Η γυναίκα που αποστρέφεται τη μητρότητα: αποφώλιον τέρας

…ή τουλάχιστον κάπως έτσι θα πρέπει να σκέφτομαι τον εαυτό μου. Τον Ιούνιο κλείνω τα τριάντα και η ιδέα της μητρότητας δεν μου φαίνεται διόλου ελκυστική. Είναι άραγε κάποιες γυναίκες γεννημένες για μάνες και άλλες όχι; Γιατί αν είναι έτσι εγώ σίγουρα ανήκω στις δεύτερες. Έλεγα πως η φύση προστατεύει το αγέννητο παιδί μου με το να με κάνει να μη θέλω να γίνω μητέρα. Τι θα πρέπει όμως να κάνω; Να κάνω παιδιά τώρα μήπως τυχόν το μετανιώσω αργότερα ή να εμπιστευτώ την τάση μου και να το αφήσω και αν ποτέ θελήσω και μπορώ ακόμη έχει καλώς;

Αναρωτήθηκα πώς θα ένιωθα αν μου έλεγε ο γιατρός ότι πχ δεν μπορώ να κάνω παιδιά. Είμαι σίγουρη ότι θα με πείραζε πολύ λιγότερο από ό,τι πολλές άλλες γυναίκες, σίγουρα όμως θα με τάραζε κάπως. Ή ίσως πιο πολύ με τάραξε η σκέψη ότι αν ήξερα κάτι τέτοιο μπορεί και να ένιωθα ελεύθερη, σαν να είχε ήδη ληφθεί η απόφαση από αλλού, και ίσως πιο πολύ να με ενδιέφερε πώς θα αντανακλούσε αυτό στις σχέσεις που θα έκανα παρά για την απουσία δικών μου παιδιών από τη ζωή μου.

Ήδη όσα κάθομαι και γράφω μου φαίνονται σαν να τα γράφει κορίτσι δεκατριών χρονών, τόσο ανώριμα και άγουρα μου φαίνονται τα όσα σκέφτομαι για το θέμα. Δεν θα ήθελα όμως να ωριμάσω εις βάρος των παιδιών μου, δεν θα μου φταίνε σε τίποτα. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο φοβάμαι ότι τα παιδιά μου δεν θα τα αγαπώ και ότι θα τα βλέπω μόνο σαν υποχρέωση, όπως τα βλέπω και τώρα, και ότι έτσι θα καταστρέψω τη ζωή τους και τη δική μου.

Βλέπω άλλους να λαχταρούν να κάνουν παιδιά και μου φαίνεται τόσο περίεργο, σαν να ανήκουν σε έναν άλλον πολιτισμό. Σίγουρα υπάρχουν παιδάκια χαριτωμένα και γλυκά, αλλά τα παιδιά δεν είναι κούκλες να παίζεις. Και αν εμένα το παιδί μου είναι διάολος και δεν την παλεύω μαζί του τι θα κάνω, θα σκοτώσω αυτό ή θα αυτοκτονήσω εγώ;

Έχω την αίσθηση ότι γράφω βλακείες. Ας μου το επιβεβαιώσει κάποιος.

Όταν αυτή νομίζει ότι θα χωρίσουν και αυτός σκέφτεται να παντρευτούν

Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Η γυναίκα κάνει όνειρα για γάμο, οικογένεια, παιδιά, και ο άντρας προσπαθεί να τα αποφύγει όπως ο διάολος το λιβάνι μέχρι που να μην γίνεται πια. Στη δική μου περίπτωση έχει συμβεί το αντίθετο. Η ιδέα του γάμου δεν με βρίσκει τόσο αντίθετη πες εντάξει, είσαι με τον άλλο και ζείτε μαζί (που και αυτό δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται), αλλά το να κάνεις παιδιά είναι άλλο. Ο καλός μου λοιπόν μου δήλωσε απλά και ξεκάθαρα τα μελλοντικά του σχέδια και το πώς φαντάζεται τη ζωή του μέσα σε μια ωραία οικογένεια την οποία δεν θα αργήσει να αποκτήσει μετά το γάμο του. Τα δικά μου σχέδια δεν είναι τόσο συγκεκριμένα. Μου αρέσει η ιδέα του να είναι όλα ρευστά, να μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Αυτό το οτιδήποτε μπορεί να είναι και γάμος και οικογένεια αλλά όχι απαραίτητα. Φοβάμαι μήπως ένα προαποφασισμένο και προσχεδιασμένο μέλλον μου φανεί σαν φυλακή. Και δεν θα ήθελα να καταλήξει έτσι η ωραία σχέση που έχω τώρα.

Τι κάνω λοιπόν; Τελειώνω προληπτικά τη σχέση που έχω με κίνδυνο να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο μετά ή συνεχίζω προς ένα μέλλον που δεν με εκφράζει απόλυτα;

Χωρίζω... μάλλον

Μάλλον πως θα χωρίσω. Δεν είναι ακόμη οριστικό το νιώθω όμως μέσα μου. Είναι σαν να έχω χωρίσει ήδη. Ας πούμε ότι μένει ακόμη η τελευταία φορά που θα βρεθούμε για να το πούμε και ξεκάθαρα. Έγινε κάπως απότομα. Σε μία σχέση που δεν είχε περάσει στη ρουτίνα και τη φθορά, που κανείς δεν είχε ακόμη βαρεθεί. Ας πούμε ότι θα χωρίσουμε "προληπτικά", για να μην μας βρουν τα χειρότερα αργότερα. Αν έχει λογική κάτι τέτοιο.

Είμαι άτομο που δεν εξωτερικεύει τα αισθήματά του και πάρα πολύ εύκολα (δεν είμαι in touch with my feelings που λένε και οι αγγλοσάξονες) και νιώθω πολύ μπερδεμένη. Είχα άλλωστε αφεθεί αρκετά σε αυτή τη σχέση και τώρα είναι λίγο δύσκολο να τα "ξαναμαζεύω". Η ζωή συνεχίζεται βέβαια, και υπάρχουν πάντα οι φίλοι, οι ασχολίες, τα χόμπυ, να σημαίνουν όλο και κάτι λιγότερο τώρα πια.

Δεν μπορώ να γίνομαι έτσι συναισθηματική. Σταματάω.

Θα σας πω τι έγινε τελικά. Έχω κι εγώ περιέργεια.

Ο νόμος του Μέρφυ για τη σούπα

Η κοτόσουπα στο σπίτι σου θα πετυχαίνει πάντα όταν θα είσαι καλά και δεν θα την πολυέχεις ανάγκη. Όταν θα έχεις πονόλαιμο και θα πεθαίνεις για μια ωραία αυγοκομμένη κοτόσουπα, θα γίνεται μια σκέτη αηδία που δεν θα τρώγεται.

Ο κακός μου ο καιρός...

...και ο μαύρος μου ο φλάρος (ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει αυτή η λέξη). Όλη η ξυραφοβιομηχανία της Gilette στο λαιμό μου. Μπορεί να είναι ό,τι καλύτερο για τον άνδρα, αλλά για το ταλαίπωρο λαιμουδάκι μου είναι ταλαιπωρητικά επώδυνο. Το κεφάλι μου περιέχει στο εσωτερικό του κουδουνάκια που κάνουν τσιγκιτιγκλόν σε κάθε του κίνηση καθώς και βαριδιάκια για να νιώθω όσο γίνεται πιο "πεσμένη". Η μύτη μου τρέχει σε ένα δικό της ρυθμό, μάταιο πλέον να προσπαθώ να την προλάβω, και τα πόδια μου είναι λες και τα έχω βουτηγμένα σε λεκάνη με παγάκια.

Κατά τα άλλα είμαι μια χαρά.

H ομορφιά και όσα δεν μπορεί να προσφέρει-Βeauty don't be sad

Μελαγχολική εδώ και μέρες, μπαίνω αφού τελειώσω τις δουλειές μου στο κέντρο σε ένα μαγαζί με γυναικεία ρούχα και αρχίζω να δοκιμάζω βραδυνά φορέματα, έχοντας δει στη βιτρίνα ένα κομμάτι που μόνο το όνομά μου δεν έγραφε επάνω. Όλα τα φορέματα που δοκίμασα ήταν τέλεια, λες και ήταν φτιαγμένα για μένα. Οι πωλήτριες σχολίαζαν μεταξύ τους τι ωραίο που ήταν κάθε ένα και τι καλά που μου πήγαινε. Συμφωνούσα χωρίς ενθουσιασμό. Τα ρούχα ήταν πολύ ωραία, δεν τίθεται ζήτημα, δεν ήταν ανάγκη να με κολακεύσουν. Πάντα πίστευα ότι ιδίως ένα όμορφο γυναικείο φόρεμα φέρει κάτι το ονειρικό. Μεταμορφώνει τη γυναίκα. Σε γόησσα, σε λουλούδι, σε άγγελο, σε μοιραία ύπαρξη. Εμένα όμως γιατί δεν μου έδιωξε τη μελαγχολία μου; Είναι τόση η ειρωνία που έχουν τα ωραία πράγματα όταν βλέπεις ότι δεν μπορούν να σου προσφέρουν όσα τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν, που καλύτερα ίσως θα ήταν να μουρτζούφλιαζα με τις πιτζάμες και τις παντόφλες μου μέσα στο σπίτι. Η ψευδαίσθηση που προσφέρουν τα υλικά αγαθά σε έναν κόσμο που τα έχει αναγάγει σε απόλυτο συνώνυμο της καλής ζωής ένιωσα πως δεν αρκούσε για να σκεπάσει την υποτονική μου διάθεση αυτή τη μέρα, αφήνοντάς με να αναρωτιέμαι ακόμη για την αξία των χρημάτων (και του πλεονάσματός τους που επιτρέπει πολυτέλειες) και τη σημασία τους στη ζωή μου, κάτι που ακόμη δεν έχω προσδιορίσει.

Από που προέρχεται η πίεση που νιώθω;

Αισθάνομαι φοβερά πιεσμένη χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αιτία. Στη δουλειά δεν πιέζομαι, ελεύθερο χρόνο έχω, καμία φοβερή αναποδιά δεν με κατατρέχει. Τότε τι μου συμβαίνει και έχω αυτό το εσωτερικό άγχος;

Φοβερό απόφθεγμα για όσους κάνουν δίαιτα

"Nothing tastes as good as thin feels."

Repeat to yourself:

How high I aim
How much I see
How far I reach
Depends on me.

Η απόλυτη ένδειξη καπνιστικής καφρίλας

Είμαι για καφέ. Στο διπλανό τραπέζι μία οικογένεια με μαμά, μπαμπά, μωράκι, μικρό παιδάκι, θεία και πεθερά. Η πεθερά φωνάζει από μακρυά «Κέρβερος», το έχει άλλωστε ευκρινώς γραμμένο στο κούτελό της. Έτσι όπως κάθονται λοιπόν, τσουπ και ανάβει η πεθερά τσιγάρο. Όλος ο καπνός πηγαίνει γραμμή στο μουτράκι του μωρού, που κάθεται το καημένο ήσυχο ήσυχο στην αγκαλιά της μαμάς του. Η δύσμοιρη νύφη ούτε να διανοηθεί να κάνει παρατήρηση στην πεθερά (από εκεί κατάλαβα ότι είναι πεθερά της, αν ήταν μαμά της θα της έλεγε κάτι πιστεύω), για τον πατέρα ούτε λόγος, πού να παρέμβει, θα τον πάρει ο διάολος. Και το μωράκι να τρώει τον καπνό στα μούτρα.

Να θέλω τόσο μα τόσο μα τόσο πολύ να πάω να της μιλήσω της παλιομέγαιρας, αλλά η παρέα μου με συγκράτησε να μην πάω. Ακόμη το μετανιώνω, φέρνω στο μυαλό μου ξανά τη σκηνή και φαντάζομαι ότι αυτή τη φορά πηγαίνω και της τη λέω. Την επόμενη φορά φαντάζομαι θα του βάλει και το τσιγάρο στο στόμα (έτσι, για να μπει στο μάτι της νύφης της!)

Τι μου άρεσε και τι δεν μου άρεσε στον νέο Τζέημς Μποντ.

Μου άρεσε:
που ο νέος Τζέημς είναι βίαιος, σκληρός και λίγο τρελός (θυμηθείτε τη σκηνή με το βασανιστήριο)
Αλλά δεν μου άρεσε:
σαν άνδρας. Δεν είναι γοητευτικός. Ο Ντάνιελ Κρεγκ είναι εξαιρετικός ηθοποιός, ενσάρκωσε τέλεια τον νέο Μποντ, αλλά σαν άνδρας δεν βγάζει στην ταινία το κατιτίς του (η σκηνή με την Μουρίνο πλάι στο αυτοκίνητο φαίνεται εντελώς ψεύτικη, λες αυτός δεν υπάρχει περίπτωση να ρίξει γυναίκα αν δεν το γράφει το σενάριό της)

Δεν μου άρεσε:
Η Έυα Γρην. Δεν είναι όμορφη, είναι σαν αγγούρι και εντελώς κρύα και στην ταινία είναι παντελώς ανεξήγητο γιατί την ερωτεύεται ο Μποντ.
Μου άρεσε όμως:
ο τύπος γυναίκας που ψάχνανε. Κάποια που να είναι μυστηριώδης, να είναι και συναισθηματική, να είναι κι έξυπνη. Κρίμα τις καλές τους προθέσεις.

Μου άρεσε:
η Κατερίνα Μουρίνο εμφανισιακά. Έχει πραγματικά τη στόφα των παλιών γυναικών του Μποντ, φλογερό αισθησιασμό σε συνδυασμό με εντυπωσιακή ομορφιά και ιλιγγιώδεις καμπύλες. Μοιραία όπως και η κατάληξή της στην ταινία.
Δεν μου άρεσε όμως:
το παίξιμό της. Αν και μικρός ο ρόλος της φαίνεται η ανικανότητά της. Μακάρι να βελτιωθεί στο μέλλον γιατί γράφει φοβερά στην οθόνη.

Μου άρεσαν:
οι Άστον Μάρτιν, ιδίως η παλιά (αν και τις περισσότερες επεφημίες συγκέντρωσε η καινούρια)
Με πλήγωσε όμως:
η τραγική κατάληξη του δύσμοιρου αριστουργιματικού αυτοκινήτου. Κρίμα και πάλι κρίμα.

Μου άρεσε:
ο ατζούμπαλος χαμός που δημιουργούσε κάθε τόσο ο Μποντ
Δεν μου άρεσε:
που έχει χάσει αυτό το φλεγματικό στυλάκι, που δεν είναι πλέον smooth operator όπως στις παλιές καλές εποχές.

Σίγουρα στο Casino Royale μιλάμε για την ανατροπή του James Bond. Αυτό όμως συνιστά έναν νέο Μποντ ή έναν μη Μποντ; (Καλά, το έχω φιλοσοφήσει το ζήτημα! Τι βάθος σκέψης!) Δείτε το και αποφασίστε μόνοι σας.

Το χλώριο και το νάτριο ή η συναρπαστική ιστορία μιας ερωτικής μονομαχίας.

Είναι από τα συγκλονιστικότερα πράγματα που έχω διαβάσει ποτέ, στα πλαίσια επιστημονικών συγγραμμάτων τουλάχιστον σίγουρα. Στην εισαγωγή ενός κεφαλαίου ανόργανης χημείας συναντώ μια απίστευτη αφήγηση που λέει χονδρικά τα εξής (δυστυχώς δεν θυμάμαι πλέον το βιβλίο): Το νάτριο είναι ένα μέταλλο μαλακό, με αργυρό χρώμα, το οποίο είναι ιδιαίτερα καυστικό για το δέρμα και δεν μπορείς να το αγγίξεις με γυμνά χέρια. Το χλώριο από την άλλη μεριά είναι ένα αέριο με λαδοπράσινο χρώμα, που δεν μπορείς να το εισπνεύσεις γιατί έχει οσμή αποπνικτική. Εάν μέσα σε ένα δοχείο με αέριο χλώριο ρίχνουμε ένα κομμάτι νάτριο στο μέγεθος ενός ρεβυθιού, θα γίνει ανάμεσα στα δύο στοιχεία μία αντίδραση εκρηκτική που θα συνοδεύεται από φωτοβολία, χίλια πυροτεχνήματα επιστρατεύονται στη μάχη ανάμεσα στο χλώριο και το νάτριο και αστράφτουν εντυπωσιακά καθώς πέφτουν ηρωικά και φαντασμαγορικά στον αγώνα. Μέσα από την υπέρλαμπρη αυτή μάχη, στη θέση των δύο αυτών στοιχείων δημιουργείται μία κρυσταλλική ουσία με λευκό χρώμα και αλμυρή γεύση, το κοινότατο αλάτι (χλωριούχο νάτριο!) που όλοι τρώμε και περιέχουμε στο σώμα μας.

H συγκλονιστική αλληγορία της αντίδρασης μου μιλά για τη θλιβερή κατάληξη των δύο φλογερών εραστών, δύο απειλητικών μαχητών στην κοινοτυπία, για το πώς η εκρηκτική και απόλυτή τους ένωση στέρησε από το καθένα τις επικίνδυνες και επιβλαβείς ιδιότητές του και δημιούργησε (αυτή τη φορά ένα πράγμα αντί για δύο) μια κοινή, αβλαβή, βαρετή, καθημερινή ουσία. Ή για άλλους, το άλας της ζωής.

Τι έμαθα σήμερα

Σήμερα έμαθα ότι δεν μπορείς να βράσεις αυγό στα μικροκύματα γιατί σκάει.

Μη ρωτάτε λεπτομέρειες, απλώς μην το δοκιμάσετε.

Thank you for smoking

Μία ταινία που σου δίνει να καταλάβεις πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα στην Αμερική σε ό,τι αφορά το κάπνισμα. Στα μάτια των αμερικανών ο πρωταγωνιστής, επαγγελματίας υποστηρικτής του καπνίσματος για λογαριασμό καπνοβιομηχανιών, μοιάζει να κάνει την πλέον επιλήψιμη ηθικά πράξη. Και εδώ έχεις τον κάθε ασυνείδητο να σου λέει «Δικαίωμά μου να καπνίζω», και στα λόγια και κυρίως στην πράξη. Στην Ελλάδα καπνίζουμε όλοι τα πνευμόνια μας κάθε φορά που βρισκόμαστε σε κλειστό δημόσιο χώρο και δεν μας καίγεται καρφί. Ούτε παιδιά υπολογίζουμε ούτε έγκυες ούτε τίποτα. Με βλέπω σύντομα να μεταναστεύω σε μία αντικαπνιστική χώρα.

Ενδιαφέρον στην ταινία είχε επίσης η συνειδητοποίηση από μέρους του πρωταγωνιστή, που έχει ένα δεκάχρονο γιο, του αντίκτυπου της δουλειάς του στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού του. Ο μικρός απορροφά σαν σφουγγάρι τις καταφερτζήδικες μανιέρες του πατέρα του και ετοιμάζεται να γίνει πιστό αντίγραφό του. Ο πρωταγωνιστής καταλαβαίνει πόσο έντονα επηρεάζει τη διάπλαση του γιου του κάθε πράξη και απόφαση της ζωής του.

Η ταινία δεν είναι ούτε η ξεκαρδιστική κωμωδία ούτε η βλοσυρή κοινωνική ταινία με την ανατομική ματιά στο θέμα που πραγματεύεται. Οι ηθοποιοί όλοι είναι καλοί (μόνο η κυρία Κρουζ δεν μου άρεσε και τόσο, νομίζω είναι πολύ «φατσούλα» για να παίζει την «γάτα» δημοσιογράφο-μοιραία γυναίκα που ξεσκεπάζει τον πρωταγωνιστή). Αν ήμουν εγώ θα έκανα ίσως δύο ταινίες, μία κωμωδία με ήρωες καρικατούρες, και μία σοβαρή, με απεικόνιση της ηθικής αναλγησίας των tobacco lobbyists και όσων προωθούν το τσιγάρο (αν και το δεύτερο είχε γίνει σε εκείνη την ταινία με τον Ράσελ Κρόου, που δεν θυμάμαι πώς τη λένε). Αξίζει πάντως να τη δει κανείς, ιδίως αν είναι αντικαπνιστής.

Ανάθεμα τα τσιγάρα σας!

Μία ακόμη κατά τα άλλα υπέροχη Κυριακή που με πήγαινε από τον ένα καφέ στον άλλο και από τη μία παρέα στην άλλη μου άφησε ένα δυσάρεστο ενθύμιο: την κάπνα. Γυρνάω σπίτι με τον λαιμό μου στρωμμένο με πίσσα, φωνή νταλικέρη, πνεύμονες ασφαλτοστρωμένους και ένα βήμα πριν τη φαρυγγίτιδα (ή μήπως λιγότερο). Ξυπνάω σήμερα και νιώθω το λαιμό μου "φαγωμένο" από τον καπνό μέχρι μέσα.

Πού θα πάει αυτή η κατάσταση δεν ξέρω. Τι θα πρέπει να κάνω δηλαδή επειδή δεν την παλεύω με τον καπνό; Να κάθομαι σπίτι μου; Ήμουν για καφέ από τις 4 περίπου το απόγευμα, μετά πήγα για γλυκό, τελικά κάθισε και ένα πρόχειρο βραδυνό μέχρι τις 9:30- 10παρά που βρήκα μία άλλη παρέα και κάτσαμε για επιτραπέζια μέχρι μετά τις 12. Η ημέρα μου κατά τα άλλα ήταν εκπληκτική. Ύπνος μέχρι τις 12 και μετά όλο αυτό! Όμως η ευχαρίστησή μου που είδα τόσους φίλους και που περάσαμε τόσο καλά μετριάστηκε από την αγανάκτησή μου για μια ακόμη φορά με τα βρωμοτσίγαρα του ενός και του άλλου.

Μήπως μία πληκτική και καταθλιπτική Κυριακή μέσα στο σπίτι θα ήταν καλύτερη; Για το λαιμό μου και για τους πνεύμονές μου σίγουρα.

Είπαμε βρέξε Θεέ μου και και στ' αμπέλι μας...

...αλλά εσύ το παράκανες!

Τελειώσαμε λοιπόν, και τι να πούμε...

...το δάκρυ μας σταγόνα που παγώνει... αυτοί οι στίχοι μου ήρθαν στο μυαλό μόλις τελείωσα τη μετάφραση του βιβλίου που μεταφράζω τον τελευταίο καιρό. Θέμα του ο εγκέφαλος, η συνείδηση, το πώς η επιστήμη μπορεί να περιγράψει τις λειτουργίες του εγκεφάλου ακόμη και τις ανώτερες, σε επίπεδο όμως που πάντα θα υστερεί σε σχέση με την ίδια τη συνειδητή εμπειρία. Η επιστήμη αδυνατεί επίσης να συλλάβει και να πραγματευτεί την υποκειμενική αίσθηση που έχουμε για την τέχνη πχ, την αξία ενός ποιήματος. Δεν είναι σε θέση να αγγίξει τα θέματα αυτά παρά μόνο σε επίπεδο επιφανειακό. Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από το πρίσμα των αισθήσεών του και των εγκεφαλικών διαδικασιών του (άλλα ζώα αντιλαμβάνονται εντελώς διαφορετικές εκφάνσεις του φυσικού κόσμου, "βλέπουν" για παράδειγμα τη θερμότητα, τους υπέρηχους, χρώματα που δεν βλέπουμε εμείς και πολλά άλλα). Είναι επίσης καταδικασμένος, όντας το μόνο πλάσμα με συνείδηση της συνείδησής του, να αναρωτιέται για τα όσα βλέπει γύρω του και βιώνει μέσα του, να ψάχνει απαντήσεις... κι ας μην είναι πάντα εύκολο να τις βρει.

A Universe of Consciousness, Edelman & Tononi

Τα ζόμπι δεν είναι αγύμναστα

Τι όνειρο πάλι και αυτό χθες βράδυ. Μπαίνω λέει μέσα στο γυμναστήριο που πήγαινα μέχρι πρότινος και αντί για κανονικούς ζωντανούς γυμναζόμενους ήταν μέσα κάτι σαν ζόμπι! Κομμένα χέρια και πόδια (όχι επουλωμένα, με τα αίματα και τους μυς να φαίνονται από μέσα), μαλλιά κιτρινοπράσινα αλά πανκ, εξόφθαλμα και γουρλωμένα μάτια με βλέμματα που προσπαθούσα να αποφύγω... ένα χάλι σκέτο. Και να έχουν πιάσει και όλα τα όργανα και να μη βρίσκω πουθενά να κάνω μια άσκηση! Αυτό πού το πας!

Μιλώντας με κάποιον του έλεγα λέει ότι δεν έχει και πολύ καλό κόσμο το γυμναστήριο αυτό (ναι, ναι, ψόφιοι ήταν όλοι τους). Εδώ και καιρό σκέφτομαι να ξαναρχίσω το γυμναστήριο αλλά λέω τώρα να πάω σε ένα άλλο (αυτό που πήγαινα ως τώρα ήταν μια χαρά πάντως, ούτε βρώμικο ούτε τίποτα, δεν ξέρω πώς προέκυψε το όνειρο). Σίγουρα μετά από το όνειρο αυτό δύσκολα θα αποφάσιζα να πάω στο ίδιο. Σήμερα πέρασα από μπροστά με το αυτοκίνητο δύο φορές (ο δρόμος με έφερνε) και ένιωθα σαν να το ξαναζούσα. Βρε κακό και αυτό. Ελπίζω να μην το πάθω και με το άλλο γυμναστήριο και πληρώσω με ζελεδιάρικα ξίγκια τα τερτίπια που μου κάνει το υποσυνείδητό μου.

Το παλιόσ' είναι αλλιώς!

Επιτέλους το ομολογώ! Δεν μου αρέσουν τα καινούρια ρούχα. Θέλω τα παλιά, αυτά που έχουν λιώσει επάνω μου, το αιωνόβιο τζην μου, τα μπλουζάκια που είναι σαν να ξέρουν πια με τον καιρό το σώμα μου, ρούχα που αισθάνομαι σαν δεύτερο δέρμα. Τα καινούρια ρούχα μπορεί να είναι ωραία αλλά τα νιώθω πολλές φορές σαν ξένα, φοβάμαι διαρκώς ότι θα τα λερώσω και θα τα χαλάσω (αν είναι δε και ανοικτόχρωμα το άγχος απογειώνεται πραγματικά), τα αισθάνομαι σαν πανοπλία. Πανοπλία που καμιά φορά νιώθω ότι με προστατεύει αλλά και που με απομονώνει από τον έξω κόσμο, δεν με αφήνει να του παρουσιαστώ ως ο εαυτός μου αλλά ως η "ντυμένη έτσι". Το πιο περίεργο από όλα είναι ότι από μικρή είχα μία απέχθεια για τα καινούρια ρούχα (για να με πείσουν να πάρω καινούρια μου λέγανε ότι είναι παλιά). Τα είχα σκεφτεί όλα αυτά από τότε; Τι ήμουν; Το σοφό παιδί; Ή μήπως είχα ήδη από μικρή την ενστικτώδη σχέση με το ύφασμα που φέρει τη μυρωδιά από το σώμα μου;

Για να εξηγηθώ θα πρέπει να πω ότι δεν φοράω ακόμη τα παιδικά μου ρούχα και ότι έχω επιδοθεί σε ανελέητο shopping στη ζωή μου όσο και κάθε άλλη γυναίκα. Και γοητεύομαι από την κομψότητα ενός καινούριου ρούχου, και αγοράζω και φοράω ασφαλώς και νέα πράγματα. Απλά αυτό που με δένει με τα παλιά και πολυφορεμένα ενδύματά μου είναι κάτι άλλο... το παλιόσ' είναι αλλιώς!

Πώς παντρεύτηκα επί σκηνής στην Κορέα χωρίς να το καταλάβω.

Λίγο πριν τα 30 και η αγωνία για "προσωπική αποκατάσταση" να βρίσκει απρόσμενη απάντηση στη θεατρική σκηνή μιας μουσικής παράστασης στην Κορέα. Η μουσικοχορευτική ομάδα ΝΑΝΤΑ έχει σημειώσει τεράστια επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο παράγοντας μουσική από "κουζινικούς" ήχους που χτυπάνε ρυθμικά (μαχαιροπήρουνα, δοχεία, επιφάνειες κοπής, κλπ, κλπ, φαντασία να υπάρχει). Η υποτυπώδης υπόθεση της επιτυχημένης μουσικής παράστασης είναι ότι μία ομάδα από μάγειρες ετοιμάζει με ασφυκτική προθεσμία ένα γαμήλιο γεύμα. Μετά την ολοκλήρωση της προετοιμασίας, τα μέλη της ομάδας επιλέγουν από κοινό τον γαμπρό και τη νύφη, και τους ανεβάζουν στη σκηνή για να δοκιμάσουν τα εδέσματα. Εγώ όπως θα υποψιαστήκατε επιλέχθηκα ως νύφη (κοπέλα της παντρειάς είμαι άλλωστε, καλά το σκέφτηκαν οι άνθρωποι). Έλα όμως που στη μακρυνή Κορέα η νύφη δεν φοράει πέπλα και τούλια, αλλά μία πολύχρωμη (ωραιότατη, δε λέω) στολή και ένα πολυγωνικό καπελάκι σαν κορωνίτσα! Πού να πάει κι εμένα ο νους μου! Λέω εντάξει, πήραν κάποιους από το κοινό να δοκιμάσουν και καλά αυτά που φτιάξανε, πάει στο καλό, τόσες και τόσες εμετικές αηδίες δοκίμασα σε αυτή τη χώρα, ας δοκιμάσω κάτι και υπό τις επεφημίες θεατρικού κοινού. Το καπελάκι και η ντεμέκ στολή (βλέπε κοκκινόχρυση ποδιά στην φωτο) δεν με προβλημάτισαν. Άρχισα εκεί πέρα να τρώω (μία κρεμούλα ήταν με πολύ ουδέτερη γεύση, επιλεγμένη ώστε να μην προβληματίζει), προσπαθώντας να συγκρατήσω τα γέλια μου (κάτι που επίσης φαίνεται στη φωτο) για την όλη εξέλιξη και το απρόσμενο ανέβασμά μου στο σανίδι . Η ομάδα των μουσικο-χορευτών, καλά κουρδισμένη, με συμβούλευε να τρώω και να τρώω και να τρώω, όπως και έκανα, μέχρι που ήρθε η ώρα να αποσυρθώ πλέον από το πάλκο. Άμαθη στους τρόπους της Άπω Ανατολής, παρέλειψα να υποκλιθώ στον "σύζυγό" μου (που ακόμη δεν είχα καταλάβει πως ήταν σύζυγος), αλλά σύντομα μου το επισήμαναν και με επανέφεραν στο σημείο υπόκλισης. Μόνο όταν πήγαμε να υποκλιθούμε όμως όλοι μαζί στη σκηνή, κατάλαβα, από το γαμήλιο εμβατήριο (εμβόλιμο δυτικότροπο στοιχείο της παράστασης για να καταλάβει και ο μη ασιάτης πέντε πράγματα), πως αυτός ήταν ο γάμος μου! Με ύφος απέραντης αγαλλίασης πλέον, ένα αίσθημα θριάμβου (yes! τον καπάρωσα τον ασιάτη!) και βλέμμα φανερής συγκίνησης, υποκλίθηκα στους "καλεσμένους" μου, κάπως ενθουσιωδέστερα αυτή τη φορά, με αποτέλεσμα να μου πέσει το καπελάκι στη μούρη.

Μετά το τέλος της παράστασης δεχόμουν συγχαρητήρια από τους θεατές που με αναγνώρισαν, και φυσικά πειράγματα από την παρέα μου. Από το θέατρο κράτησαν το mail μου και μου έστειλαν τη φωτο που βλέπετε παραπάνω. Πού ήσουν μάνα να με δεις νυφούλα!