν είχε πέσει στην αντίληψή μου.

Αν το σκεφτώ θα θυμηθώ κάποια σημάδια, αλλά αν με ρωτούσε κανείς τι ένιωθε για μένα δεν θα του έλεγα "καλά, αυτός ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί μου", θα του έλεγα απλώς "με ήθελε", στην καλύτερη, "με ήθελε πραγματικά και συνειδητοποιημένα", ούτε για αργότερα θα έλεγα "είχε ξενερώσει" ή "του είχε τελειώσει", θα έλεγα απλώς "δεν μου άρεσε σε κάποια σημεία η συμπεριφορά του", ή "ήταν πιο ανένδοτος". Λοιπόν αυτό το συνειδητοποιημένα νομίζω με έφαγε. Γιατί νόμιζα ότι ήταν ένα άτομο που σταθερά και "συνειδητοποιημένα" θα επέλεγε ένα αξιόλογο άτομο για να έχει μία σταθερή σχέση μαζί του. Τον εκτίμησα εντελώς λάθος από ό,τι φαίνεται. Όπως θεωρούσα ότι έκανε και αυτός σε μένα (με ενοχλούσε που είχε μία πολύ στατική, μονοδιάστατη άποψη για το πώς είμαι, τη στιγμή που εγώ θεωρούσα πολύ ρευστή και απροσδιόριστη τη φύση μου). Αλλά προφανώς κι εγώ το ίδιο λάθος έκανα. Έμεινα σε μία στατική εικόνα που εμένα με βόλευε και "μου έκανε" ως προς τις απαιτήσεις που είχα, βρήκα (ή νόμιζα ότι είχα βρει) την ηρεμία και τη σταθερότητα που έψαχνα και από κει και πέρα... απλώς δεν το έψαχνα.

Ίσως αυτός δεν είναι τόσο επικοινωνιακός ώστε να δείξει στον άλλον τι πραγματικά αισθάνεται, να μην εκφράζεται αρκετά έντονα ώστε να δώσει σαφή σημεία της συναισθηματικής του κατάστασης, ίσως εγώ να μην ήμουν σε θέση να διακρίνω τι συνέβαινε μέσα του και μέσα μου και μεταξύ μας, δεν ξέρω τι έφταιξε περισσότερο.

Πώς στο καλό έγινε αυτό και δεν πήρα πρέφα τίποτα από αυτή τη σχέση; Κατά κάποιο τρόπο νομίζω ότι μόνο τώρα που τέλειωσε την ανακαλύπτω. Τόσο γκάγκα είμαι πια;