Η πρώτη μου εμπειρία στη διερμηνεία

Αγαπητό μου ιστολόγιο,

Μιας και όπως φαίνεται κολλώνω λίγο να γράψω και να επεκταθώ σε ό,τι αφορά προσωπικά θέματα τελευταία, ας περιγράψω μία πνευματικο-επαγγελματική εμπειρία που είχα αυτό το σαβ/κο και που αφορά την πρώτη μου επαφή με τον πνευματικά εξοντωτικό χώρο της διερμηνείας (της ταυτόχρονης και ουχί της διαδοχικής, να το τονίσουμε αυτό).
Στα πλαίσια των εκδηλώσεων και συγκεκριμένα των διαλέξεων του p_public, μιας πρωτοβουλίας του συλλόγου αρχιτεκτόνων χανίων, είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τα μεταφραστικά μου αντανακλαστικά στην μπαρουτοκροτιδική για τον εγκέφαλο διαδικασία της διερμηνείας διαλέξεων (με θέμα το δημόσιο χώρο), σχεδόν χωρίς προετοιμασία, κάποιες φορές και χωρίς καθόλου κείμενο. Διότι ας μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα βρισκόμαστε, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Πας να κάνεις διερμηνεία και θες να έχεις και κείμενα; (Για την ακρίβεια μας είχαν πει ότι τα κείμενα των διαλέξεων ήταν ήδη μεταφραστμένα και θα τα διαβάζαμε και ότι θα κάναμε διερμηνεία μόνο στις ερωτήσεις του κοινού. Τελικά αυτό δεν συνέβη παρά μόνο σε ένα δύο κείμενα και θεωρήθηκε ως εντελώς απροσδόκητη τύχη, γιατί συνήθως ή ψαχνόμασταν να βρούμε ποιες παραγράφους «πήδηξε» ο ομιλητής από το κείμενο που είχαμε, ή αν τα έλεγε σε απλό προφορικό στυλ μεταφράζαμε επί τόπου, ή τέλος, κάτι που μας έφερνε σε μεγάλη απελπισία, προσπαθούσαμε να αρπάξουμε έστω και λίγες λέξεις από κάθε φράση για να φτιάξουμε μία πρόταση όταν ο άλλος είχε ένα κείμενο που το διάβαζε γρήγορα στα ελληνικά και αγγλική μετάφραση δεν υπήρχε.

Η συγκέντρωση που χρειάζεται για να κάνει κανείς διερμηνεία μοιάζει πολύ με τη συγκέντρωση που έχει ο έμπειρος, εθισμένος και φανατικός παίχτης ενός video-game. Πρέπει να πεις την κατάλληλη λέξη την κατάλληλη στιγμή, όπως στο παιχνίδι πρέπει να πατήσεις το κατάλληλο κουμπάκι τώρα τώρα τώρα και όχι αργότερα γιατί θα έχεις χάσει και την πάτησες. Πρέπει να πεις αυτό που μόλις ειπώθηκε αλλά να προσέχεις και το παρακάτω, όπως ακριβώς στο παιχνίδι μία σωστή σου κίνηση ακολουθείται άμεσα από την επόμενη πρόκληση (αν και στη διερμηνεία η αύξηση στη δυσκολία δεν είναι σταδιακή αλλά εντελώς απρόβλεπτη). Μια στιγμή να αφαιρεθείς, κάτι άλλο να σκεφτείς ή κάτι να σου τραβήξει την προσοχή και πάει, πέρασε η πρόταση και εσύ τι θα πεις τώρα, το έχασες.

Κι εκεί που έσπαγα και ξανακόλλαγα το κεφάλι μου να μη χάσω τις λέξεις και τα νοήματα, εμφανίζεται μπροστά μου το πιο απρόσμενο τεστ συγκέντρωσης: στα πρώτα πρώτα καθίσματα που βρίσκονται ακριβώς μπροστά στην καμπίνα διερμηνείας, δυο-τρία μέτρα μπροστά μου, δύο μελαχροινές κοπέλες με αλογοουρά πλησιάζουν επικίνδυνα η μία την άλλη, υπερβαίνοντας τα γεωγραφικά όρια ακόμη και της γυναικείας φιλίας, αρχίζουν να τρίβουν τις κάπως μυτερές μυτούλες τους και μετά να ανταλλάζουν τρυφερά όσο και απροκάλυπτα φιλάκια μέσα στην αίθουσα των διαλέξεων. Μα η σημερινή νεολαία έχει εξελιχθεί πολύ, καμία ντροπή δεν έχει, εγώ αν ήμουν λεσβία δεν θα φιλιόμουν δημόσια νομίζω, εκτός αν το κάνουν για να προκαλέσουν, τι να πω, μα αυτή η κοπέλα η αριστέρή τι ύψος έχει, μιλάμε είναι χαλαρά 1.90, πολύ ύψος βρε παιδί μου, α, κάτσε να, σηκώνεται, για να δω πώς είναι στη φάτσα, χμ, αρκετά αρρενωπά χαρακτηριστικά έχει, μωρέ μήπως είναι αγόρι;

...μέχρι να τα σκεφτείς όλα αυτά λες πάλι καλά που μεταφράζει η συνάδελφος δίπλα χωρίς πρόβλημα και δεν χρειάζεται τη βοήθειά σου, διότι την έχεις κρεμάσει τόση ώρα. Με άλλα λόγια το προαναφερθέν χάζεμα κανονικά απαγορεύεται αλλά... είναι δυνατόν αυτό που διαδραματίστηκε μπροστά μου; Δεν το πίστευα!

Μια παρηγοριά για το ερασιτεχνικό επίπεδο της διερμηνείας μας ήταν το γεγονός ότι το κοινό μας δεν αποτελείτο και από πολλά άτομα, για την ακρίβεια την περισσότερη ώρα από τον εξής ένα: έναν ιταλό, ο οποίος όμως ήταν και εισηγητής ο ίδιος. Σε μια φάση ήταν και 2-3 άλλα ακόμα, αλλά κυρίως αυτός ήταν ο «μεγάλη η χάρη του» αποδέκτης της κάθιδρης (μα τι ζέστη στην καμπίνα!) προσπάθειάς μας. Φεύγοντας από τον συνεδριακό χώρο σκεφτήκαμε να τον ρωτήσουμε πώς του φάνηκε η διερμηνεία αλλά διστάσαμε. Και καλά κάναμε μάλλον, γιατί περνώντας τυχαία από δίπλα του τον άκουγα να λέει στην παρέα του «non ho capito molto bene…» (είναι δυνατόν να τον άκουσα να μιλάει για μια μόνο στιγμή και να άκουσα να λέει ότι δεν καταλάβαινε; Αν άκουγα και περισσότερα δηλαδή τι θα έλεγε; Θα ανέπτυσσε το πόσο άσχετες ειναι οι διερμηνείς των διαλέξεων;)

Επιστρέφω στο σπίτι και 3 ώρες μετά το πέρας της κοπιώδους αυτής εργασίας ο εγκέφαλός μου είναι ακόμη τηγανισμένος, ξεροψημένος για την ακρίβεια (τον πετύχαμε ένα τσακ πριν το απανθρακωμένος, πραγματικά το καις το brain cell με τη διερμηνεία). Ας πάω λίγο στο χορό να δω πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός που θα του επιβάλλω και δεύτερη προσπάθεια αυστηρής συγκέντρωσης την ίδια μέρα.

Blue ease

Ολημερίς και οληνυχτίς καμιά φορά, η δουλειά που έχω διαλέξει να κάνω με καταδικάζει την έρμη να κάθομαι μπρος στον υπολογιστή και να χρησιμοποιώ το γνωστό σε όλους μας word για να γράφω τις μεταφράσεις μου. Θα μοιραστώ μαζί σας ένα ωραίο κολπάκι που μας είχαν δείξει στο μάστερ στην Αγγλία και το οποίο προσφέρει μεγαλύτερη άνεση στα μάτια μπροστά στην οθόνη κάνοντας το φόντο μπλε και τα γράμματα λευκά (χωρίς να αλλάζει κάτι στις ιδιότητες του εγγράφου, είναι απλώς μία επιλογή προβολής). Πηγαίνετε "εργαλεία", "επιλογές", "γενικά", και επιλέγετε "μπλε φόντο, λευκό κείμενο".

Επίσης εξοικονομεί ενέργεια άρα είναι και οικολογικό (ανάλογο του blackle). Βασικά το θυμήθηκα και άρχισα να το χρησιμοποιώ μία μέρα που δούλευα με μπαταρία εκτός σπιτιού και ήθελα να κάνω οικονομία. Μετά το συνήθισα και τώρα νιώθω να με στραβώνει αφάνταστα η λευκή οθόνη στο word.

Rape child...

...σε αντίθεση με το "love child" θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το βιβλίο "Επιστήμη και Θρησκεία-μια ιστορική προσέγγιση" που επί μήνες μετέφραζα πριν από αρκετό καιρό. Ένα ενδιαφέρον ομολογουμένως περιεχόμενο, ατυχώς εγκλωβισμένο σε ένα εχθρικά στριφνό κείμενο με βασάνιζε αλύπητα και έφτασε στο σημείο να δοκιμάσει όχι μόνο τις πνευματικές αλλά και τις ψυχικές αντοχές μου (αφού δεν πέταξα το βιβλίο από το παράθυρο είμαι σίγουρα άνθρωπος με μεγάλη υπομονή). Στις αντιξοότητες που αντιμετώπισα κατά την αγωνιώδη προσπάθειά μου να μεταφέρω το κείμενο αυτό στην ελληνική γλώσσα ισορροπώντας αβέβαια ανάμεσα στην "ερμηνεία/απόδοση" του νοήματος (την αναγκαστική, κατ' εμέ, απομάκρυνση από την αυστηρή πρωτότυπη έκφραση για χάρη μιας πιο ομαλής και νοητικά συνεχούς διατύπωσης) από τη μία και την "πίστη" που αναγκαστικά οφείλω στο πρωτότυπο (γιατί μετάφραση έκανα, όχι ελεύθερη απόδοση), ήρθε να προστεθεί μία κακή και ετεροχρονισμένη "συνεργασία" με τον επιμελητή (κατ' ευφημισμόν συνεργασία μάλλον, γιατί ουδέποτε επικοινωνήσαμε άμεσα, μόνο μέσω των διορθώσεών του και των ενστάσεών μου σε αυτές). Άνθρωπος αναντίρρητα ικανός, γνώστης της γλώσσας, έκανε καίριες πολλές φορές διορθώσεις και καλές αντιπροτάσεις, είχε όμως άλλη νοοτροπία από μένα σε σχέση με τη μετάφραση. Ενώ εγώ προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ κατά το δυνατόν από την αυστηρή έκφραση του κειμένου για να δώσω στον αναγνώστη μία μετάφραση που θα τον "τρομάζει" και θα τον "απωθεί" όσο γίνεται λιγότερο (δεδομένης της στριφνότητας του πρωτότυπου), αυτός υποστήριζε με άκαμπτο πατριωτισμό την προσκόλληση στην πρωτότυπη έκφραση, προσπαθώντας να δώσει ένα κείμενο πιο αντιπροσωπευτικό του αρχικού κειμένου, και αναγκάζοντας τον αναγνώστη να έρθει πιο κοντά στο κείμενο αντί να φέρει το κείμενο πιο κοντά στον αναγνώστη (αν εννοείτε τι εννοώ).

Το βιβλίο αυτό ουσιαστικά μου κόστισε χρήματα, γιατί η μετάφρασή του προχωρούσε ιδιαίτερα αργά. Όταν είδα στο ίντερνετ ότι είχε κυκλοφορήσει δεν ήμουν και πολύ σίγουρη ότι ήθελα να το πάρω στα χέρια μου, θεωρώντας το καρπό μίας μορφής βιασμού από το κείμενο και όχι έρωτα για το κείμενο (εξού και ο τίτλος της παρούσας δημοσίευσης). Μία από τις τρεις μέρες που πέρασα στην Αθήνα μετά το ταξίδι μου στις Κυκλάδες με βρήκε σε ένα βιβλιοπωλείο, μπροστά στον τομέα "εκλαϊκευμένη επιστήμη". Ο καρπός του αιματηρού μόχθου μου ήταν εκεί. Το "παιδί" που έσκισε σπαρακτικά τα σπλάχνα του νου μου για να έρθει στον μάταιο τούτο κόσμο ήταν εκεί, πλάι στο δίδυμο αδερφάκι του, φασκιωμένο στα μαύρα, με το όνομά μου γραμμένο στο κορδελάκι που ήταν δεμένο στον απαλό καρπό του. Δεν μπορούσα να μην το πάρω στα χέρια μου. Καθισμένη σε μια γωνιά βρέθηκα να το ξεφυλλίζω, αφήνοντας την ανάγνωσή του να μου θυμίσει ξανά το ενδιαφέρον περιεχόμενό του. Περιεργάστηκα τη γραφή, το σμίξιμο των δύο αντίθετων απόψεων για τη μετάφραση, της δικής μου και του επιμελητή, και με ανακούφιση κατάφερα μέσα από αυτό να ξεχωρίσω τη γραφίδα της πένας μου: ναι, ήταν δικό μου. Μπορεί κάποιος άλλος να το επιμελήθηκε μετά από μένα, αλλά ήταν δικό μου, έτσι γράφω εγώ, κάπου ανάμεσα στις κύριες και τις δευτερεύουσες προτάσεις του, κάπου ανάμεσα στις τελείες και τα κόμματα, μέσα στη δομή και τις λέξεις του, στο κείμενο αυτό είχε σταλάξει κάτι από τη σκέψη μου, κάτι από τη λεκτική μου έκφραση, το ύφος μου, σαν να του είχα δώσει κάτι από το βάδισμά μου ή τον τρόπο που γυρνάω το κεφάλι μου. Ανάμεσα στους περιορισμούς που αναγκαστικά περιχαρακώνουν τη μετάφραση, ανάμεσα στους μαιάνδρους του περιεχόμενου του πρωτότυπου κειμένου ανάσαινα διαβάζοντας την πνοή της δικής μου της γραφής.

Σκέφτηκα την επαγγελματική μου πορεία. Την σκέφτηκα να απεικονίζεται συμβολικά μα και ουσιαστικά σε μία σειρά από βιβλία που ακουμπούν το ένα στη ράχη του άλλου, σύμφωνα με την αλληλοδιαδοχή των αντίστοιχων μεταφραστικών εργασιών. Το βιβλίο, ένα αντικείμενο για μένα τόσο αγαπημένο, μπόρεσε να δεχθεί σε κάποια από τα αντίτυπά του (σταγόνα στον ωκεανό ίσως, αλλά και πάλι η δική μου σταγόνα) κάτι από τον εαυτό μου.

Τα πλουμιστά ονόματα των πουλιών

Μία από τις σημερινές απαντήσεις του επιμελητή μου για ένα βιβλίο νησιωτικής βιογεωγραφίας που μεταφράζω με άφησαν άφωνη. Στο κείμενο συνάντησα πολλές ονομασίες πτηνών, για τις οποίες ρώτησα αν υπάρχει και στα ελληνικά κοινή ονομασία. Συγκεκριμένα η απορία μου ήταν:

υπάρχει ελληνική ονομασία για κάποιο από τα παρακάτω ή να αφήσω όλα τα λατινικά ονόματα; Guam rail (Rallus owstoni), white-browed rail (Poliolimnas cinereus), white-throated ground-dove (Gallicolumba xanthonura), Mariana fruit-dove (Ptilinopus roseicapilla), Micronesian kingfisher (Halcyon cinnamomina), nightingale reed-warbler (Acrocephalus luscinia), Guam flycatcher (Myiagra freycineti), rufous fantail (Riphidura rufifrons), cardinal honeyeater (Myzomela cardinalis), and bridled white-eye (Zosterops conspicillatus)

και η απάντηση που έλαβα η εξής (θαυμάστε ομορφιά στα ονόματα):

μπορείς και να αφήσεις τα λατινικά, ή να πεις τα εξής: νεροκοτσέλα του Γκουάμ (Rallus owstoni), λευκόφρυδη νερόκοτα (Poliolimnas cinereus), λευκόλαιμο εδαφοπερίστερο (Gallicolumba xanthonura), φρουροπερίστερο των Μαριάνα (Ptilinopus roseicapilla), αλκυόνα της Μικρονησίας (Halcyon cinnamomina), αηδονοποταμίδα (Acrocephalus luscinia), μυγοχάφτης του Γκουάμ (Myiagra freycineti), καστανοκόκκινος ριπίδουρος (Riphidura rufifrons), καρδινάλιος μελισσοφάγος (Myzomela cardinalis), και ο δυσφορών ζωστήροπας (Zosterops conspicillatus)

Οι σκέψεις μου γεμίζουν με παραμυθένια πλουμιστά φτερά στο άκουσμα και μόνο αυτών των ονομάτων. Όταν το όνομα συνοδεύει τη χάρη...

Επαναδιατύπωση

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς διαβάσατε το προηγούμενο post με τη σύγκριση της ταινίας The other Boleyn girl με την τηλεοπτική σειρά The Tudors. Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ άντεξα να το ξαναδιαβάσω ολόκληρο δεύτερη φορά πριν την οριστική του δημοσίευση (μα πόσα έγραφα πια;). Το μακροσκελές αυτό κείμενο φιλοτιμήθηκε εντούτοις να διαβάσει ένας καλός μου φίλος με υψηλές φιλολογικές αξιώσεις (τουλάχιστον από εμένα), ο οποίος και κατέκρινε (έως και χλεύασε μπορώ να σας πω) μία παράγραφο του κειμένου, λέγοντάς μου ότι δεν είναι αντάξια των εκφραστικών μου δυνατοτήτων και ότι τέτοια απαράδεκτη γραφή μόνο από κάποια πτωχή τω πνεύματι θα περίμενε (χαζή ξανθιά είπε επί λέξη αλλά δεν θέλω να προσβάλλω την Wella, την Colleston και όσες τις χρησιμοποιούν ούτε να συνδέσω χρώματα μαλλιών με νοητικές ικανότητες, είμαι ανώτερος άνθρωπος εγώ -αλλά είμαι και μελαχροινή).
Διαβάζοντας λοιπόν κι εγώ μαζί του για δεύτερη φορά το εν λόγω απόσπασμα, συνειδητοποιώ με φρίκη τα εξής: πρώτον σε μεγάλο βαθμό είχε δίκιο. Δεύτερον ο τρόπος που γράφω θυμίζει πολύ το ύφος που έχουν ορισμένες φορές (τουλάχιστον σε πρωτολειακό επίπεδο) οι μεταφράσεις μου (ακολουθεί δηλαδή μία ροή που στα αγγλικά είναι φυσική αλλά στα ελληνικά φαίνεται αφρόντιστη και άτεχνη). Με άλλα λόγια ο λόγος μου δέχεται παρεμβολές από την μετάφραση, γράφω λίγο "translationese". Σε μία προσπάθεια αποκατάστασης της ανησυχητικής αυτής εκφραστικής κατάπτωσης, καθώς και εξιλέωσης απέναντι στον φίλο μου που σχεδόν "πρόσβαλα" με την χωλαίνουσα γραφή μου, αφού αυτός αξιώνει πολύ περισσότερα από μένα (να'σαι καλά ρε Νίκο, μου δίνεις σκαλοπάτια να ανεβαίνω!), κάνω εδώ μία άλλου τύπου "μετάφραση", από ελληνικά σε ελληνικά, προσπαθώντας να ανεβάσω το επίπεδο του λόγου και να ικανοποιήσω τον απαιτητικό αναγνώστη. Έχουμε και λέμε:

Στο προηγούμενο post γράφω:

"Και εδώ ένα σχόλιο για την γενικότερη αισθητική της σειράς και της ταινίας. Η ταινία μας δείχνει πολύ την εποχή, τους χώρους και τα κουστούμια "όπως θα ήταν τότε". Βλέποντάς την πολλές φορές μου έρχονταν στο νου πίνακες της εποχής αυτής που είχα δει στην Αγγλία ή στο νετ. Τα κουστούμια φαίνονταν πολύ αυθεντικά (ένιωθες σίγουρος ότι ακριβώς το ίδιο πράγμα θα έβλεπες αν πήγαινες σε αντίστοιχο μουσείο) αλλά κάπως "φθαρμένα", "παλιά", πατιναρισμένα. Το ίδιο και οι χώροι. Στη σειρά έβλεπες τα αντίστοιχα στοιχεία "όπως θα ήταν σήμερα", ή όπως θα έπρεπε να ήταν για να μας κάνουν αντίστοιχη εντύπωση σήμερα με αυτήν που έκαναν τότε." (Καλά κυρίως για αυτήν την τελευταία πρόταση με έκανε εντελώς ρόμπα, και όχι άδικα μπορώ να πω.)

Ενώ θα έπρεπε να γράψω κάτι τέτοιο:

"Και εδώ ένα σχόλιο για την γενικότερη αισθητική της σειράς και της ταινίας, αντίστοιχα (η πρώτη πρόταση ήταν οκ αλλά κοτσάρω και ένα αντίστοιχα, το οποίο δεν ξέρω αν είναι πράγματι εμβόλιμο δεδομένου ότι δεν αντιστοιχώ τη σειρά και την ταινία με συγκεκριμένα ξεχωριστά πράγματα, αλλά ας το βάλω εκεί να βρίσκεται). Η ταινία έχει ως στόχο τη ρεαλιστική αναπαράσταση της εποχής και την τήρηση της ιστορικής ακρίβειας ακόμη και στο αισθητικό μέρος της παραγωγής, στα σκηνικά και τα κουστούμια. Ιδίως τα δεύτερα φαίνονταν πολύ αυθεντικά και δεν θεωρώ καθόλου απίθανο να ήταν πραγματικά ρούχα εποχής. Άλλωστε, ήταν εμφανής πάνω τους (σε εμένα τουλάχιστον) η "πατίνα" του χρόνου, η φθορά που έκλεβε κάτι από τη λάμψη τους. Την ίδια αίσθηση μου δημιούργησαν και πολλοί από τους χώρους των γυρισμάτων. Στο Tudors τα κουστούμια έχουν "αναφορές στη σύγχρονη εποχή", ένα "modern styling" ας πούμε. Αστραφτερά και ολοκαίνουρια, απέχουν παρασάγγας από τη "μούχλα" που αναδύεται από τα κουστούμια της ταινίας, είναι πιο "φορμαρισμένα" στα σώματα των ηθοποιών ("ακολουθούν τη γραμμή του σώματος"), στα πλαίσια της ενδυματολογικής αισθητικής που έχουμε σήμερα, ώστε η εντύπωση που θα κάνουν και το δέος που θα εμπνεύσουν στον σημερινό θεατή να είναι ανάλογα, χάρη σε αυτήν την "προσαρμογή", με τις εντυπώσεις που άφηναν στην εποχή τους. "

Εντάξει, παρασύρθηκα λίγο και έγραψα περισσότερα. Σημασία έχει ότι διόρθωσα κατά το δυνατόν μία εκφραστική μου αστοχία και ότι το blog μού έδωσε την ευκαιρία να ακονίσω τα σκουριασμένα εκφραστικά μου εργαλεία, κάτι που θα με ωφελήσει τόσο στην προσωπική μου λεκτική έκφραση όσο και στη δουλειά μου. Νίκο, ευχαριστώ και πάλι.

Το όνομά μου σε σκληρό εξώφυλλο

Τελικά η επιβράβευση έρχεται συχνά από εκεί που δεν την περιμένεις. Τρία χρόνια δουλεύω full-time ως μεταφράστρια, κυρίως σε βιβλία, και δεν είχα δει ως τώρα το όνομά μου στο εξώφυλλο κανενός από όσα έχουν εκδοθεί (κυρίως στο πρώτο μου, που έφτυσα αίμα να το μεταφράσω λόγω αυξημένης δυσκολίας είχα απογοητευτεί κάπως). Και να που σήμερα λαμβάνω μέσω ΕΛΤΑ ένα βιβλίο (λέω τι να είναι τι να είναι, δεν περιμένω να μου στείλουν κάτι, μήπως είναι η γενική βιολογία που μου είπανε ότι θα κάνουμε, νόμιζα ήταν ακόμη στα σκαριά αυτό το project). Ανοίγω και τι να δω. Ο δεύτερος τόμος της βιολογίας των μικροοργανισμών, βιβλίο γνωστό στους βιολόγους και ως "Brock", έχει το όνομά μου στο εξώφυλλο και μάλιστα πρώτο πρώτο -ας όψεται η αλφαβητική σειρά, εγώ δυο κεφάλαια μετέφρασα σε αυτό όλα κι όλα και όλοι οι άλλοι της μεταφραστικής ομάδας είναι από διδακτορικοί ως καθηγητές πανεπιστημίου ενώ εγώ μία ταπεινή βιολόγος (χμ, τώρα που το σκέφτομαι δεν είμαι μία ταπεινή βιολόγος, έχω κάνει και μάστερ στην επιστημονική μετάφραση, είμαι MSc, να τους πω να το γράφουν έτσι, κάνει πιο εφέ και εν πάσει περιπτώσει ισχύει).

Περιττό να πω ότι το βιβλίο μου θέλω να το αγκαλιάζω, να το φιλάω, να το χαϊδεύω, και ότι δεν χορταίνω να το κοιτάω (ψωνάρα!). Το κακό με τη δουλειά μου είναι ότι αυτή η πολύ σημαντική, δε λέω, επιβράβευση, έρχεται σε άσχετες στιγμές, πολύ καιρό μετά το τέλος της συγκεκριμένης δουλειάς και όχι εκείνη τη στιγμή που τη χρειάζεσαι περισσότερο, πχ όταν δυσκολεύεσαι με κάτι, όταν έχει κουραστεί ή πλήξει, ενώ σε άλλα επαγγέλματα βλέπεις άμεσα το αποτέλεσμα του κόπου σου (ένας γιατρός θα δει αμέσως την ανακούφιση στον ασθενή του, πχ). Βέβαια δεν μπορώ να έχω παράπονο. Σε μια παρέα προχθές λέγαμε για το πόσο μεγάλη σημασία έχει στο επάγγελμά του κανείς να έχει την αίσθηση ότι συμμετέχει σε κάτι σημαντικό. Και εγώ την ικανοποίηση αυτή την έχω και με το παραπάνω, γιατί ξέρω ότι η δουλειά μου διοχετεύεται σε κάτι πολύ αξιόλογο, σε επιστημονικά βιβλία -κυρίως πανεπιστημιακά-, πράγμα που δίνει στην αξία της μεγάλη εμβέλεια και διάρκεια (το ξέρω γίνομαι ανυπόφορη, αφήστε με όμως να ψωνιστώ κι εγώ λίγο!)