Περασμένη ξεχασμένη

Αγαπητό μου ιστολόγιο, σε έχω ξεχάσει τελείως. Έχω σταματήσει να γράφω τόσο στο μπλογκ όσο και προσωπικά κείμενα που δεν προορίζονται για δημοσίευση, και νομίζω σε λίγο καιρό η ικανότητά μου να γράψω ένα κείμενο σαν αυτά που περιέχει το ιστολόγιό μου θα είναι η ίδια με κάποιου που δεν μιλάει ελληνικά. Οι αλλαγές στη ζωή μου τους τελευταίους μήνες ήταν μεγάλες, και αυτό με κάνει να νιώθω έξω από τα νερά μου –συν ότι επειδή πλέον έχω αλλάξει και κατοικία, δεν έχω την ίδια αίσθηση του προσωπικού χώρου, τόσο σε «γεωγραφικό» όσο και σε νοητικό επίπεδο, ώστε να συγκεντρωθώ και να αποτυπώσω σε λέξεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Από την άλλη πάλι νιώθω ότι την περίοδο αυτή γίνονται μέσα μου τόσες ζυμώσεις και ανακατατάξεις που θα ήταν κρίμα να μην καταγραφούν (ή να μην προσπαθήσω, έστω). Δεν ξέρω βέβαια σε τι βαθμό είμαι έτοιμη να μοιραστώ με τους αναγνώστες μου –αν και είναι μάλλον λίγοι, αναγκαστικά, αφού έχω αποφασίσει να κρατήσω το blog κρυφό από κάποια άτομα- την καινούρια φυσιογνωμία που σιγά σιγά αποκτώ και που ακόμη και σε μένα δεν είναι ακόμη πλήρως αναγνωρίσιμη. Το πέρασμα από το Sex & the City στο Desperate Housewives (!) με βρίσκει σε μία ενδιάμεση κατάσταση όπου δεν έχω πάρει απόφαση να αποχαιρετήσω οριστικά τον πιο “cool” εργένικο εαυτό μου για να περάσω στην ξενέρα –ή τουλάχιστον στην κάπως ξενερουά και σίγουρα όχι και τόσο glamorous εικόνα μιας… δεν ξέρω αν αντέχω να το πω… νοικοκυράς (υποτυπωδώς εργαζόμενης αυτήν περίοδο ευτυχώς ή δυστυχώς). (Στην προηγούμενη πρόταση αξίζει να προσέξουμε ότι η συγγραφεύς γνωρίζει και χρησιμοποιεί εύστοχα στην έκφρασή της τη λεπτή διάκριση μεταξύ των λέξεων «ξενέρα» (υψηλός βαθμός ξενερότητος, ένα στάδιο κάτω από την «καραξενέρα» και την «απόλυτη ξενέρα») και «ξενερουά» (μέτριος βαθμός ξενερότητος, καθώς η γαλλοπρεπής κατάληξη προσδίδει μία κάποια αίγλη. Πρόκειται προφανώς για blogger ικανότατη στο χειρισμό του λόγου και στην απόδοση των λεπτών αποχρώσεων του κάθε νοήματος).
Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω. Πώς να μοιραστώ μαζί σας αγαπητοί αναγνώστες ότι αντί να κάνω διάφορα cool stuff όπως ταξίδια στην άπω ανατολή ή να τρώω θεαματικές σαβούρες στη Χάληδων (αν και αυτό δεν με εμποδίζει και τίποτα να το κάνω και τώρα, εκτός από το γεγονός ότι δεν βγαίνω και πολύ από το σπίτι), κάθομαι και μαγειρεύω σαν καλή νοικοκυρούλα; (Με υψηλές αξιώσεις μπορώ να πω, την ώρα που όλο το τηλεθεάμον κοινό βλέπει σεφ, εγώ αγνοώ τις σχετικές εκπομπές διαβάζω βιβλία και συνταγές μαγειρικής σαν να ήταν μυθιστορήματα και περνάω στην πράξη.) Μάλλον θα πρέπει να σας «ξεντραπώ» και να αρχίσω και πάλι να μοιράζομαι μέρος του εαυτού μου με τη blogόσφαιρα, όσο πεζό και αδιάφορο και αν μου φαίνεται ότι είναι πλέον. Ίσως αυτό με συμφιλιώσει και με τους νέους μου ρόλους τελικά…

Είναι δυνατόν;

Μας πήρε χαμπάρι και το facebook; Σε ένα από τα ψευτοκουιζάκια με τίτλο "αν η ζωή σου γυριζόταν ταινία ποιος θα ήταν ο τίτλος της" (ή κάπως έτσι), λαμβάνω το εξής αποτέλεσμα:

Η ζωή που δεν έζησα

Αίσθάνεσαι απογοητευμένος από τη ζωή σου μέχρι τώρα. Πιστεύεις πολύ στη μοίρα και θεωρείς τον εαυτό σου άτυχο. Πολλές φορές νιώθεις μοναξιά. Φρόντισε να εκφράζεις τα συναισθήματά σου στους άλλους, όποια και αν είναι αυτά. Μην παραδίνεσαι χωρίς μάχη.

Μας πήρανε χαμπάρι μου φαίνεται...

Ποια λάθη μ'έφεραν εδώ;

Τελευταία έχω μία έντονη αίσθηση μακαβριότητας. Το παρελθόν μου, η παιδική μου ηλικία, το σπίτι όπου μεγάλωσα, επιστρέφουν στο μυαλό μου σαν μακάβριες εικόνες βγαλμένες από ταινία του Ντέιβιντ Λιντς. Κάτι το τραγικό, κάτι το θλιβερό, και στην πιο τρομακτική του έκφανση κάτι το ιλαρό περιβάλλει τις παιδικές μου αναμνήσεις, τις οποίες βλέπω πια σαν παραστρατήματα που με οδήγησαν στον λάθος δρόμο όπου βρίσκομαι τώρα.
Αναπολώ και προσπαθώ να εντοπίσω τα λάθη. Λάθη στις ενέργειές μου, λάθη στον χαρακτήρα μου («κατασκευαστικά σφάλματα» κατά τη διάρκεια της διαμόρφωσής του), αδυναμίες που συγκροτούν ένα αποκύημα παντελούς ανικανότητας, απερίσκεπτο σκόρπισμα των θετικών μου στοιχείων, του χρόνου μου, της δύναμης και της αντοχής μου.
Μία ζωή αποπροσανατολισμένη. Χαμένη. Που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μία φάση φαινομενικά καλή (κανονικά δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι, έχω τόσα πολλά) αλλά εσωτερικά αποδομημένη, χωρίς ειρμό, χωρίς ενιαία πορεία, ξεσέρνει ανερμάτιστη σε μία παθητική ρότα που βγάζει κάθε φορά σε ένα «κάπου» αθέλητο, που για τον λόγο αυτό μοιάζει με «πουθενά». Δεν κατάφερα να προχωρήσω σωστά στη ζωή μου. Δεν είχα σωστή κρίση, ήμουν τόσο φαντασμένη, τόσο αφελής, τόσο ανώριμη. Χωρίς σχέδιο, χωρίς στόχο, πήγαινα όπου με έπαιρνε ο άνεμος.
Και ποιος μου είπε βέβαια ότι η ζωή είναι ευθύβολη και εξ αρχής προγραμματισμένη; Όλοι φαντάζομαι, λίγο ή πολύ, παίρνουν τα πράγματα έτσι όπως έρχονται και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο στις εκάστοτε καταστάσεις. Αλλά για τον εαυτό μου δεν το δέχομαι. Εγώ έπρεπε να είχα πράξει αλλιώς. Να είχα κινηθεί πιο σωστά, πιο μεθοδικά, πιο διορατικά. Άφησα τη ζωή μου να πάει όπου θέλει, δίνοντάς της μόνο πού και πού καμιά κλωτσιά που την έστελνε όσο γινόταν πιο μακριά από τις πιθανές ευνοϊκές διαδρομές. Και τώρα είμαι εδώ. Δεν μπορώ να δεχτώ όσα μου έχουν συμβεί. Τα χρόνια, τα χρόνια που πέρασαν. Μα χθες ακόμη ήμουν 18. Έτσι μου φαίνεται. Και είμαι ακόμη μικρή. Θεωρητικά έχω το χρόνο να διορθώσω πολλά, με βλέπω όμως να προσθέτω στις αρνητικές επιδόσεις μου και άλλα λάθη.
Θα ήθελα το μέλλον με όλα του τα ενδεχόμενα να εμφανιζόταν μπροστά μου σαν ένας αναλυτικός χάρτης που θα μου έδειχνε όλες τις πιθανές πορείες και θα μου επέτρεπε να διαλέξω εύκολα την πιο καλή. Γιατί αυτό που νιώθω είναι ότι ακολουθώ ένα δρόμο που εκτρέπεται συνεχώς από αυτό που θα ήθελα. Ήθελα η ζωή μου να είναι ένα βέλος, να κατευθύνω όλη μου την ενέργεια σε μία εστιασμένη πορεία που θα με βγάλει όσο γίνεται πιο μπροστά. Και αντί για αυτό οι ενέργειές μου παραστρατούν πάντα δεξιά και αριστερά, σε αντιπαραγωγικές καμπύλες που με βγάζουν από το δρόμο μου, με πετάνε έξω, ίσως με ρίχνουν και προς τα πίσω, δεν είμαι σε θέση να δω.
Γιατί ούτε ο δρόμος ο ιδανικός που έχω στο μυαλό μου ξέρω ποιος και πού είναι ούτε πώς να τον βρω και να τον ακολουθήσω.

Ο αχταρμάς μέσα μου

Η ακαταστασία που με χαρακτηρίζει (χαμένη από χέρι στην άνιση μάχη με την εντροπία) δεν σταματά στον χώρο που με περιβάλλει αλλά φτάνει μέχρι τα τρίσβαθα του μπερδεμένου μου μυαλού. Παλιά περιοδικά, ρούχα που δεν θα ξαναβάλω αλλά δεν το παίρνω απόφαση πια, ένα άδειο κουτάκι βιταμίνες, τσάντες, παπούτσια, νεσεσεράκια με άχρηστα πραγματάκια, κάνουν στοίβες και στοίβες και στοίβες στο δωμάτιό μου και στο κεφάλι μου. Το καλό (ας πούμε) είναι ότι έχω τεράστια ανοχή στην ακαταστασία. Σηκώνω πολύ πράμα, άλλος θα πάθαινε παράκρουση με τις μεγαποσότητες εντροπίας που αντέχω εγώ. Το κακό είναι ότι κάποια στιγμή ανοίγεις το ντουλάπι όπου πέταξες όπως όπως ένα σωρό χλαπατσίμπαλα (ή μήπως τα λένε κλαπατσίμπαλα;) και σου έρχονται όλα μαζί στο κεφάλι. Αυτό παθαίνω πολλές φορές με τα συναισθήματά μου. Αρνούμενη πεισματικά να ψάξω, να ξεχωρίσω, να αναγνωρίσω, να πετάξω τα άχρηστα και τοξικά, αφήνοντάς τα για καιρό όλα εκεί στη μέση, κάποια στιγμή με πνίγουν. Έρχεται η στιγμή που δεν μπορώ πια ούτε να αναπνεύσω, που δεν ξέρω πια τι φταίει, τι να πετάξω και τι να κρατήσω, ποια είναι τα ωφέλιμα και ποια τα άχρηστα, και ασφυκτιώ μέσα στον αχταρμά που επικρατεί στο κεφάλι μου. Δεν θέλω να ψυχαναλυθώ, δεν θέλω να οργανώσω βιώματα, επιδράσεις, τάσεις, λάθη, σωστά. Θέλω απλά να ξεμπουρδουκλωθώ. Ούτε καν αυτό, μάλλον. Θέλω απλά να νιώθω καλύτερα και να μην μου πέφτουν οι στοίβες στο κεφάλι. Θέλω να βρω πώς κλειδώνει το ντουλάπι. (Καλά το παω, σε λίγο θα αρχίσουν να μου πέφτουν στο κεφάλι ολόκληρες ντουλάπες!)

The others

Τώρα που έγραψα το αποχαιρετιστήριο ίσως post μου (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) μου ήρθε και η όρεξη να γράψω κάτι ακόμα (φαίνεται η ιδέα του αποχωρισμού με λαχταράει, μπορεί όμως και να είναι σημάδι ανάκαμψης και επιστροφής στη μπλογκοσυγγραφή). Ας γράψω λοιπόν για άλλα μπλογκ που έχουν όπως και το δικό μου μαραζώσει. Ο φίλος workaholic, π.χ. που με μύησε στο μπλογκ, ήταν ο πρώτος που διάβαζα και που με τον τρόπο που έγραφε έκανε να ωριμάσει και μέσα μου η επιθυμία να γράψω κι εγώ κάτι δικό μου στο web. Από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα ήξερα ότι είχα να κάνω με ένα άτομο ανοικτόκαρδο, δραστήριο, με αγάπη για τη ζωή και τους άλλους ανθρώπους. Μέσα από το μπλογκ του μπόρεσα να τον γνωρίσω καλύτερα, να δω πώς σκέφτεται, πώς αντιμετωπίζει τα περιστατικά που συμβαίνουν στη ζωή του, τι τον ενθουσιάζει και τι τον στεναχωρεί περισσότερο, να ρίξω ίσως μια ματιά σε πράγματα λίγο πιο προσωπικά και ενδόμυχα από ό,τι θα μου αποκάλυπτε σε έναν καφέ (αν και ομολογώ ότι πολλές φορές μου έχει αποκαλύψει πολύ ανοικτά πράγματα με μεγάλο προσωπικό βάρος). Κατά κάποιο τρόπο το μπλογκ του συμπλήρωνε την εικόνα που αποκτούσα για αυτόν από κοντά. Υπάρχουν πολλά είδη μπλογκ. Πχ. μπλογκ με ιστοριούλες και διηγηματάκια, μπλογκ με μπινελίκια, γκρίνιες και γενικά μία φιλοσοφία του τύπου "τα χώνουμε όπου βρούμε", μπλογκ με αυστηρά έως δύσκαμπτα δοκίμια για άσκηση ύφους και εμβριθή έως αμπελοφιλοσοφική ανάπτυξη ποικίλων ιδεών, και μπλογκ με απλό, προσωπικό, αληθινό ύφος και περιεχόμενο, όπου ο συγγραφέας σου μιλάει περίπου όπως αν βρισκόσασταν από κοντά και κουβεντιάζατε. Χωρίς να σου πουλάει πνεύμα, χωρίς να προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει, απλά σου δείχνει τον εαυτό του, τα ενδιαφέροντα, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Έτσι ήταν το μπλογκ του Χρήστου. Κι έτσι ήθελα να γράφω κι εγώ. Φλέρταρα λίγο καμία φορά με τις λέξεις, όπως κι εκείνος, όμως πάντα ό,τι έγραφα ήταν μία σκέψη αληθινή, που έβγαινε από μέσα μου όπως θα τη διατύπωνα αν έγραφα σε μία φίλη, ή ακόμη και αν κρατούσα ημερολόγιο. Όπως όμως είπα και στο προηγούμενο post, τα ρόδα είναι για τη ζωή και τα αγκάθια για την τέχνη. Ο Χρήστος είχε πολύ καλύτερο μπλογκ όταν από τη ζωή του έλλειπαν πολλά από τα πράγματα που την πλουτίζουν τώρα, όταν "αγαπούσε τη Τζέην αλλά αυτή αγαπούσε τον Ταρζάν", όπως ήταν ο τότε τίτλος του. Γιατί τότε έγραφε πραγματικά πράγματα προσωπικά. Τώρα το νέο του μπλογκ είναι σαν μαγκαζίνο. Έχει θέματα. Δεν λέω, πολλές φορές παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Δεν έχει όμως μέσα Χρήστο. Θα μπορούσε να το έχει γράψει ο οποιοσδήποτε. Αποζητώ έστω και μία ακτίνα φωτός που θα μπει μέσα από τη πιο μικρή χαραμάδα και θα φωτίσει μία πραγματική, αυθεντική διάθεσή του, μία σκέψη, έναν φόβο (ίσως τώρα που είναι παντρεμένος οι φόβοι του να έχουν γίνει ανομολόγητοι, δεν ξέρω). Το ίδιο είχε γίνει και με το blog της Silent Soul, την οποία ήξερα πολύ λιγότερο και έμαθα μέσα από το μπλογκ της πολύ περισσότερο, με τη διαφορά ότι την ακτίνα εκείνη που σας έλεγα παραπάνω είδα σήμερα να την εκπέμπει σε μία ανάρτησή της. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί πόσο παρήγορο είναι για μένα να ξέρω ότι και κάποιος άλλος που φαινομενικά τα πιο πολλά πράγματα στη ζωή του είναι μια χαρά κάνει τέτοιες σκέψεις. Να ξέρω ότι ναι, είμαι κι εγώ αχάριστη όταν έχω τόσα πολλά και όμως παραπονιέμαι και μιζεριάζομαι, ή φοβάμαι και αγχώνομαι υπερβολικά, αλλά δεν είμαι η μόνη. Ελπίζω στο μέλλον τόσο αυτοί όσο και εγώ να γράφουμε (αν γράφουμε) πράγματα αληθινά και από ψυχής και να κάνουμε τα μπλογκ μας παράθυρα στην καρδιά και τη σκέψη μας και όχι κάτι μεταξύ Ε και ΒήΜαgazino.

Is this the end?

Τι να κάνω με το μπλογκ αυτό; Να το σβήσω; Να το αφήσω εκεί να υπάρχει σαν σκονισμένο αρχείο ώστε να μπορεί, όποιος θέλει, να διαβάζει; Η αλήθεια είναι ότι με έχουν εντυπωσιάσει ετεροχρονισμένα σχόλια για αναρτήσεις πολυκαιρισμένες και σχεδόν ξεχασμένες πια, και είναι ένας από τους βασικούς λόγους που δεν το έχω διαγράψει ακόμη. Κυρίως για αναρτήσεις από την εποχή που είχα χωρίσει από την προηγούμενη σχέση μου (πολυγραφότατη ήμουν τότε) έχω δεχθεί όψιμα σχόλια, πράγμα που με κάνει να σκέφτομαι ότι κάποιος που βρίσκεται τώρα στη φάση που ήμουν εγώ τότε (και που με βρήκε πώς; Έβαλε τη λέξη "χωρισμός" στο google; Τεσπαν) ίσως μέσα στα παλιά μου γραπτά κάτι να βρει που θα τον βοηθήσει ή να τον κάνει να νιώσει καλύτερα (ή χειρότερα, αλλά μέσα από μία παρήγορη ταύτιση με κάποιον άλλον).

Πλέον στο μπλογκ δεν πολυγράφω, όπως θα έχετε μάλλον παρατηρήσει. Τώρα γιατί, ούτε κι εγώ καλά καλά ξέρω. Ίσως γιατί το έχω ακόμη κρυφό από αρκετά άτομα (ακόμη και κοντινούς φίλους) και δεν το έχω "εντάξει" πλήρως στη ζωή μου (θα ήταν αλλιώς αν είχα μιλήσει για αυτό σε όλα τα άτομα που ξέρω και ήταν για μένα ένας "κόμβος επικοινωνίας" με τους άλλους). Αν και έτσι μάλλον θα έχανε κάτι από την προσωπική και ιδιωτική του φύση (τα άτομα στα οποία έχω εμπιστευτεί την ύπαρξή του νιώθω ότι μπορούν να καταλάβουν καλύτερα κάποια πολύ ιδιοσυγρασιακά πράγματα που γράφω, κυρίως τις διαθέσεις μου όταν αυτές γίνονται λίγο πιο κατηφείς και σκοτεινές από ό,τι θα ήθελα να αποκαλύψω στους πολλούς). Μπορεί και να κάνω λάθος. Μπορεί όσοι με διαβάζουν (με διάβαζαν, για να το πω σωστά, γιατί πλέον με τόση στασιμότητα θα έχουν όλοι λακίσει) να το κάνουν κυρίως από περιέργεια και όταν βλέπουν κάτι πιο μύχιο και αλλόκοτο να τρομάζουν ή να ανησυχούν για την ψυχική μου ισορροπία, και να αποφασίζουν ότι θα προτιμήσουν στο εξής να περιορίσουν την εκ του σύνεγγυς επαφή μαζί μου γιατί μάλλον πως δεν στέκω και πολύ καλά η καημένη. (Μα τι γράφω;)

Τελοσπάντων, θα δώσω μία ακόμη πίστωση χρόνου σε αυτό το έρμο το μπλογκ. Από την αρχή το έβλεπα σαν ένα μήνυμα στο μπουκάλι, με εμένα τον ναυαγό σε ένα έρημο νησί να γράφω τις σκέψεις μου και να τις εμπιστεύομαι στη θάλασσα για να τις μεταφέρει σε άγνωστους παραλήπτες. Αλλά φαίνεται πως το τελευταίο διάστημα μάλλον απορροφήθηκα πολύ από τη ζωή και τις σκέψεις μου στο νησί (πώς να φτιάξω την καλύβα μου τώρα που έρχεται χειμώνας, πώς θα φτάσω τις πάνω καρύδες γιατί τις κάτω που τις έφτανα τις έχω φάει όλες, πού θα στήσω την αιώρα που τόσο καιρό λέω να φτιάξω και τέτοια) και δεν καταδέχτηκα να επικοινωνήσω με τον έξω κόσμο, μπας κι έρθει κανείς και με γλιτώσει από την ερημιά μου. Πιθανόν γιατί είχα αρχίσει να πιστεύω ότι το νησί μου ήταν πολύ μακριά από την κοντινότερη στεριά. Ίσως όμως και να μην είναι έτσι...

Where did I go wrong?

Έλεγα πάντα ότι είναι ιδιαίτερα παραπλανητικό να θεωρούμε ότι μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα είχε εξελιχθεί η ζωή μας αν είχαμε ακολουθήσει ένα παράλληλο μονοπάτι σε κάποιο βήμα μας. Και παρόλα αυτά είχα πολύ καλά εντοπίσει τα σημεία στη ζωή μου όπου θεωρούσα ότι είχα παραστρατήσει, αυτά που αν γύριζε πίσω ο χρόνος θα έκανα διαφορετικά. Ήμουν δε πολύ σίγουρη ότι τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί πολύ καλύτερα για μένα, γιατί πολύ απλά θα είχα αποφύγει σφάλματα, άρα η ζωή μου θα ήταν πιο καλή, πιο "σωστή" χωρίς αυτά. Το τελευταίο διάστημα όμως, πλημμυρισμένη από αβεβαιότητες και γεμάτη αμφισβήτηση για τον εαυτό μου, έχω χάσει ακόμη και αυτούς τους φανταστικούς γνώμονες, που στο μυαλό μου τακτοποιούσαν τα λάθη μου με δυο κινήσεις. Έχω επίσης χάσει την αίσθηση του σωστού. Αυτά που νόμιζα για σωστά ήταν όντως σκόπιμο να γίνουν; Μήπως αγωνίστηκα για πράγματα που δεν άξιζαν; Μήπως κοπίασα για κάτι που δεν με επιβράβευσε (ή έστω αποζημίωσε); Μήπως ποτέ δεν γνώριζα ποιος είναι ο σωστός τρόπος να πορεύεται κανείς μέσα σ' αυτή τη ζωή και τελικά δεν έχει σημασία αν θα έκανα ή όχι τα λάθη που έχω κάνει, γιατί αν δεν έκανα αυτά θα έκανα κάποια άλλα; Πραγματικά δεν ξέρω πια αν γύρναγα πίσω το χρόνο τι θα διόρθωνα. Στα φανταστικά σενάρια που φτιάχνω στο μυαλό μου βλέπω τον εαυτό μου να αποτυγχάνει κάθε φορά, όποια παράμετρο της ζωής μου και αν αλλάξω. Εκεί που λέω "να, αυτό δεν ήταν σωστό, αν δεν το είχα κάνει θα..." "θα τι;" Τι θα άλλαζε δηλαδή; Αυτό που βλέπω στον εαυτό μου είναι μία εγγενής ανικανότητα να χειριστεί καταστάσεις και πράγματα, με βρίσκω πια ανίκανη να διαχειριστώ ακόμη και την πιο καλή τύχη. Τελικά ό,τι και να συνέβαινε, πάλι το ίδιο θα συνέβαινε...

Συγνώμη αν σας έριξα, περνάω μία φάση απαισιοδοξίας...

Είπε τέτοιο πράγμα ο Αλβέρτος;

Κάτσε να το σημειώσω εδώ (μπακαλοτέφτερο το έχω καταντήσει πια το blog, έλεος) γιατί ετοιμάζομαι να τις επιστρέψω τις φωτοτυπίες όπου είναι γραμμένο και θα το ξεχάσω και χάσω μια για πάντα:

"Τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να λυθούν στο ίδιο επίπεδο σκέψης που βρισκόμασταν όταν τα δημιουργήσαμε".

Αντιγράφοντάς το συνειδητοποιώ πώς περίπου λειτουργεί στη φυσική αυτή η σκέψη, αναφορικά με τη σχετικότητα. Είναι όμως πολύ ενδιαφέρουσα η διάσταση που παίρνει αν την απομονώσουμε από το αρχικό περιβάλλον της και την εντάξουμε σε ένα άλλο πεδίο σκέψης που αφορά τα δικά μας προβλήματα.

Το σπίτι μέσα στ' όνειρο κι η άβυσσος μπροστά μου

Καλά που μπήκε μέσα ο αδερφός μου και μου απέσπασε λίγο την προσοχή από τις σκέψεις μου γιατί διαφορετικά η ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής θα ωχριούσε μπροστά τους. Τι μου συμβαίνει τώρα, τι μου συμβαίνει, για να δω μήπως μπορώ με το αδύναμο μπροστά στο συναίσθημα μυαλό μου να βάλω σε μία τάξη αυτά που γίνονται μέσα μου. Τι και τι με έχει φέρει στην κατάσταση που βιώνω αυτή τη στιγμή:
-Επέστρεψα πριν λίγες μέρες έπειτα από πολυήμερη απουσία από την πόλη μου και από τις συνήθεις δραστηριότητές μου και για κάποιο λόγο (αδράνεια μάλλον) δεν φρόντισα να επανασυνδεθώ με τις κοινωνικές μου συναναστροφές, κάτι που με έχει κάνει αρκετά εσωστρεφή.
-Διαβάζω ένα βιβλίο του Γιάλομ και μου φαίνεται ότι παρακολουθώ θρίλερ (για να μην πω ότι θα προτιμούσα να παρακολουθώ θρίλερ, που δεν βλέπω ποτέ): οι ασθενείς κατατρέχονται από ένα σωρό υπόγεια, κρυφά απωθημένα τα οποία αποκαλύπτονται μέσα από τρομακτικά και μακάβρια όνειρα (κρανία καλυμμένα με βλέννες και τέτοια) και όλοι τελικά μέσα μας είμαστε τρομαγμένα και αβοήθητα παιδιά, ανυπεράσπιστα απέναντι στην αμείλικτη πορεία του χρόνου που μας οδηγεί αναπόδραστα στο θάνατο.
-Την αίσθηση αυτή ενίσχυσε η χθεσινή μου επίσκεψη στην εκκλησία (αν και χάρηκα πολύ που πήγα με τον καλό μου), όπου βρέθηκα ούτε λίγο ούτε πολύ μπροστά σε έναν κανονικότατο ανθοστόλιστο τάφο, να ακούω ψαλμούς περί της καθόδου στον Άδη και να σκέφτομαι τι έκανε τις καλόγριες της μονής, που μια χαρά γυναίκες ήταν, να απαρνηθούν μία "φυσιολογική ζωή" με άνδρα, παιδιά, σκυλιά και γατιά (ή και τίποτα από όλα αυτά, λέω εγώ τώρα πώς είναι ένα δημοφιλές έως τετριμμένο σενάριο) και να αφοσιωθούν στον Κύριο.
-Τις τελευταίες ημέρες απέχω σημαντικά από την έκθεση στο ηλιακό φως λόγω της κλειστομανίας που αναφέρω στο πρώτο σημείο.

Δεν ξέρω αν θα πρέπει να ψάξω βαθιά μέσα μου να βρω πράγματα που μου φταίνε και ρίζες του κακού για να τις ξεριζώσω ή απλά να εκλογικεύσω την κατάσταση και να πω "φταίει που δεν βλέπω φως" ή "αν κάνω λίγη γυμναστική θα τρέξουν ενδορφίνες και θα μου περάσει". Α, ξέχασα εντελώς ότι αρχικά ξεκίνησα να γράφω αυτό το Post για να αναφέρω ένα όνειρο που είδα πρόσφατα (θέλω πολύ να καταγράφω όλα ει δυνατόν τα όνειρά μου για να μην τα ξεχάσω):

Το βασικό θέμα του ονείρου μου λοιπόν είναι ένα σπίτι. Ένα διαμέρισμα σε μία πολυκατοικία. Είναι ισόγειο ή πρώτος όροφος ή ημιόροφος (όπως είναι το σπίτι μας) ή ημιυπόγειο ή κάτι τέτοιο. Πολύ ψηλοτάβανο και ευάερο αλλά οι τοίχοι είναι λίγο κίτρινοι (ίσως όχι από βρωμιά, δεν ξέρω αν καθαρίζει αυτό που έχουν). Το σπίτι λοιπόν αυτό είναι λίγο... κέντρο διερχομένων. Διάφοροι μπαίνουν και βγαίνουν, κάτι περίεργοι νταγλαράδες με μαύρα ρούχα, μπαίνω κι εγώ, βγαίνω. Το θέμα είναι ότι όπως λένε και στα αγγλικά...this house is not a home. Δεν είναι σπίτι όπου μπορείς να μείνεις. Δεν μπορείς να μείνεις γιατί είναι απροστάτευτο, δεν σου δίνει την αίσθηση της σιγουριάς, του "μέσα", μπορεί να μπει ο οποιοσδήποτε, δεν σου προσφέρει ασφάλεια. Έντονα θυμάμαι αν και έχουν περάσει αρκετές μέρες μία γυναίκα που κρατά ένα μωρό στην αγκαλιά της, δεν θυμάμαι όμως αν μπαίνει ή όχι στο σπίτι ή αν απλώς στέκεται απ' έξω προσπαθώντας να δει αν θα μπορούσε να φέρει μέσα το μωρό της (φυσικά και δεν μπορεί, πού να το φέρει η γυναίκα, δεν είναι ασφαλές αυτό το μέρος, όχι πως είναι η μέκκα του εγκλήματος ή τίποτα τέτοιο, αλλά αν κάτι συμβεί δεν υπάρχει ασφάλεια). Επίσης αυτό το σπίτι δεν πολυέχει έπιπλα, αν και είναι μεγάλο και θα μπορούσε να γίνει ωραίο (όχι από μένα, εγώ σε θέματα διακόσμησης είμαι στα όρια της διανοητικής καθυστέρησης) και φιλόξενο (λέμε τώρα, το φανταζόμαστε αυτό).

Να υποθέσω ότι η γυναίκα με το παιδί είναι μία πιθανή μελλοντική πλευρά του εαυτού μου. Ότι το σπίτι είναι η ζωή μου όπως είναι τώρα, ουσιαστικά ανέστια, ξέφραγη, έρημη, αβέβαιη (αυτοί οι τύποι με τα μαύρα τι είναι; Μη φανταστείτε men in black με κουστούμια και τέτοια, φούτερ ψιλοξεβαμμένα φοράνε και τζιν. Μπορεί να είναι οι εραστές μου -αρρενωποί, δυνατοί αλλά κάπως παρακατιανοί και σε κάθε περίπτωση ανάξιοι εμπιστοσύνης).

Τις τελευταίες μέρες έχω αρχίσει να σκέφτομαι πολύ για τη ζωή μου, το τι έχω κάνει και τι θα μπορούσα να είχα κάνει και δεν έκανα. Εντόπισα ότι κάποια προβλήματα στη σχέση μου σχετίζονται με το ότι νιώθω πως δεν έζησα αρκετά όμορφη και γεμάτη προσωπική ζωή μέχρι τώρα, γιατί δεν είχα μυαλό και με παρέσυραν διάφορα πράγματα χωρίς αξία, κάτι που μου έβγαινε σαν φθόνος μέσα στη σχέση. Και πικρία και πόνος και βάσανο. Νιώθω την καρδιά μου "στριμωγμένη".

Προκαλώ (ή καλύτερα παρακαλώ) τους επίδοξους αναλυτές ονείρων ή ανθρώπων να μου πουν τη γνώμη τους για το όνειρο ή για τα υπόλοιπα, αν τυχόν τα γραφόμενά μου ξυπνήσουν μέσα τους κάποια παραπάνω σκέψη, και ζητώ συγνώμη που δεν μπαίνω στον κόπο να γράψω έναν πιο "στρογγυλεμένο" επίλογο.

Κάτι μέσα κρυμμένο

Μία ήρεμη, ατάραχη επιφάνεια και από κάτω σαπίλα, ανασφάλεια, κυκεώνες συναισθημάτων ανεξιχνίαστων (δεν συνθέτουν ενιαία εικόνα αυτά, το ξέρω, αλλά αμελώ λίγο το ύφος της γραφής μου, αυτή τη στιγμή θέλω μόνο να γράψω αυτό ακριβώς που μου'ρχεται, όπως το νιώθω, συγνώμη που βγαίνει άτεχνο), ένα χαμένο κοριτσάκι που δεν μπορεί να βρει το δρόμο του μέσα από την αδικία, την εγκατάλειψη, την ερήμωση, τη μοναξιά. Κάτι μέσα μου, παρά τις ευτυχισμένες μέρες που ζω, εξακολουθεί να με ξυπνάει από έναν ταραγμένο ύπνο, να με απειλεί, να με καταδιώκει.

Εξωτερικά έχω μεγάλο... πώς να το πω... έλεγχο. Φαίνομαι ήρεμη, φέρομαι ευγενικά, δεν θέλω να δείξω ποτέ στον άλλον θυμό, αγανάκτηση, οργή, μικροπρέπεια, κατινιά, δεν θέλω να φαίνονται ρωγμές στο προσωπείο μου. Προσωπείο...; Μήπως με αδικώ; Μήπως δεν είναι υποκρισία ή έστω προϊόν προσπάθειας η συμπεριφορά μου και ο ευγενικός μου τρόπος έχει στην πραγματικότητα κάτι πάρει από ένα μέρος της ψυχής μου; Θέλω να πω, τελικά καταπιέζομαι για να φέρομαι όπως φέρομαι ή αυτή είμαι στ'αλήθεια; Θα μου πεις βέβαια όταν συγκρατείς συναισθήματα που έχεις μέσα σου σίγουρα δεν είναι αυθόρμητη και αυθεντική η συμπεριφορά σου.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Αυτά που με ταράζουν μέσα μου δεν ξέρω πού βρίσκονται και από πού να τα ξεθάψω και αυτά που έχω μάθει να δείχνω εξωτερικά βλέπω ότι πια δεν με καλύπτουν.

Ό,τι έχω μέσα μου καταπιέσει κοντράρει άσχημα στο κέλυφός μου σαν ελατήριο υπερσυσπειρωμένο έτοιμο να τιναχτεί, αλλά δεν βρίσκω τρόπο να του ανοίξω για να φύγει χωρίς να με τραυματίσει και δεν ξέρω πια πώς να ελευθερωθώ.

Να ζήσω

Από τις τελευταίες "κλεμμένες" κυριολεκτικά διακοπές του Σεπτέμβρη, βρίσκομαι ξανά (με την ίδια σχιζοφρενική μετάβαση) στο πήξιμο, στις παραστάσεις της ξεχασμένης καθημερινότητας που τώρα μοιάζουν με τις σκηνές ενός μακάβριου εφιάλτη. Τι δουλειά έχω εδώ; Τίνος σπίτι είναι αυτό; Γιατί γνωρίζω να κινηθώ μέσα σε αυτό ακόμη και με κλειστά τα μάτια και όμως νιώθω τόσο έντονα πως δεν ανήκω εδώ; Θέλω για σπίτι μου το έξω, το δρόμο, το μακριά. Θέλω να κατευθύνομαι συνεχώς προς έναν άπιαστο ορίζοντα, να ανοίγω τα φτερά μου διάπλατα, ώσπου να πονέσουν, κόντρα στις ανάσες του ουρανού. Να φύγω, να φύγω, να φύγω. Κι όλα αυτά να τα λαχταρώ μέσα από μία αδράνεια που νεκρώνει τις κινήσεις μου και με θανατώνει αργά κυλώντας σαν το κώνειο μέσα μου. Να φύγω, να φύγω. Πρέπει να βρω πια τη δύναμη. Να ζήσω.

Σκέψεις τα χαράματα

Παρόλο που είχα ξενυχτήσει τις δύο προηγούμενες βραδιές και είχα ανάγκη από ξεκούραση, κάτι το ακατάπαυστο και άοκνο μέσα στο μυαλό μου (που προφανώς δεν είχε καθόλου "κοιμηθεί" όλη τη νύχτα), θεώρησε καλό και πάλι να με ξυπνήσει πριν χαράξει η μέρα. Να με ξυπνήσει για να σκεφτώ -τη ζωή μου και προς τα πού προχωράει. Να ενθουσιαστώ με τις τελευταίες εξελίξεις της (κυρίως ο ενθουσιασμός ήταν που με ξύπνησε, να πω την αλήθεια). Όμως μαζί του έφερε και ένα σωρό αναδρομές από παλιότερες συγκινήσεις και σχέσεις. Πέρασε από το μυαλό μου για μια ακόμη φορά η πιο πρόσφατή μου σχέση, με τη φιγούρα του άλλου να απομακρύνεται αυτή τη φορά και να χάνεται στο σκοτάδι της λήθης (ή μήπως είμαι εγώ που απομακρύνομαι και αυτός μένει στο ίδιο "πουθενά" που τον άφησα όταν χωρίσαμε;). Μια αύρα νοσταλγίας τον περιβάλλει ακόμη, όμως δεν μπορώ πια, και να θέλω, να αρνηθώ πως ό,τι είχαμε έχει κι από τη μεριά μου πια σε σημαντικό βαθμό χαθεί. Πέρασε από το μυαλό μου και μια σκέψη πιο παλιά, η στιγμή που πλησίασε για πρώτη φορά να με φιλήσει ο άνδρας που μέλετο να γίνει ο μεγάλος μου έρωτας, το δισταγμό και την απομάκρυνσή μου, το πόσο παράξενα οικεία ένιωθα ήδη, που αν και δεν ήμουν έτοιμη να δεχθώ το φιλί του του 'πα απλά πως "δεν είμαι σε φάση τώρα", όχι με την παιχνιδιάρικη υπόσχεση του "ξαναπροσπαθήστε αργότερα" ή τη "γείωση" του "κοίτα φίλε έχω σκοπό να το παίξω δύσκολη" αλλά με την αίσθηση του "ξέρω πως με καταλαβαίνεις" (ατσάλινος κρίκος της αλυσίδας που έδεσε την καρδιά μου για καιρό με τη σκέψη του το πόσο θεωρούσα ότι ο άνθρωπος αυτός έβλεπε μέσα στο πιο μέσα του εαυτού μου).

Αλήθεια, είμαι στη φάση που ετοιμάζομαι για μια νέα σχέση ή μήπως απλά παίρνω αφορμές να αποχαιρετώ ξανά τις προηγούμενες; Είμαι έτοιμη να αποχωριστώ το παρελθόν και να προχωρήσω σε κάτι καινούριο ή φροντίζω ακόμη πληγές από τα παλιά; Θέλω να ξεκινήσω μια νέα πορεία με έναν άλλον άνθρωπο ή απλώς να "βγάλω τα σπασμένα" και να αποδείξω στον εαυτό μου πόσα με δίδαξε ο προ μηνών χωρισμός μου (και καλά "Εγώ δεν την ξαναπατάω όπως την άλλη φορά, τώρα ξέρω τι είχα κάνει λάθος και δεν θα το επαναλάβω, κοίταξε τώρα πόσο καλά το χειρίζομαι"). Ο καιρός θα δείξει πόσο έτοιμη είμαι. Νομίζω ότι ο χρόνος είναι το κλειδί. Αν τα πράγματα ακολουθήσουν την ίδια σταδιακή πορεία που έχουν μέχρι τώρα μπορεί να τελεσφορήσει ενδεχομένως η νέα κατάσταση που ζω, γιατί για την ώρα είμαι αρκετά διστακτική και δύσπιστη απέναντι σε πολλά πράγματα. Εδώ θα είμαστε και θα δούμε τι θα γίνει. Είναι και αυτή η εξιδανίκευση που φέρνει ο ενθουσιασμός της αρχής μιας γνωριμίας (εξιδανίκευση δική του αλλά κυρίως δική μου), που δεν θέλω να "προσγειώσει" η απομυθοποίηση που μοιραία φέρνει η περαιτέρω εξέλιξη της σχέσης (ίσως για μια ακόμη φορά επιλέγω να "ονειροβατώ" και να "παραμυθιάζομαι", ακόμη και με την ίδια μου την εικόνα -στην ιδανική της μορφή- αποφεύγοντας την πραγματικότητα, και μπορεί ο φόβος της αποκαθήλωσής μου να είναι και μία από τις αιτίες του δισταγμού που βγαίνει στη συμπεριφορά και τη νοοτροπία μου. (Ξεχωριστό post από μόνο του είναι το θέμα αυτό, δεν πειράζει όμως, έτσι θα το δουν μόνο όσοι δείξουν το ενδιαφέρον να διαβάσουν όλο το κατεβατό μέχρι εδώ κάτω, όχι όσοι το διαβάσουν επειδή τους τράβηξε την προσοχή ένας συγκεκριμένος τίτλος).

Τελοσπάντων, κάποια στιγμή θα πρέπει να πετάξω το ψεύτικο φωτοστέφανο της τελειότητας από την ιδέα που έχω για τις σχέσεις, για τους άλλους ανθρώπους, ακόμη και για μένα και να αρχίσω να αντιμετωπίζω πραγματικότητες. Αλλά please όχι ακόμα. Φοβάμαι μήπως τα σπασμένα μου κοκκαλάκια δεν έχουν "δέσει" ακόμα, δεν ξέρω αν θα αντέξουνε το βάρος του ρεαλισμού (πάντως λογιότατη σήμερα, δεν μπορώ να πω). Άντε, καλή βδομάδα.

Μη με ξυπνάς απ' τις έξι

Σκέψεις και κατάλοιπα σχέσεων και χωρισμών γύριζαν ομολογώ στο μυαλό μου τη χαλαρή χθεσινή Κυριακή. 'Υπνος μέχρι το μεσημέρι, καφεδάκι στο σπίτι μιας φίλης και βόλτα με το αυτοκίνητο ως το Γεράνι λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα (ιδανικό, να μην έχω τον ήλιο να με στραβώνει) για να βρω τις φίλες μου που είχαν τελειώσει το γεύμα τους και με περίμεναν να φάμε μαζί το επιδόρπιο. Κουβεντούλα, γέλια, γνωριμίες, αλλά το τέλος της ήρεμης αυτής μέρας με βρήκε με σκέψεις για τη ζωή μου, τις σχέσεις μου, την πορεία μου. Οι οποίες, όπως κάθε τι που με απασχολεί έντονα, με ξύπνησαν στις 5 και το πρωί, με αποτέλεσμα 6 παρά να μην αντέχω πια και να σηκώνομαι για λίγο από το κρεβάτι, να απασχοληθώ ώσπου να ξανανυστάξω για να ξανακοιμηθώ ως τις 11 (κοινώς πάει η μέρα). Πρέπει να κάνω ένα χρονοδιάγραμμα προβληματισμών.

Τι μετράει σε μία ταινία

Όταν βλέπω μία ταινία είναι πολλές οι παράμετροι βάσει των οποίων την κρίνω. Μία πολύ σημαντική από αυτές είναι η ψυχαγωγική της αξία, που είναι άλλωστε και ένας από τους βασικούς στόχους του κινηματογράφου γενικότερα. Ως προς την ψυχαγωγική αξία της για παράδειγμα με ενθουσίασε η Αστερόσκονη (και αυτό ήταν που με έκανε να πάω να τη δω και δεύτερη φορά, όχι το ότι τη θεωρώ παράμιλλη του Πολίτη Κέιν). Είναι απίστευτα σημαντικό για τον θεατή που ταλαιπωρείται από μια βέβηλη καθημερινότητα, βλέποντας μία ταινία να περνά καλά, και υπάρχουν πολλές ταινίες με αυτόν ακριβώς το στόχο που δεν το καταφέρνουν. Και φυσικά το είδος που είναι δυσκολότερο να το πετύχει αυτό είναι η κωμωδία.

Μία άλλη παράμετρος είναι η καλλιτεχνική αξία της ταινίας, η "ποιότητα". Πολλές φορές για μένα δεν σώζει μία ιδιαίτερα κουραστική ταινία, ιδίως όταν πρόθεσή μου είναι να ξεχαστώ και να χαλαρώσω μετά από μία κουραστική μέρα και όχι να καλλιεργηθώ πνευματικά, αλλά σίγουρα είναι αυτό είναι που καθιστά μία ταινία "δημιούργημα" και όχι σόου και θα την κάνει να ξεχωρίσει και να αποκτήσει αξία και διάρκεια. Απλά θέλει ξεκούραστο και δεκτικό μυαλό για να το εκτιμήσεις στις πιο "δύστροπες" μορφές της, θέλει μια ιδιαίτερη δι
Σε μία ξεχωριστή κατηγορία βάζω τα τεχνικά στοιχεία και τη γενικότερη αισθητική. Δεν μπορείς ακόμη και στην πιο τετριμμένη αμερικανιά να αρνηθείς ότι έχει εντυπωσιακά εφέ, για παράδειγμα. Εγώ προσπαθώ πολλές φορές να περάσω και πέρα από αυτό και να δω την ομορφιά που μπορεί να έχει στη σύλληψη και τη σύνθεσή της μία σκηνή, ή να καταλάβω τι θέλει να παρουσιάσει ο σκηνοθέτης μέσα από μία συγκεκριμένη αισθητική άποψη (π.χ. όταν απορρίπτει το καλογυαλισμένο χάριν του πατιναρισμένου, όταν σκόπιμα σου δείχνει κάτι κακόγουστο, όταν προτιμά να δείξει "αλήθεια" αντί για "ομορφιά").

Τέλος θα έβαζα σε μία ξεχωριστή κατηγορία τους ηθοποιούς. Ένας ηθοποιός δίνει βάρος και λάμψη σε μία ταινία είτε με την προσωπική του ακτινοβολία, με τον μαγνητισμό του, είτε με την ομορφιά και τη γοητεία του (γι' αυτό μια φίλη μου θέλει να πάμε στη νέα ταινία με τον George Clooney χωρίς να ξέρει τίποτα άλλο για την ταινία αυτή και ούτε ενδιαφέρεται καν να μάθει -ας είναι καμιά πατάτα και θα σου πω εγώ). Και βέβαια το πιο σημαντικό είναι όταν δίνει μία ξεχωριστή ερμηνεία δίνοντάς σου την ευκαιρία να παρατηρήσεις τις εκδηλώσεις και τη συμπεριφορά ενός χαρακτήρα και να αναρωτιέσαι τι κρύβει μέσα στο μυαλό και την ψυχή του.

Αφιερώνω αυτό το post σε μία φίλη μου που μου ομολόγησε ότι με κορόιδευε που είδα δεύτερη φορά την Αστερόσκονη και που ενθουσιάστηκα τόσο πολύ με την ταινία αυτή. (Ίσως βέβαια είναι καιρός να αποδεχθώ ότι είμαι μία χαζο-ονειροπαρμένη και να πάψω να πουλάω πνεύμα όταν μου κάνουν τέτοια σχόλια).

Σήμερα φιλοσοφούμε...

...nobody is your friend

nobody is your enemy

everybody is your teacher.

Αυτά που ξέρεις για μένα και όμως δεν σου έχω πει (προσωπικά)

Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το blog. Οι άλλοι μαθαίνουν πράγματα για σένα, πολλές φορές σκέψεις πολύ βαθειές, πολύ προσωπικές, τις οποίες δεν τους εκμυστηρεύτηκες ούτε μετά από ώρες συζήτησης, όταν η κουβέντα είχε αρχίσει να σκάβει και να αναπλάθει στο νου σου τα βιώματά σου, ούτε επειδή έτρεξες σε αυτούς κάποια στιγμή που ένιωσες ότι σε κάποιον ήθελες να στραφείς. Τη στιγμή εκείνη είχες μπροστά σου τον υπολογιστή, και απλώς έβγαζες από μέσα σου όσα ένιωθες και σκεφτόσουν, απευθυνόμενος ίσως στον εαυτό σου, ίσως στο σύμπαν, ίσως πουθενά. Το περίεργο είναι ότι δημοσιεύοντας το κείμενο που διαμορφώθηκε από αυτή τη διαδικασία έδωσες τη δυνατότητα σε πολλά άτομα να δουν "στον πάτο του πηγαδιού", να αγγίξουν τα ιζήματα της σκέψης σου, να μοιραστούν τα συναισθήματά σου. Όταν αυτό συμβαίνει με άτομα που δεν ξέρεις, η διαδικασία δεν μπορεί παρά να δημιουργεί έναν δεσμό απρόσωπο, όπως σε κάθε περίπτωση της σχέσης των άγνωστων μεταξύ τους συγγραφέα και αναγνώστη. Όταν από την άλλη τα δύο άτομα γνωρίζονται καλά, το κείμενο απλώς αντηχεί ή συμπληρώνει την εικόνα που έχεις ήδη για τον άλλο, αποκαλύπτοντας μερικές φορές και κάποιες πτυχές του που δεν είχε τύχει να δεις. Περίεργο είναι αυτό που συμβαίνει στην ενδιάμεση περίπτωση, όταν τον άλλον τον ξέρεις, αλλά όχι πολύ καλά. Δεν είναι ο κολλητός σου φίλος, είναι ένας γνωστός που έτυχε να του πεις για το blog σου και από περιέργεια σε διάβασε, και μετά συνέχισε να σε διαβάζει με αποτέλεσμα να ξέρει περισσότερα ίσως για σένα από άτομα που σε βλέπουν και κάθε μέρα ακόμη αλλά δεν έχουν την προνομιακή αυτή πρόσβαση στις σκέψεις σου. Με αυτά τα άτομα δημιουργείται μία περίεργη οικειότητα χωρίς προσωπική επαφή. Ο άλλος ξέρει μυστικά σου αλλά δεν ξέρει εσένα ως προς τις εξωτερικές σου εκδηλώσεις. Γνωρίζει τι σκέφτεσαι, αλλά δεν έχει ζήσει το πώς είσαι.

Μία γνωστή μου, φίλη μιας πολύ καλής μου φίλης, από όταν της είπα τη διεύθυνση του blog μου και άρχισε να με διαβάζει έχει δημιουργηθεί ανάμεσά μας μία ιδιαίτερη σχέση. Ήδη από την αμέσως επόμενη φορά που την είδα μου φέρθηκε πολύ πιο οικεία και αυθεντικά εγκάρδια, τόσο που λίγο ντράπηκα (σε καμιά περίπτωση βέβαια δεν ενοχλήθηκα). Το κοινό βίωμα απουσιάζει, υπάρχει όμως το μοίρασμα της σκέψης.
Την προηγούμενη βδομάδα (είχα μόλις αρχίσει να συνέρχομαι από την άσχημη φάση που περνούσα) συνάντησα τον φίλο που με είχε "συστήσει" στο blog, ο πρώτος που διάβαζα και από τους λίγους που διαβάζω ακόμη, μαζί με την κοπέλα του σε μία παρέα που ήξερα ότι τα 3 από τα 4 άτομα με διαβάζουν. Το τελευταίο μου post ως τότε είναι βουτηγμένο στην απελπισία και τη μαυρίλα. Συμβαίνει τη βραδιά εκείνη λοιπόν κάτι πολύ περίεργο, που δεν μου έχει ξανασυμβεί και δεν είμαι και σίγουρη αν το αντιλήφθηκα σωστά. Ο φίλος μου που σας έλεγα αρκετές φορές μέσα στη βραδιά με κοιτάζει ιδιαίτερα διερευνητικά όχι από πάνω μέχρι κάτω, αλλά από μέσα μέχρι ακόμη πιο μέσα. Το βλέμμα του περνούσε μέσα από το κέντρο των ματιών μου τόσο διεισδυτικά, διατρητικά, σαν βελόνα. Έψαχνε άραγε μέσα από τα μάτια μου να δει ένα σημάδι από τον πόνο που είχα βιώσει; Ήθελε με το βλέμμα του να μου δείξει λίγη συμπαράσταση; Ένιωθε άσχημα που ήξερε ότι δεν ήμουν καλά; Με συμπονούσε; Ή μήπως το φαντάστηκα; Το ίδιο βλέμμα, αλλά μόνο μια-δυο φορές είδα και στα μάτια της φίλης του. Καθίστε ρε παιδιά, έτσι με κοιτάτε κάθε φορά ή είναι special occasion σήμερα; Ίσως αν το blog δεν υπήρχε να μπορούσα να "υποκριθώ" με μεγαλύτερη άνεση ότι δεν τρέχει τίποτα και κανείς από την παρέα να μην έχει ιδέα τι είχα περάσει και τι μου είχε συμβεί αν δεν επέλεγα η ίδια να το αποκαλύψω ενώπιόν τους. Τώρα όμως που ήξεραν, και ήξερα ότι ήξεραν, ένιωσα (ή το φαντάστηκα άραγε), τη συμπαράσταση ανεπαίσθητα στη συμπεριφορά τους, να μου φέρονται μαλακά, απαλά, σαν να με αγκάλιαζαν με έναν άρρητο και ασώματο τρόπο, σαν να με παρηγορούσαν. Ή μπορεί και όχι.

Θέλω να καταλήξω στο ότι η δυνατότητα που προσφέρει το νετ να κάνει τον καθένα από εμάς "συγγραφέα" ή "δημοσιογράφο", ανεξαρτήτως ποιοτικών αξιώσεων, με αναγνώστες που τον διαβάζουν, δίνει την ευκαιρία στους ανθρώπους να έρθουν κοντά με νέους τρόπους. Και ίσως οι τρόποι αυτοί να είναι πιο αυθεντικοί και πιο ειλικρινείς. Και σίγουρα μα σίγουρα δίνονται ευκαιρίες να έρθεις κοντά στον άλλον που δεν θα είχες διαφορετικά. Και για αυτό νιώθω ευγνώμων.

Υπαρξιακά...

Γιατί κάποιοι άνθρωποι φαίνεται να ζουν τόσο όμορφα τη ζωή τους αξιοποιώντας κάθε στιγμή και άλλοι φαίνεται να πνίγονται σε μία κουταλιά νερό; Τι είναι αυτό που φαίνεται να ξέρουν όσοι εκμεταλλεύονται την κάθε τους στιγμή και τι αγνοούν αυτοί που όλο παιδεύονται, βασανίζονται και στο τέλος δεν πετυχαίνουν και τίποτα; Είναι η αυτοπεποίθηση που κάνει τη διαφορά, είναι η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του σύμπαντος που θα σε βοηθήσουν να πετύχεις αυτό που θέλεις πολύ, είναι το ότι το θέλουν πολύ και η λαχτάρα σε καθοδηγεί και σε εμψυχώνει, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτές τις μέρες νιώθω σαν να είμαι στην πλευρά των χαμένων, αυτών που αφήνουν το μυστικό της ζωής να περνάει πίσω απ’ την πλάτη τους γιατί δεν ήξεραν πότε να γυρίσουν και να το κοιτάξουν, έτσι πέρασε και έφυγε. Προσπαθώ στο μυαλό μου να ξαναπλάσω το σενάριο της ζωής μου κάνοντας προκαταβολικά για τον εαυτό μου στις καλύτερες δυνατές επιλογές (έτσι νομίζω δηλαδή, ποτέ δεν μπορείς να πεις με βεβαιότητα αν είχα κάνει αυτό θα είχε συμβεί το άλλο, νομίζεις ότι ξέρεις) αλλά και πάλι δεν μπορώ καν υποθετικά και φανταστικά να τοποθετήσω τον εαυτό μου στις βέλτιστες συνθήκες. Αν δεν μπορώ καν να φανταστώ τι θα ήταν το ιδανικό για μένα στη ζωή μου, πόσα (εξ ορισμού πολύ λιγότερα) μπορώ λοιπόν να πετύχω;